บทที่ 162 ค่ายกลรวบรวมวิญญาณ

เศษหยกร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ในดวงตาของหลี่ว่านเซินและสวี่จิ่งเทียนหลงเหลือเพียงความตกตะลึง

นี่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทำได้จริงหรือ? หรือควรจะพูดว่า นี่คือสิ่งที่แรงมนุษย์สามารถทำได้งั้นหรือ?

ต่อให้คุณจะไม่ไว้หน้าแผ่นหยกนี้แค่ไหน ก็ไม่ควรแกะสลักมันราวกับเป็นเต้าหู้แบบนี้ไหม? เอาเถอะ จะแกะสลักก็แกะสลักไป แต่ความขรุขระมันควรจะเลี่ยงไม่ได้สิ ทว่าทำไมหนิงเฉินถึงแกะสลักออกมาได้เรียบเนียนและลื่นไหลขนาดนี้?

แถมความพลิ้วไหวระดับนี้ ต่อให้เป็นเครื่องจักรก็คงต้องยอมสยบให้กระมัง?

...