บทที่ 54 เมียจ๋า ขอเงินอีกห้าหมื่น

"ฮือ!" ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ทั้งห้องเรียนก็เกิดเสียงฮือฮาดังระงม

"ว่านหมิ่น เธอพูดเพ้อเจ้ออะไร? เรื่องแบบนั้นไม่มีจริงสักหน่อย!" กวนเสี่ยวเมี่ยนยังคงปากแข็งเหมือนเป็ดโดนน้ำร้อนลวก "ฉัน... ฉันมีประวัติแชทกับข้อมูลการโอนเงินค่ะ" นักศึกษาสาวที่ชื่อว่านหมิ่นตอบเสียงเบา

"ว่านหมิ่น อี XXX!" กวนเสี่ยวเมี่ยนพ่นคำหยาบคายออกมาทันที "มึงกล้าทรยศกูเหรอ!!!" ว่านหมิ่นไม่ตอบโต้ แต่ควักมือถือออกมาโชว์หลักฐานให้ทุกคนดูทันที จากนั้นเธอก็หันไปมองหลี่จี๋เหยียนด้วยสีหน้าหวาดหวั่น "ผอ.หลี่คะ หนูขอโทษ หนูผิดไปแล้ว อย่าลงโทษทัณฑ์บนหนูเลยนะคะ"

หลี่จี๋เหยียนยังไม่ทันอ้าปาก หนิงเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขัดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ไม่ได้! ต้องลงโทษทัณฑ์บนเพื่อให้พวกเขารู้สำนึก การปล่อยข่าวลือทำลายคนอื่นต้องมีราคาที่ต้องจ่าย!" 

"???" พวกว่านหมิ่นทั้งสี่คนโกรธจนแทบจะด่าถึงโคตรเหง้า ไอ้หมอนี่มันไม่มีคุณธรรมน้ำมิตรเลยหรือไง!

ซูหว่านหว่านเองก็มองหนิงเฉินด้วยความตกตะลึง ด้วยความที่เป็นคนจิตใจดี เธอนึกว่าหนิงเฉินจะยอมปล่อยคนทั้งสี่ไปง่ายๆ "ทำได้เยี่ยมมาก!" เจี่ยงอิ่งและสวีหรงลี่ สองเพื่อนสนิท กลับมองหนิงเฉินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปในทันที

"หนิงเฉิน ซูหว่านหว่าน พวกแกนังคู่ชายโฉดหญิงชั่ว! ฝากไว้ก่อนเถอะ!!" กวนเสี่ยวเมี่ยนรู้ตัวว่าสถานการณ์พ่ายแพ้ยับเยิน เธอทิ้งคำอาฆาตไว้แล้วเตรียมจะชิ่งหนี เบื้องหลังของเธอคือเสียงด่าทอและคำตำหนิจากคนนับร้อย "กวนเสี่ยวเมี่ยนนี่หน้าตาก็ดีนะ ไม่นึกเลยว่าใจคอจะโหดเหี้ยมขนาดนี้!" 

"นางแม่มดชัดๆ!" "น่ารังเกียจชะมัด"

 "วันนี้โชคดีที่มีหนิงเฉินช่วยไว้ ไม่งั้นหว่านหว่านอาจจะไปกระโดดตึกจริงๆ ก็ได้"

 "นั่นสิ ปกติเห็นหนิงเฉินเงียบๆ ไม่นึกเลยว่าจะเก่งขนาดนี้"

 "ถ้าฉันมีแฟนแบบนี้บ้างก็คงดี..."

กวนเสี่ยวเมี่ยนได้ยินคำพวกนี้ก็ยิ่งคิดยิ่งแค้น ยิ่งเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี พอออกจากห้องเรียน ขณะที่กำลังลงบันได เธอเกิดก้าวพลาดจนกลิ้งตกบันไดลงไปเสียงดังโครมคราม พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูง หลี่จี๋เหยียนได้ยินเสียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งไปดู "ฉิบหายแล้ว! ไปทำอีท่าไหนเนี่ย!" 

"รถพยาบาล! รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!!"

