บทที่ 226: เย่หลิงเกอ

 ความจริงแล้ว หนิงเฉินชอบที่จะคลุกคลีกับเย่กูโหลวมากกว่าเย่หยวนซันที่ดูจะระแวดระวังและนอบน้อมจนเกินไป พวกพิธีรีตองอะไรนั่นน่ะ มันน่ารำคาญที่สุดสำหรับเขาแล้ว เย่กูโหลวเองก็เริ่มจับนิสัยของหนิงเฉินได้แล้ว ถึงได้กล้าเล่นมุกตลกโปกฮาแบบนั้น

"ท่านราชายุทธ์โปรดรอสักครู่ครับ ผมจะไปแจ้งคุณพ่อที่หลังเขา ทางค่อนข้างไกลอาจจะต้องใช้เวลาสักพัก" เย่หยวนซันกล่าว "กูโหลว แกพาท่านราชายุทธ์ไปหาอะไรทานก่อนนะ พ่อจะรีบไปรีบมา"

"ได้เลยครับพ่อ~ ลูกพี่ ไปกันเถอะ" เย่กูโหลวเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม

หนิงเฉินลูบท้องตัวเองเบาๆ เขาก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆ แล้วเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงเดินตามเย่กูโหลวไปยังสวนที่จัดงานเลี้ยง

ลานกว้างนั้นใหญ่โตมาก สามารถวางโต๊ะกลมขนาด 20 ที่นั่งได้ถึงสิบตัว ตัวโต๊ะทำจากไม้พะยูงทองบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศราคาแพงระยับ ทั้งกุ้งมังกรออสเตรเลีย, เป๋าฮื้อ, ปูยักษ์ และปลาทูน่าครีบน้ำเงิน ซึ่งเป็นเมนูมาตรฐานของงานนี้ ทว่า เมนูเหล่านี้กลับแทบไม่มีใครแตะต้องเลย