บทที่ 139: ดินแดนที่ไร้ผู้ต่อต้าน

มดปลวกเพียงสองตัว หนิงเฉินไม่มีแม้แต่ความปรารถนาจะเหยียบให้เสียเท้า เขาเดินก้าวเข้าสู่สำนักวู แม้จะดูเหมือนก้าวเดินธรรมดา แต่เพียงพริบตาเดียว ร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร

วิชาอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้คนเฝ้าประตูทั้งสองยืนตาค้าง เอ้อหม่าลูกกระเดือกขยับขึ้นลงพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนคนที่เพิ่งรอดตายมาได้ว่า "น่ากลัวเกินไปแล้ว ตัวซวยนี่มาจากไหนกัน?"

ฝ่ามือเดียวทำลายประตูใหญ่ของสำนักวู ก้าวเดียวเดินได้ไกลหลายสิบเมตร ต่อให้นายเป็นนายน้อยสำนักวู ก็คงทำไม่ได้ถึงขั้นนี้กระมัง?

"ชู่ว เบาๆ หน่อย แกไม่อยากรอดแล้วหรือไง" เพื่อนร่วมงานรีบห้าม เพราะกลัวว่าหนิงเฉินจะย้อนกลับมาฆ่าปิดปาก เมื่อเห็นหนิงเฉินลับสายตาไปอย่างสมบูรณ์ เขาจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ไม่ว่าเขาจะมาจากไหน กล้ามาหาเรื่องที่สำนักวู ย่อมมีทางมาแต่ไม่มีทางกลับแน่นอน"

...