บทที่ 170 ตามหาคน

หลังจากจัดแจงให้คุณนายมู่พักผ่อนแล้ว หลายคนก็เดินตามหลังหนิงเฉินออกจากห้องพัก

หลี่ว่านเซินที่ทราบข่าวรีบกุลีกุจอมาหา เขาไม่ลังเลเลยที่จะยกห้องทำงานส่วนตัวให้หนิงเฉินใช้ พร้อมทั้งจัดหาประดาษและปากกามาให้ตามคำสั่ง จากนั้นจึงถอยไปยืนรักษาระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล เพื่อรอรับคำสั่งจากหนิงเฉินทุกเมื่อ

ก่อนที่หนิงเฉินจะเปิดปาก ทุกคนย่อมไม่กล้าส่งเสียง ภายในห้องทำงานจึงเงียบสงัดจนน่าอึดอัดและกดดันเล็กน้อย ทันใดนั้นหนิงเฉินก็ยกมือขึ้น ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังจะเข้าสู่ประเด็นสำคัญ กลับเห็นหนิงเฉินหยิบปากกามาวาดภาพลงบนกระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่นานนัก ภาพรอยสักรูปดอกบัวที่ดูมีชีวิตชีวาก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ

คนทั้งกลุ่มหันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ

หนิงเฉินชูแผ่นกระดาษขึ้นต่อหน้าทุกคนพลางเอ่ยว่า: "คนผมต้องการให้ตามหา มีรอยสักแบบนี้อยู่ที่หลังมือ เป็นรูปดอกบัวสีแดงอ่อน มีทั้งหมดหกกลีบ เขาเคยปรากฏตัวที่ป่าใหญ่ในหลิ่งหนานเมื่อหลายปีก่อน ใครก็ตามที่พบคนที่มีรอยสักแบบนี้บนหลังมือต้องแจ้งผมทันที ห้ามตกหล่นแม้แต่คนเดียว"