บทที่ 148: ลงเขา

ลั่วลั่วคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าเธอคงกำลังเห็นภาพหลอน พี่ชายคนนั้นจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?

หลังจากที่หมอเทวดาเก๋อพาเธอมาที่นี่เพื่อถวายให้แก่นายน้อยสำนักวู บทสนทนาของทั้งคู่ไม่ได้ปิดบังลั่วลั่วเลยแม้แต่น้อย ทำให้เด็กน้อยได้รู้ความจริงว่า ที่หมอเก๋อดูเหมือนจะหวังดีคอยช่วยสะกดไอเย็นในร่างให้โดยไม่คิดเงินนั้น แท้จริงแล้วคือการ "เลี้ยงไข้" เพื่อรอแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่า

สำหรับจิตใจที่ไร้เดียงสาของเด็กน้อย นี่คือเรื่องที่โหดร้ายแสนสาหัส แต่ลั่วลั่วก็รู้ดีว่า อาการป่วยของเธอนั้นทรมานเกินไป บางที... ให้มันจบลงแบบนี้อาจจะดีก็ได้

ลั่วลั่วใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดร่างกายที่อ่อนแอของตนเองไว้ เธออยากจะขยี้ตาเพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่พลังไอเย็นที่ปะทุออกมาทำให้ข้อต่อของเธอแข็งทื่อ แขนที่พยายามจะยกขึ้นมาจึงทำได้เพียงขยับเล็กน้อยก่อนจะตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

หนิงเฉินไม่พูดจา เขาเดินเข้าไปเปิดกรง แม้กรงจะถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา แต่ในมือของเขามันกลับเปราะบางไม่ต่างจากโฟม