บทที่ 145: จ้าววิญญาณเฒ่า

คำเรียก "สหายเต๋า" จากปากชายชราผู้นี้ สำหรับเฒ่าทารกขั้นวิญญาณก่อเกิด อย่างหนิงเฉินแล้ว มันไม่ต่างจากการดูหมิ่นเหยียดหยามสักเท่าไหร่นัก

ยิ่งไปกว่านั้น ตาแก่นี้ไม่ได้เฉียดใกล้คำว่านักบำเพ็ญเพียรเลยด้วยซ้ำ เป็นเพียงจอมยุทธ์ผู้หยาบช้าคนหนึ่งเท่านั้น

และจากเสียงร้อง "ท่านพ่อ ช่วยลูกด้วย" ของนายน้อยสำนักวูเมื่อครู่ ก็เดาฐานะของชายชราผู้นี้ได้ไม่ยาก เขาคือ "จ้าววิญญาณเฒ่า" แห่งสำนักวูผู้เลื่องชื่อนั่นเอง

ตามที่อาวุโสสำนักวูคนก่อนได้สารภาพไว้ สมุนไพรวิญญาณเถาวัลย์โบราณ ย่อมต้องอยู่ในมือของจ้าววิญญาณเฒ่าผู้นี้แน่นอน

...