บทที่ 53 การใส่ร้ายป้ายสีกลางวันแสกๆ

"นังจิ้งจอกหน้าไม่อาย! นี่เธออ่อยคนไปตั้งเท่าไหร่กันแน่!" กวนเสี่ยวเมี่ยนที่ถูกผลักจนเซเกือบจะล้มลง แผดเสียงด่าออกมาด้วยความโกรธจัด

แม้บ้านของเธอจะมีฐานะ แต่เงินห้าหมื่นหยวนก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ มันสามารถซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมระดับกลางได้หนึ่งใบ หรือใช้เที่ยวคลับได้ทั้งคืน เมื่อกองทุนนี้ถูกยัยเด็กบ้านนอกแย่งไป ทันทีที่เธอได้รับโทรศัพท์จากหลี่จี๋เหยียน เธอแทบจะระเบิดด้วยความโมโห

‘หลี่จี๋เหยียน ในเมื่อแกไม่ไว้หน้าฉัน ก็อย่ามาโทษว่าฉันไร้ความปรานีแล้วกัน!’ กวนเสี่ยวเมี่ยนตัดสินใจสาดโคลนใส่ซูหว่านหว่านก่อนเป็นอันดับแรก

ในตอนนั้นเอง นักศึกษาชายหญิงหลายคนก็เดินเข้ามาสมทบข้างกายกวนเสี่ยวเมี่ยน พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ซูหว่านหว่านแล้วพูดว่า: "ใช่ ยัยนี่แหละ!"

 "ฉันจำได้แล้ว เมื่อคืนยัยคนนี้แหละที่นั่งแช่อยู่ในห้องทำงานไม่ยอมไปไหน แถมยังนัด ผอ.หลี่ ไปกินข้าวด้วย!"

 "เมื่อคืนแต่งตัวโป๊ซะขนาดนั้น วันนี้มาทำตัวใสซื่อ แม่สาวน้อยคนนี้มีสองหน้าจริงๆ..." 

"น่ารังเกียจชะมัด!"

นักศึกษาห้าหกคนที่ได้รับผลประโยชน์จากกวนเสี่ยวเมี่ยน ต่างเริ่มพากันแต่งเรื่องใส่ร้ายซูหว่านหว่าน

"ฉัน... ฉันไม่ได้ทำ!" ซูหว่านหว่านไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ถึงต้องใส่ร้ายเธอ ขอบตาของเธอเริ่มแดงก่ำ น้ำใสๆ เริ่มคลอหน่วยตา

"โอ๊ย ร้องไห้แล้วเหรอ?"

 "นังจิ้งจอกก็คือนังจิ้งจอก แสดงละครเก่งจริงๆ!" "ถ้าไม่อยากให้คนรู้ ก็อย่าริทำเรื่องแบบนั้นสิ"

คนกลุ่มนี้ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยซูหว่านหว่านไป พวกเขาเติมเชื้อไฟหนักขึ้นเรื่อยๆ เล่าเป็นตุเป็นตะราวกับเห็นมากับตา สายตาแปลกๆ จากคนรอบข้างเริ่มทวีคูณขึ้น สวีหรงลี่และเจี่ยงอิ่งพยายามแก้ต่างให้เพื่อนแค่ไหนก็ไม่เป็นผล แม้แต่ฟางเสี่ยวพั่งและจางต้าชุนก็เริ่มมองซูหว่านหว่านด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"ช่างน่าขำสิ้นดี!" ทันใดนั้น หนิงเฉินก็โพล่งขึ้นมา น้ำเสียงอันทรงพลังก้องกังวานกลบเสียงนกเสียงกาไปทั่วห้องเรียนขั้นบันได เพราะผลงานอันโดดเด่นในงานกีฬาสี ทำให้หลายคนรู้จักชายหนุ่มผู้เงียบขรึมแต่มีสมรรถภาพร่างกายแข็งแกร่งผิดมนุษย์คนนี้

"พูดจาปากเปล่าไม่มีหลักฐานก็มาใส่ร้ายคนอื่น ถ้าอย่างนั้นฉันบอกว่าฉันมีชีวิตมาแล้วสองพันปี จะมีคนเชื่อไหม?" ทุกคน: "..."

ซูหว่านหว่านมองหนิงเฉินด้วยความซาบซึ้ง เธอเผลอคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่นและเบียดกายเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่เรียกว่า "ความปลอดภัย" เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

"หนิงเฉิน นายเคยนอนกับยัยนี่มากี่ครั้งแล้วล่ะ ถึงได้ออกตัวปกป้องกันขนาดนี้?" กวนเสี่ยวเมี่ยนแค่นเสียงเย็นชา

"ถ้าเธอยอมให้ฉันนอนสักครั้ง ฉันอาจจะพิจารณาช่วยจัดการยัยนี่ให้เธอแทนก็ได้นะ" หนิงเฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้มยียวน

