บทที่ 158: จิ้งจอกยืมบารมีเสือ

หลี่เหมยมองชายที่อยู่ตรงหน้าซึ่งกำลังส่งยิ้มประจบสอพลอ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีไปทันที

“ฉันไม่มีเงิน และที่นี่ก็ไม่ต้อนรับคุณ ออกไปซะ” หลี่เหมยสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ ลูกค้าในร้านมีมากเกินไป หากไม่กังวลว่าจะกระทบต่อธุรกิจ เธอคงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่และเปิดฉากทะเลาะกับซูไห่เชาไปแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูไห่เชาก็ถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วพูดเสียงดัง “ไม่มีเงิน? หลอกใครกันจ๊ะ! อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าช่วงนี้ร้านขายดีแค่ไหน วันหนึ่งได้สามสี่พันสบายๆ เลยไม่ใช่เหรอ? เดือนหนึ่งกำไรเป็นแสนแล้วมาบอกว่าไม่มีเงิน ผมเองก็ไม่ใช่คนไม่รู้ความนะ เอาเป็นว่าผมไม่ขอมากหรอก แค่คุณให้เงินผมเดือนละสองหมื่น ผมรับรองว่าจะไม่มาวุ่นวายกับชีวิตสองแม่ลูกอีกเลย”

“ไม่อย่างนั้นละก็...” แววตาของซูไห่เชาฉายแววเหี้ยมเกรียม ก่อนจะพูดต่อช้าๆ “ในเมื่อคุณไม่เหลือทางรอดให้ผม งั้นเราก็ไม่ต้องมีใครอยู่อย่างสงบสุข ผมรับรองไม่ได้นะว่าพวกคุณแม่ลูกจะยังทำมาค้าขายอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจเหมือนเดิมหรือเปล่า”

“คุณ...” หลี่เหมยชี้หน้าซูไห่เชา ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ เธอไม่คิดเลยว่าคนเราจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้!