บทที่ 228: มหาปรมาจารย์มิอาจลบหลู่

ฉินเฟิ่นมั่นใจว่าตัวเองตาไม่ฝาด คนที่ยืนดูละครอยู่ตรงนั้น คือคนเดียวกับคนที่เย่กูโหลวเคยสั่งให้เขาตามหา! แม้แต่เถิงเถี่ยซัน ปรมาจารย์ของตระกูลเย่ ก็ยังเกือบจะถูกชายคนนี้ตีจนพิการ! เหตุการณ์ทั้งหมดนั้น เขาเห็นมากับตาตัวเอง! ดังนั้น เขาจึงปักใจเชื่อว่า หนิงเฉินน่าจะเป็นมหาปรมาจารย์ที่อายุน้อยอย่างยิ่ง!

"เอาละๆๆ... ฉันจะพาพวกแกเข้าไปเอง" ฉินเฟิ่นไม่อยากแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวต่อหน้าหนิงเฉิน จึงจำใจรับปากหลัวฉือ แต่ก่อนที่พวกหลัวฉือจะทันได้ดีใจ เขาก็เสริมขึ้นว่า "แต่หลังจากนี้ ฉันมีนัดพบกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง พวกแกเดินตามหลังฉันมา แล้วห้ามพูดอะไรแม้แต่คำเดียว เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับๆ!" 

"ขอบคุณครับคุณชายฉิน!"

 "เย้ สุดยอดไปเลย!" ทั้งสามคนดีใจมาก เดินตามหลังฉินเฟิ่นไปอย่างว่าง่าย