บทที่ 146: สำนักวูล่มสลาย

ร่างของนายน้อยสำนักวูหยุดชะงักกะทันหัน ไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่เซนเดียว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด

“เดิมทีอยากจะเล่นกับพวกแกนานกว่านี้อีกหน่อย แต่ทำไมต้องรีบรนหาที่ตายกันนักล่ะ?”

หนิงเฉินส่ายหัว น้ำเสียงยังคงราบเรียบและไม่ใส่ใจ “ในเมื่อแกอยากตายนัก... ฉันก็จะสงเคราะห์ให้”

เขารวบนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าด้วยกัน แล้วสะบัดออกไปกลางอากาศเบาๆ

ห่างออกไปครู่หนึ่ง ดาบในมือของลูกศิษย์สำนักวูคนหนึ่งหลุดลอยออกมาเอง พุ่งทะยานเข้าหานายน้อยสำนักวูราวกับติดปีก