เหล่านักศึกษาจำนวนมากวิ่งไปรุมดูเหตุการณ์ แล้วพากันด่าซ้ำว่าสมควรแล้ว แน่นอนว่านี่คือฝีมือของหนิงเฉิน เพียงแค่ส่งปราณแท้ เข้าไปนิดเดียว คนธรรมดาก็กลายเป็นหุ่นเชิดของเขาได้ทันที

ซูหว่านหว่านวิ่งตามออกไปเห็นกวนเสี่ยวเมี่ยนหน้าอาบเลือดก็ถึงกับหน้าซีด "ว้าย! สวรรค์! นี่มัน..." 

"ทำไม สงสารยัยนั่นเหรอ?" หนิงเฉินเหลือบมองเธอ "ม้าใจดีมักถูกคนขี่ คนใจดีมักถูกคนรังแก ถ้าเธอไม่หัดทำตัวให้แข็งกร้าวบ้าง ต่อไปออกไปสู่สังคมเธอต้องลำบากแน่"

 "อ้อ... งั้น ฉันจะพยายาม!" ซูหว่านหว่านกำหมัดแน่น แววตาเผยความเด็ดเดี่ยวออกมา แต่เพียงแค่สองวินาที เธอก็อดไม่ได้ที่จะชายตาไปมองกวนเสี่ยวเมี่ยนด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

เห็นดังนั้น หนิงเฉินจึงถอนหายใจเบาๆ "บ่ายนี้ไม่มีเรียน ไปกินข้าวที่บ้านเธอแล้วกัน" "อ้อ... อื้อ ได้เลย!" ซูหว่านหว่านจึงดึงสายตากลับมา เดินตามหนิงเฉินที่เดินล้วงกระเป๋าออกจากประตูโรงเรียนไป "เอ่อ หนิงเฉิน ขอบใจนายมากนะ" ซูหว่านหว่านพูดเสียงเบาเมื่อใกล้ถึงร้าน "ไม่เป็นไร ฉันแค่ไม่ชอบคนประเภทนี้เป็นการส่วนตัว" หนิงเฉินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ยังไงก็ขอบคุณมากจริงๆ นะ" ซูหว่านหว่านย้ำอีกครั้ง

"แล้วร้านชานมของเธอจะเปิดเมื่อไหร่ล่ะ ฉันคงกินฟรีได้ใช่ไหม?" หนิงเฉินแกล้งแหย่ "แน่นอนสิ!" ซูหว่านหว่านคลี่ยิ้มกว้าง เผยรอยยิ้มที่สดใสและงดงาม "เธอพูดเองนะ..." หนิงเฉินหัวเราะหึๆ "..." ซูหว่านหว่านพลันรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง ก็ปริมาณการกินของหมอนี่มันใหญ่ยักษ์ผิดมนุษย์มนาเสียขนาดนั้น

เมื่อมาถึงร้านอาหารเล็กๆ หลี่เหมยยังคงต้อนรับหนิงเฉินอย่างกระตือรือร้นเช่นเคย พอได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องเรียนเมื่อเช้า เธอก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจในตัวหนิงเฉิน สายตาที่มองเขาจากหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์นั้นเรียกได้ว่าพึงพอใจสุดๆ เป็นสายตาแบบที่แม่ยายมองลูกเขยเกรดพรีเมียม

หนิงเฉินเลือกที่จะเมินสายตานั้น เขานั่งอ่านนิยายไปพลางกินอาหารไปพลาง ประจวบเหมาะกับตอนนั้น มีชายขี้เมาคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน ในความพร่ามัว ชายคนนั้นสังเกตเห็นหลี่เหมยมองหนิงเฉินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม เขาพลันรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที จ้องเขม็งไปที่หนิงเฉินหลายครั้งด้วยความอาฆาต!

เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์แล้วตวาดเสียงดัง "เอาเงินมาให้กูหน่อย!" 

"คุณกลับมาทำไมอีก?" สีหน้าของหลี่เหมยเปลี่ยนไปทันที เธอเหลือบมองหนิงเฉินโดยไม่รู้ตัว ชายที่แต่งตัวซอมซ่อคนนี้คือ ซูไฮ่เชา สามีของเธอ เขาคือนักพนันตัวยง

แม้ซูไฮ่เชาจะเมาหัวราน้ำ แต่ตาเขายังไว เขาเห็นเมียตัวเองเอาแต่มองหนิงเฉิน เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที! "โครม!" เสียงดังลั่น เขาปัดกวาดข้าวของบนเคาน์เตอร์แคชเชียร์ลงพื้นจนเกลื่อนกราด "คุณบ้าไปแล้วเหรอ?" หลี่เหมยจ้องซูไฮ่เชาด้วยความโกรธระคนสิ้นหวัง "พ่อทำอะไรน่ะ!" ซูหว่านหว่านได้ยินเสียงโครมครามก็วิ่งออกมาจากครัว ยืนขวางหน้าหลี่เหมยไว้

