บทที่ 149: ศิษย์สัญจร

"คราวหน้าห้ามทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้อีก" ชายวัยกลางคนเอ่ยเตือน

มู่ปิงจู๋ทำปากยื่น ในใจรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก เจอหน้ากันแทนที่พ่อจะถามไถ่กลับกลายเป็นตำหนิเสียอย่างนั้น เธออุตส่าห์เสี่ยงอันตรายเข้าป่าก็เพื่อตามหาสมุนไพรวิญญาณมารักษาโรคเรื้อรังของแม่ เมื่อนึกได้ดังนั้นเธอจึงย้อนกลับไปว่า "พ่อคะ ถ้าหนูไม่ทำแบบนี้ ลุงเฉินก็คงไม่ได้บรรลุระดับปรมาจารย์เร็วขนาดนี้หรอกค่ะ"

ชายวัยกลางคนชะงักด้วยความตกใจ หันไปมองเฉินซงที่อยู่ข้างๆ ทันที "ท่านบรรลุระดับปรมาจารย์แล้วหรือ?"

"ท่านประธาน เป็นเพียงโชคช่วยน่ะครับ" เฉินซงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ชายวัยกลางคนไม่กล้าทำตัววางอำนาจอีกต่อไปเขารีบลุกขึ้นยืนและกล่าวอย่างให้เกียรติ "ทริปนี้ลำบากท่านที่ต้องดูแลลูกสาวผมแล้ว ขอบคุณมากครับ!"