บทที่ 144: พ่อ ช่วยลูกด้วย

“หนวกหู”

น้ำเสียงของหนิงเฉินเรียบเฉยจนยากจะหยั่งถึง ในเมื่อเขาได้ทำการพิพากษาไปแล้ว ไม่ว่าตอนนี้ผู้อาวุโสเก๋อจะทำอย่างไร หรือพูดอะไร ล้วนเป็นการกระทำที่สูญเปล่าทั้งสิ้น

วันนี้เขาต้องตาย!

พรึ่บ!

ท่ามกลางแสงแดดจ้า จู่ๆ เปลวเพลิงสายหนึ่งก็ปะทุขึ้นบนร่างของผู้อาวุโสเก๋ออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เริ่มแรกมันเป็นเพียงเปลวไฟดวงเล็กๆ แต่เพียงชั่วพริบตา เปลวเพลิงก็ลุกโชนห่อหุ้มร่างของเขาไว้มิดชิด ราวกับสวมอาภรณ์แห่งอัคคีจนมองไม่เห็นรูปร่างเดิม