บทที่ 219 หลี่เม่ยเปิดร้านอาหาร

หนิงเฉินไม่ใช่พระอิฐพระปูน เมื่อเห็นสาวงาม เขาก็ย่อมมีความหวั่นไหวเป็นธรรมดา เพียงแต่เขาสามารถใช้พลังใจที่กล้าแกร่งระงับมันไว้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น "ท่านเหยากวง" อาจารย์ของเขาเคยพร่ำสอนเอาไว้ว่า ผู้ฝึกตน หากไม่ได้ฝึกวิชาสายคัดหยินบำรุงหยาง  ทางที่ดีควรจะรักษาพรหมจรรย์เอาไว้ มิฉะนั้นอาจส่งผลต่ออนาคตบนเส้นทางแห่งธรรมที่ยากจะคาดเดา ดังนั้น ในหัวของหนิงเฉินจึงแทบไม่มีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อยู่เลย เขาน้อยนักที่จะนึกถึงเรื่องพรรค์นั้น

หลังจากเดินออกจากบ้านจูเลียด้า หนิงเฉินไม่ได้กลับบ้านตรงทันที เขาอ้อมไปที่ถนนสุ่ยมู่เพื่อหาของว่างมื้อดึกทาน กิจการร้านหมูกระทะและปิ้งย่างของหลี่เม่ยยังคงเงียบเหงาเช่นเคย มีลูกค้านั่งทานอยู่เพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น เนื่องจากหนิงเฉินส่งวีแชทแจ้งซูหว่านหว่านไว้ล่วงหน้า พอเขามาถึง อาหารก็เตรียมไว้พร้อมสรรพ เริ่มทานได้ทันที

ทานไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหลี่เม่ยคุยโทรศัพท์มาจากชั้นสอง "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่านั่นเป็นเงินที่ซูไห่เชาติดค้างไว้ จะเอาเงินก็ไปหาเขาสิ ฉันไม่มีให้!" 

"งั้นแกก็มาที่ร้านฉันเลย อยากได้อะไรก็ขนไปให้หมด" 

"แค่นี้นะ!"