บทที่ 147: เบาะแสของเถาวัลย์โบราณ

การมาเยือนสำนักวูของหนิงเฉินมีเพียงสองจุดประสงค์หลักเท่านั้น นั่นคือเถาวัลย์โบราณและลั่วลั่ว

จ้าววิญญาณเฒ่าผู้นี้สมควรตายอยู่แล้ว หนิงเฉินจึงไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย

“รุ่นพี่...” จ้าววิญญาณเฒ่าเดิมทีคิดว่าตนเองต้องตายสถานเดียว แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหนิงเฉินเขาก็ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ รีบกล่าวรัวเร็ว: “รุ่นพี่โปรดไว้ชีวิต หากท่านยอมละเว้นชีวิตข้า ข้าจะยอมถวายเถาวัลย์โบราณให้ท่านด้วยมือทั้งสองข้างเลยครับ”

ทว่าภายใต้แรงกดดันอันมหาศาลของหนิงเฉิน แววตาของจ้าววิญญาณเฒ่ากลับมีความวูบไหวและหลบเลี่ยงขณะวิงวอน เขากำลังปกปิดบางอย่าง

หนิงเฉินขมวดคิ้ว เขาไม่มีเวลามาเล่นเกมไล่จับกับจ้าววิญญาณเฒ่า แม้ตาแก่นี่ไม่มีทางหนีไปจากสายตาเขาได้ แต่ข้ออ้างกระจอกๆ เพื่อถ่วงเวลาแบบนี้ หนิงเฉินมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง