บทที่ 156: คำเดียวชี้ขาด

การหยอกล้อตัวเองของหลี่ว่านเซินช่วยรักษาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารไว้ได้อย่างดี

สวี่จิ่งซันรีบผสมโรงทันที: “บางครั้งเหล้าก็เป็นสิ่งที่ดี แต่บ่อยครั้งมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย ปรมาจารย์หลี่ พวกเราสองคนกลับมองเรื่องนี้ได้ไม่ทะลุปรุโปร่งเท่ากับคนหนุ่มสาวเลยจริงๆ เห็นทีประสบการณ์บางอย่าง พวกเราก็ต้องเรียนรู้จากคนรุ่นใหม่บ้างแล้วล่ะครับ”

“ถ้าผมมีความสามารถในการควบคุมตัวเองได้อย่างคุณชายหนิงละก็ บางทีรูปร่างผมคงไม่เผละผละขนาดนี้ และการเคลื่อนไหวร่างกายก็คงจะคล่องตัวกว่านี้มาก” หลี่ว่านเซินกล่าวปนหัวเราะ

บนโต๊ะอาหาร หนิงเฉินจดจ่ออยู่กับการทานอาหาร เสียงสนทนาส่วนใหญ่จึงมาจากหลี่ว่านเซินและสวี่จิ่งซัน

หนิงเฉินเองก็ไม่คิดว่า วันหนึ่งเขาจะเลือกมาร่วมมือกับคนอื่นเพื่อพัฒนาโครงการร่วมกัน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเด็กเล่นขายของอยู่บ้าง ทว่าแม้หนิงเฉินจะไม่ได้มีความสนใจในเงินทองบนโลกมนุษย์มากนัก แต่การไม่มีเงินเลยก็เป็นเรื่องที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง