บทที่ 152: ห้องใหม่

ภายในใจของสวี่ซูเหยียนมีความรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง เธออยากอยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่เพราะความเคยชินเท่านั้น แต่บางทีอาจเป็นเพราะหนิงเฉินอยู่ที่นี่ด้วย เมื่อสายตาสบประสานกัน สวี่ซูเหยียนไม่รู้เลยว่าควรจะพูดอะไร เธอขยับปากเล็กน้อย: “หนิงเฉิน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนิงเฉินก็ไม่ได้สนใจอะไร พูดตามตรงเขายังไม่ค่อยเต็มใจนักที่จะให้สวี่ซูเหยียนมาอยู่ที่นี่ แต่เขาไม่สามารถขัดคำสั่งของพ่อแม่ได้ แม้เขาจะเป็นยอดคนในระดับก่อกำเนิดวิญญาณ (หยวนอิง) แต่ต่อหน้าพ่อแม่ เขาก็ยังไม่กล้าทำตัวเสียมารยาท

ส่วนเจียงถังนั้นไม่มีความกังวลเหมือนสวี่ซูเหยียนเลย เธอเดินยิ้มร่าเข้าไปหาและคล้องแขนหนิงเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ: “พี่นักกล้าม ครั้งนี้พี่ไปนานจังเลย พวกเราคิดถึงพี่จะแย่ พี่หนีไปเที่ยวคนเดียวไม่ยอมพาพวกเราไปด้วยเลย โชคดีนะที่ซูหว่านหว่านยังอยู่ที่ชิงโจว ไม่อย่างนั้นพวกเราคงคิดว่าพวกพี่หนีไปฮันนีมูนกันซะแล้ว”

“พูดจาเลอะเทอะอะไรเนี่ย” หนิงเฉินถือของฝากไว้มือหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ลูบหัวเจียงถังเบาๆ ซึ่งเจียงถังก็ชอบท่าทางนี้ของหนิงเฉินมาโดยตลอด

“พี่นักกล้าม พวกเราเข้าบ้านกันเถอะค่ะ” เจียงถังพูดพลางยิ้มตาหยี เมื่อเห็นภาพนี้ สวี่ซูเหยียนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่มีความกล้าเหมือนเจียงถัง แต่เธอก็ยังเดินตามหลังพวกเขาเข้าไปในบ้าน