บทที่ 161 แกะสลักตาค่าย

เที่ยงตรง หนิงเฉินตื่นขึ้น

เขาไม่ได้ลงจากเตียงในทันที แต่กลับเอนหลังพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย การที่วังโคลนแตกสลาย ส่งผลให้ร่างกายนี้ทรุดโทรมอย่างหนักและทำให้เขาขี้เซาเป็นพิเศษ

เมื่อคืนเขาแค่รับลมอยู่จนถึงตีสามกว่า แต่พอตื่นมาตอนนี้กลับยังรู้สึกได้ถึงความอ่อนเพลียที่จู่โจมเข้ามาในโสตประสาท

การนอนหลับควรจะเป็นเรื่องที่น่ารื่นรมย์ แต่ในสายตาของหนิงเฉิน มันคือการเสียเวลาโดยสิ้นเชิง

เขาต้องรีบซ่อมแซมวังโคลนให้เร็วที่สุด