บทที่ 169 ผลพลอยได้ที่คาดไม่ถึง

มู่เต๋อสุ่ยหน้าถอดสี

เขารู้ตัวว่าวู่วามไปมากและทำผิดพลาดอย่างมหันต์ เขาเดินเข้าไปหาลูกสาวด้วยท่าทางประหม่า เงื้อมมือออกไปแต่กลับไม่กล้าแตะต้องตัวเธอ มือค้างเติ่งอยู่กลางอากาศพร้อมสีหน้าซับซ้อนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด: "ปิงจู... พ่อผิดไปแล้ว พ่อขอโทษ"

ด้วยฐานะและตำแหน่งของมู่เต๋อสุ่ยในหลิ่งหนาน ต่อให้เขาทำผิดจริง เขาก็ไม่มีวันยอมลดตัวลงมาขอโทษใครแบบนี้ ยิ่งกับลูกสาวตัวเองด้วยแล้ว คำขอโทษนี้จึงฟังดูขัดเขินอยู่บ้าง

หนิงเฉินไม่รู้ว่ามู่เต๋อสุ่ยจริงใจแค่ไหน แต่เขานั่งอยู่ข้างๆ ยังรู้สึกเขินแทนจนแทบอยากจะเอาเท้าจิกพื้นให้เป็นรู มู่เต๋อสุ่ยในตอนนี้คงอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปสร้างบ้านสามห้องนอนสองห้องน้ำอยู่ในนั้นเลยทีเดียว

มู่ปิงจูหันไปมองหนิงเฉินด้วยสายตาขอบคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าให้มู่เต๋อสุ่ยด้วยความจริงใจ: "คุณพ่อคะ หนูไม่โกรธคุณพ่อหรอกค่ะ นี่เป็นความสะเพร่าของหนูเองที่เกือบจะทำให้คุณแม่เป็นอันตราย ช่วงที่ผ่านมาคุณแม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคภัยไม่น้อย ถ้าคุณแม่เป็นอะไรไปจริงๆ หนูคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต"