บทที่ 157: โครงการเถาหยวนจวีเริ่มต้นขึ้น

แววตาของหลี่ว่านเซินเป็นประกายวาบ ราวกับเดาอะไรบางอย่างได้ “ขอปรมาจารย์หนิงโปรดเมตตาช่วยชี้แนะด้วยครับ” หลี่ว่านเซินแสดงท่าทีจริงใจและอ่อนน้อม

“จริงๆ แล้วการจะแก้ปัญหาที่นี่ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะตัวค่ายกลนี้เดิมทีก็ขาด ‘อาวุธเวท’ เพื่อใช้เป็นตาค่าย (ค่ายจวิ๋น) เปรียบเสมือนวงจรไฟฟ้าที่ไม่มีหม้อแปลง ย่อมทนรับแรงโหลดไม่ไหวจนพังทลายลงเป็นเรื่องธรรมดา” หนิงเฉินกล่าวปนรอยยิ้มจางๆ “ขอเพียงมีอาวุธเวทสักชิ้นมาเป็นตาค่าย ปัญหาก็คลี่คลายแล้ว”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง หลี่ว่านเซินพยักหน้าซ้ำๆ ที่ผ่านมาเขาเอาแต่ซ่อมแซมรอยจารึกของค่ายกล แต่ไม่ได้แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ แต่แม้ตอนนี้จะรู้ทางแก้แล้ว ปัญหาใหม่ก็ตามมาทันที

เขามีไม่มีอาวุธเวทเลยน่ะสิ! ทันใดนั้น สายตาของหลี่ว่านเซินก็จดจ้องไปที่หนิงเฉินอีกครั้ง

หนิงเฉินยักไหล่: “อย่ามองผมแบบนั้น ผมก็ไม่มีอาวุธเวทเหมือนกัน” ตอนอยู่ที่ป่าใหญ่หลิ่งหนาน เฒ่าวิญญาณแห่งสำนักอูหมูมีเข็มทิศที่เป็นอาวุธเวทอยู่ชิ้นหนึ่ง แต่วัตถุชั้นต่ำแบบนั้นไม่อยู่ในสายตาของหนิงเฉินเลย มันไม่มีค่าพอจะเก็บสะสมด้วยซ้ำ หนิงเฉินจึงบดมันทิ้งไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว