บทที่ 155: ขอบคุณที่เขาออกไปข้างนอกตอนกลางคืน

ในที่สุด เจียงถังก็ถูก ‘ข่มขู่’ ให้ต้องทนอยู่ร่วมกับเพื่อนรักที่ชั้นหนึ่งต่อไป แม้เธอจะฉวยโอกาสเสนอว่าให้ย้ายขึ้นไปอยู่ชั้นสองด้วยกันทั้งคู่ เพราะห้องข้างบนกว้างขวางกว่า และสภาพความเป็นอยู่ก็ดีกว่าชั้นล่างมาก ห้องรับแขกชั้นล่างมักจะอบอ้าว แม้จะเปิดแอร์แต่ก็ช่วยได้ไม่มากนัก นอกจากนี้ เธอยังหวังว่าจะใช้โอกาสนี้ช่วยประสานรอยร้าวระหว่างสวี่ซูเหยียนและหนิงเฉินด้วย ทว่ากลับถูกหนิงเฉินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เจียงถังจึงทำได้เพียงล้มเลิกความตั้งใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังหยินฮวาขับรถบรรทุกมาถึงวิลล่า 1403 ตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะบทเรียนจากเมื่อวาน วันนี้เธอจึงเตรียมตัวมาอย่างดีเป็นพิเศษ โดยเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาที่เคลื่อนไหวสะดวก นอกจากนี้ เธอยังนำ 'เห็ดกุ่ยโส่วชิง' (เห็ดมือผี) ที่ปรุงเป็นมันฝรั่งทอดกรอบมาด้วย พิษที่แฝงอยู่ในเห็ดกุ่ยโส่วชิงนั้นน่าสยดสยองมาก หากเข้าสู่กระแสเลือดเพียงนิดเดียวก็ถึงแก่ความตายทันที

แต่หนิงเฉินกลับโปรดปรานมันมาก และหวังหยินฮวาก็รู้ดีว่าพิษของเห็ดกุ่ยโส่วชิงไม่มีทางระคายเคืองหนิงเฉินได้เลย แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าเขาทำได้อย่างไร แต่เธอมีหน้าที่เพียงเตรียมมันไว้ให้พร้อมก็พอ

หนิงเฉินชอบกินเห็ดกุ่ยโส่วชิงเป็นขนมขบเคี้ยว เพราะมันสามารถให้พลังปราณที่เบาบางแก่เขาได้ แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายให้หวังหยินฮวาฟัง การทำงานเริ่มขึ้น! หนิงเฉินรับหน้าที่ขุดหลุม ส่วนหวังหยินฮวาคอยใช้พลั่วตักดินขึ้นรถบรรทุกอย่างต่อเนื่อง บ่อน้ำค่อยๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

พวกเขายังคงหยุดงานตอนเที่ยงเหมือนเดิม เพราะร่างกายของหวังหยินฮวาทนรับงานหนักต่อเนื่องนานๆ ไม่ไหว หลังจากพักเหนื่อยครู่หนึ่ง หวังหยินฮวาก็ขับรถบรรทุกออกจากสวนกุหลาบไป ส่วนหนิงเฉินก็ว่างเวินทันที เขาไม่ได้ทำงานต่อ แต่เลือกที่จะให้รางวัลตัวเองด้วยการงีบหลับพักผ่อนบนโซฟาในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งตลอดทั้งบ่าย