เห็นเมียและลูกสาวมีท่าทีรังเกียจ ซูไฮ่เชายิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ เขาถีบโต๊ะล้มลงหนึ่งตัว แล้วหันไปตะโกนใส่แขกในร้าน "มองเหี้ยอะไรวะ ไสหัวไปให้หมด!" แขกสิบกว่าคนวางเงินค่าข้าวแล้วรีบเผ่นออกจากร้านทันที ในยุคนี้ ใครจะอยากมีเรื่องกับคนบ้ากันล่ะ

"มึงหูหนวกเหรอ?" ซูไฮ่เชาเห็นว่ายังมีนักศึกษาคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น เขาจึงเดินดุ่มๆ เข้าไปด่า คนคนนั้นย่อมเป็นหนิงเฉิน "ซูไฮ่เชา พ่อป่วยหรือไง!" หลี่เหมยรีบวิ่งมาขวางหน้าโต๊ะของหนิงเฉิน "คุณจะทำอะไรกันแน่!!"

"เหอะๆๆ หลี่เหมย เธอมีใจให้ไอ้เด็กนี่ใช่ไหม?" ซูไฮ่เชาคิดว่าตัวเองดูออก เขาชี้นิ้วใส่หนิงเฉินไม่หยุด "เธออยากจะไปปรนนิบัติมันใช่ไหม?" 

"ซูไฮ่เชา คุณมัน..." หลี่เหมยได้ยินคำนี้ก็โกรธจนหน้ามืดตาลายจนเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ "แม่คะ!!" ซูหว่านหว่านรีบเข้าไปประคอง ดวงตาสวยเริ่มแดงก่ำ

"ไอ้เด็กเหลือขอ ยังไม่ไสหัวไปอีก อยากโดนตีนหรือไง?" ซูไฮ่เชาหันไปตะโกนใส่หนิงเฉินต่อ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ นักศึกษาหน้าละอ่อนคนนี้ลุกขึ้นยืนแล้วตบเข้าที่หน้าเขาฉาดใหญ่! "เพียะ!" ซูไฮ่เชากระเด็นลอยไปกระแทกตู้แช่เครื่องดื่มอย่างแรง

หนิงเฉินไม่เคยไว้หน้าคนประเภทนี้ เขาเดินเข้าไปซ้ำด้วยลูกถีบอีกหนึ่งที จนชายผู้ล้มเหลวคนนี้หมอบลงกับพื้นแล้วสำลักออกมา จากนั้นหนิงเฉินก็ถีบส่งอีกครั้งจนซูไฮ่เชากลิ้งไปกองอยู่ในกองขวดเบียร์จนลุกไม่ขึ้นอีกเลย หลังจากจัดการเสร็จ หนิงเฉินก็นั่งลงที่เดิมและกินมื้อเที่ยงของเขาต่อ

"..." หลี่เหมยและซูหว่านหว่านยืนอึ้งตะลึงงันไปนาน ผ่านไปครู่หนึ่ง สุดท้ายหลี่เหมยก็ตัดใจไม่ลง เธอเข้าไปประคองซูไฮ่เชาขึ้นจากพื้น แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด

"เมียจ๋า... เมียจ๋าช่วยผมหน่อยเถอะ ผมสาบาน นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ!" ซูไฮ่เชาโดนอัดจนสิ้นฤทธิ์ ไม่กล้าทำเก่งต่อหน้าลูกเมียอีก เขาก้มลงคุกเข่าไม่ยอมลุก สองมือคว้าผ้ากันเปื้อนของหลี่เหมยไว้แน่น ร้องไห้โฮออกมา "ห้าหมื่น... เมียจ๋า ขอเงินอีกห้าหมื่นให้ผมเถอะ ให้ผมได้หายใจหายคอบ้าง!" 

"พวกทวงหนี้รออยู่ข้างนอก ถ้าวันนี้ผมไม่มีเงินให้พวกมัน พวกมันจะตัดมือผมทิ้งข้างหนึ่งนะ!"