บทที่ 227: วรรณกรรมไร้สาระ

"อะไรนะ?!"

เพื่อนทั้งสามคนต่างพากันตกตะลึง พลางหันไปมองชายหนุ่มที่เดินตรงเข้ามา หนิงเฉินหยุดฝีเท้าลง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าออกมาเดินเล่นแก้เบื่อ จะต้องมาเจอเจ้า "หมัดจอมป่วน" นี่อีก?

"ทำไม ฝ่ามือเมื่อกี้ยังกินไม่พอกลางงั้นเหรอ?" หนิงเฉินยกมือขึ้นทำท่าจะตบหลัวฉือ

"เฮ้ย... อะ... อย่าตบนะ!" หลัวฉือกลัวจนขึ้นสมอง รีบกระโดดถอยหลังไปตั้งหลักทันที จางเฮ่าไป๋และหลิวเหมิงเหมิงต่างพากันมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

"เช็ดแม่ ไอ้เด็กนี่ แกมาทำอะไรที่นี่! ที่นี่มันคฤหาสน์ไป๋อวิ๋นนะโว้ย!" หลัวฉือหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายที่เผลอแสดงท่าทีขี้ขลาดออกมา