"แก!" กวนเสี่ยวเมี่ยนโกรธจนตาแทบถลน "แกมันไอ้คนอันธพาล!" "..." ซูหว่านหว่านหน้าแดงระเรื่อ คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเธอเคยนอนกับหนิงเฉินมาแล้วจริงๆ อย่างนั้นแหละ

หนิงเฉินจ้องหน้ากวนเสี่ยวเมี่ยน "อันธพาลตัวจริงคือเธอต่างหาก ไม่มีหลักฐานก็เที่ยวมาพูดพล่อยๆ ระวังเขาจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทเอาล่ะ"

"แกตาบอดเหรอ? คนพวกนี้คือนักพยานปากเอกยังไงล่ะ!" กวนเสี่ยวเมี่ยนชี้นิ้วไปที่กลุ่มนักศึกษาที่พูดสนับสนุนเธอก่อนหน้านี้

"ใช่ ถูกต้อง!" "พวกเราเห็นมากับตาจริงๆ!" นักศึกษาจากห้อง 1 ภาควิชาคลินิกกลุ่มนั้นพากันพยักหน้า ในเมื่อรับผลประโยชน์จากกวนเสี่ยวเมี่ยนมาแล้ว พวกเขาก็ต้องช่วยเธอจัดการซูหว่านหว่านให้ถึงที่สุด

"งั้นเหรอ?" หนิงเฉินหยิบมือถือออกมาแล้วแค่นยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นเราแจ้งตำรวจกันเถอะ ให้ตำรวจมาจัดการเรื่องนี้เอง แต่ไม่รู้นะว่าถ้าสืบสวนจนกระจ่างแล้ว พวกเธออยากจะโดนประกาศตำหนิหรือโดนทัณฑ์บนเตือนดี?"

คำว่า "ทัณฑ์บน" ทำเอาเหล่าผู้ร่วมขบวนการปล่อยข่าวลือถึงกับชะงักด้วยความหวาดกลัวทันที

"เหอะ ขู่ใครยะ? แน่จริงก็แจ้งเลย แจ้งสิ!" สิ้นคำพูดของกวนเสี่ยวเมี่ยน เสียงปุ่มกดมือถือดังติ๊ดๆๆ สามครั้ง

หนิงเฉินกดเบอร์ 110 แจ้งตำรวจจริงๆ! จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับซูหว่านหว่านว่า "หว่านหว่าน ตอนนี้ฉันจะพาเธอไปที่ดาดฟ้า กวนเสี่ยวเมี่ยนใส่ร้ายเธอ เธอต้องทำท่าจะโดดตึก"

"ไม่ต้องโดดจริงหรอก แค่ทำเรื่องให้มันใหญ่เข้าไว้ เดี๋ยวตำรวจกับผู้บริหารโรงเรียนต้องมาให้ความเป็นธรรมกับเธอแน่นอน ไปกันเถอะ!" พูดจบ เขาก็จูงมือซูหว่านหว่านเดินตรงไปยังประตูห้องเรียนจริงๆ

"เชี่ย เอาจริงเหรอวะ?!" นักศึกษาที่ร่วมกับกวนเสี่ยวเมี่ยนปล่อยข่าวลือถึงกับอึ้งกิมกี่ พวกเขาก็แค่... ล้อเล่นขำๆ ไอ้หมอนี่ทำไมมันจริงจังขนาดนี้เนี่ย!

ในตอนนั้นเอง หลี่จี๋เหยียนที่ทราบข่าวก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาจากห้องทำงาน และประจวบเหมาะเข้ากับหนิงเฉินและซูหว่านหว่านที่กำลังจะไป "โดดตึก" พอดี หลังจากสอบถามเรื่องราวคร่าวๆ แล้ว หลี่จี๋เหยียนก็โกรธจนควันออกหู

"กวนเสี่ยวเมี่ยน เธอพูดจาเหลวไหลอะไรของเธอ รีบขอโทษนักศึกษาซูหว่านหว่านเดี๋ยวนี้!!" หลี่จี๋เหยียนอยากจะโดดเข้าไปตบหน้ากวนเสี่ยวเมี่ยนให้ฉาดใหญ่จริงๆ

"ไม่ทำ!" กวนเสี่ยวเมี่ยนกอดอกแค่นเสียง "ผอ.หลี่ ถ้าไม่ใช่เพราะซูหว่านหว่านอ่อยท่าน ท่านจะยกเงินกองทุนของฉันไปให้ยัยนั่นได้ยังไง?"

 "แล้วก็ ผอ.หลี่ หน้าท่านไปโดนอะไรมาคะ?" สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่รอยเขียวช้ำบนใบหน้าของหลี่จี๋เหยียน

หลี่จี๋เหยียนเอามือกุมหน้า และแอบชำเลืองมองหนิงเฉินโดยสัญชาตญาณ "ฉัน... ฉันดื่มหนักเมื่อคืนแล้วล้ม เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น!" 

"กวนเสี่ยวเมี่ยน เงินกองทุนห้าหมื่นนี่ เดิมทีทางคณะก็ตั้งใจจะมอบให้ซูหว่านหว่านอยู่แล้ว แต่แม่ของเธอต่างหากที่ใช้เส้นสายแย่งมันไป!" 

"ต้องให้ฉันพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ถึงจะพอใจใช่ไหม!!"

หลี่จี๋เหยียนเปิดเผยความจริงออกมากลางปล้อง

"หวิ่ว~~" หนิงเฉินเป่าปากผิวปากอย่างยียวน ทันใดนั้น สายตาแห่งความตกตะลึงและโกรธแค้นมากมายพุ่งเป้าไปที่ใบหน้าที่พอกหนาด้วยรองพื้นของกวนเสี่ยวเมี่ยนทันที โดยเฉพาะนักศึกษาที่เพิ่ง "เข้าใจผิด" ซูหว่านหว่านไปก่อนหน้านี้ ต่างก็อยากจะถลนตาใส่กวนเสี่ยวเมี่ยนให้แหลกคามือ

"ขนาดหว่านหว่านที่เป็นคนดีขนาดนี้เธอยังรังแกได้ เธอยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?" 

"กวนเสี่ยวเมี่ยน บ้านเธอก็รวยขนาดนี้ จะมาแย่งเงินห้าหมื่นนี่ไปทำไม เธอมีปัญหาทางจิตหรือเปล่า!" เจี่ยงอิ่งและสวีหรงลี่ตะโกนด่าด้วยความแค้นเคือง

"หลี่จี๋เหยียนท่านพูดจามั่วซั่ว แม่ฉันไม่ได้ทำ!" กวนเสี่ยวเมี่ยนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

เธอไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายจนคุมไม่อยู่ขนาดนี้ ส่วนหนิงเฉินก็เตรียมจะสาดน้ำมันเข้ากองไฟเพิ่ม เขาชี้นิ้วไปที่กลุ่มนักศึกษาที่ร่วมปล่อยข่าวลือข้างๆ กวนเสี่ยวเมี่ยน แล้วพูดกับหลี่จี๋เหยียนว่า: "ผอ.หลี่ คนพวกนี้คือผู้สมรู้ร่วมคิด จะปล่อยไปไม่ได้เหมือนกัน ทางที่ดีควรจัดทัณฑ์บนเตือนไว้ หรือถ้าไม่ได้จริงๆ ประกาศตำหนิชื่อทั่วทั้งมหาวิทยาลัยผมก็ยอมรับได้นะ"

"ได้เลย! คุณหนิง... เอ่อ นักศึกษาหนิง แคกๆ!" หลี่จี๋เหยียนเกือบจะหลุดปากเรียก "พี่เฉิน" ออกมา บทลงโทษแบบนี้ มีอำนาจข่มขวัญนักศึกษาได้มากทีเดียว

"ผอ.หลี่ พวกเรา... พวกเราก็แค่ล้อเล่นกับซูหว่านหว่านขำๆ เองครับ" "ใช่ครับ แค่ล้อเล่น อย่าถือสาเลยนะครับ" 

"พวกเรายอมรับผิดแล้วครับ เดี๋ยวพวกเราขอโทษซูหว่านหว่านตรงนี้เลยได้ไหม?" นักศึกษาทั้งสี่คนรีบอธิบายพัลวัน

"ล้อเล่นเหรอ?" หนิงเฉินจ้องเขม็งไปที่นักศึกษาทั้งสี่คนด้วยสายตาอำมหิต "ถ้าฉันตบหน้าพวกแกสักฉาดสองฉาด แล้วค่อยขอโทษคืนบ้างได้ไหมล่ะ?" นักศึกษาทั้งสี่ถูกสายตาดุดันนั้นข่มจนไม่กล้าปริปากเถียง หนิงเฉินกลับมาทำสีหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง "ผอ.หลี่ จัดการตามนั้นเลยครับ"

หลี่จี๋เหยียนพยักหน้า "อืม! ปัญหานี้มีลักษณะที่ร้ายแรง ต้องลงโทษอย่างหนัก!" นักศึกษาทั้งสี่หน้าซีดเผือด พวกเขาเพิ่งจะอยู่ปี 1 กันเอง ไม่อยากมีประวัติเสียติดตัวเด็ดขาด

และในตอนนั้นเอง หนิงเฉินก็พูดขึ้นอีกว่า "ยกเว้นแต่ว่าพวกเธอจะสารภาพออกมาว่าใครคือตัวบงการเบื้องหลัง ก็อาจจะพิจารณาผ่อนปรนได้ตามสมควร..."

"ฉันพูดค่ะ! ฉันพูด!" นักศึกษาสาวคนหนึ่งที่มาจากชนบทและไม่มีเส้นสายทางบ้าน ค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา โดยไม่สนสายตาอาฆาตมาดร้ายของกวนเสี่ยวเมี่ยน เธอพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า: "กวน... กวนเสี่ยวเมี่ยนเป็นคนให้เงินพวกเราคนละหนึ่งพันหยวนค่ะ ให้พวกเราช่วยกัน... ช่วยกันทำลายชื่อเสียงของซูหว่านหว่าน..."