บทที่ 55 ให้มันเรียกคนมา ฉันอยากจะรู้นักว่ามันจะแน่สักแค่ไหน

หลี่เหมยส่ายหน้าทั้งน้ำตา เธอวางมือลงบนศีรษะของสามีแล้วพูดว่า "ตัดเลย ถ้ามันทำให้คุณเลิกพนันได้ ต่อให้ต้องตัดมือฉันก็ยอมรับได้"

"หลี่เหมย!!!" ซูไฮ่เชาสะบัดมือหลี่เหมยออกอย่างแรงแล้วกระโดดลุกขึ้นจากพื้น: "เขาว่ากันว่าผัวเมียวันเดียวบุญคุณร้อยชาติ ทำไมเธอถึงใจดำขนาดนี้! นี่เธอเต็มใจเห็นฉันถูกตัดมือ มากกว่าจะยอมควักเงินช่วยงั้นเหรอ!"

 "ก็แค่เงินห้าหมื่นเองนะ!!"

อาจจะเป็นเพราะประโยคสุดท้ายที่ไปกระตุ้นอารมณ์ของหลี่เหมย เธอเช็ดน้ำตาแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของซูไฮ่เชาฉาดใหญ่ พร้อมกับด่าทอด้วยความอัดอั้น: "ก็แค่ห้าหมื่นงั้นเหรอ? คุณคิดว่าเงินห้าหมื่นมันหามาง่ายๆ หรือไง! ฉันต้องตื่นแต่เช้ามืด ทำงานหนักงกๆ มาครึ่งค่อนปีกว่าจะหาได้ขนาดนี้ แต่คุณกลับเอาไปเล่นพนันจนหมดภายในคืนเดียว!" 

"ซูไฮ่เชา! เรื่องที่ฉัน หลี่เหมย เสียใจที่สุดในชีวิต คือการได้แต่งงานกับคนอย่างคุณ!"

น้ำเสียงที่ใกล้จะพังทลายนั้นก้องกังวานไปทั่วร้านอาหารเล็กๆ ซูหว่านหว่านยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสน เธอทั้งรู้สึกอับอาย ทั้งเกลียดชังพ่อที่เป็นผีพนันคนนี้เข้าไส้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเขาน่าสงสาร ครั้งหนึ่ง ซูไฮ่เชาก็เคยเป็นพ่อที่ดี มีหน้าที่การงานที่ดูภูมิฐาน จนกระทั่งเขาถลำลึกเข้าสู่กงล้อแห่งการพนัน

หนิงเฉินมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรนัก คนที่มีชีวิตมาสองพันปีอย่างเขา มีเรื่องอะไรบ้างที่ยังไม่เคยเห็น? เขาเพียงแต่สงสัยว่า หลังจากที่ไป๋เสี่ยวตายไปแล้ว หวังอิ๋นฮวาน่าจะเห็นแก่หน้าเขาและยกเลิกหนี้สินของตระกูลซูไปแล้วไม่ใช่หรือ

"ซูไฮ่เชา! ไอ้หมาขี้เรื้อน มึงจะให้กูรอนานแค่ไหนวะ!" ในขณะที่ครอบครัวกำลังจมอยู่ในความทุกข์ระทม กลุ่มนักเลงท่าทางระรานก็เดินเข้ามาในร้าน หัวหน้ากลุ่มคือชายสวมแจ็คเก็ตหนังสีดำ ไว้ผมทรงปอมปาดัวร์ (ทรงหัวเครื่องบิน) ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย

"พี่เสี่ยวเหว่ย พี่ช่วยผ่อนผันให้ผมอีกสักวันเถอะ เมียผมมีเงิน เมียผมมีเงินจริงๆ! เดี๋ยวคืนนี้ผมจะคุยกับเธอ เธอต้องช่วยผมจ่ายแน่ๆ!" ซูไฮ่เชารีบวิ่งไปหาลูกพี่นักเลงหัวปอมปาดัวร์พลางอ้อนวอนไม่หยุด

"ไปไกลๆ ตีนกูเลย!" เสี่ยวเหว่ย ลูกพี่นักเลงถีบซูไฮ่เชากระเด็นไปทางหนึ่ง แล้วชี้นิ้วด่า: "คิดว่าแก๊งสี่สมุทร ของพวกกูเป็นสถานสงเคราะห์หรือไง ผ่อนผันมาให้มึงกี่วันแล้ว มึงไม่รู้จักสำนึกบ้างเหรอ?"

หลี่เหมยเห็นท่าไม่ดีรีบหันไปโอบปกป้องซูหว่านหว่านไว้ สองแม่ลูกแอบหลั่งน้ำตาเงียบๆ

"เอาแบบนี้ไหมล่ะ" เสี่ยวเหว่ยเปลี่ยนโทนเสียง เขาใช้สายตาหื่นกระหายมองสำรวจสองแม่ลูก แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: "ให้เมียหรือลูกสาวแกมาปรนนิบัติฉันสักหน่อย แล้วฉันจะผ่อนผันให้แกอีกเจ็ดวัน เป็นไง?"

เขาได้ยินมานานแล้วว่าเมียและลูกสาวของซูไฮ่เชาสวยมาก วันนี้พอได้เห็นกับตา ก็พบว่าไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงหลี่เหมยจะเริ่มมีอายุและทำงานหนักทุกวัน แต่เสน่ห์ในแบบหญิงวัยกลางคนยังคงอยู่และรักษารูปร่างได้ค่อนข้างดี ส่วนซูหว่านหว่านนั้นไม่ต้องพูดถึง เธอเป็นถึงดาวคณะแพทย์ที่ทุกคนในชิงต้ายอมรับ ความสวยจะธรรมดาได้ยังไง? เสี่ยวเหว่ยจ้องมองพวกเธอตาเป็นมัน น้ำลายแทบจะสอออกมา...

"ไม่ได้นะครับ พี่เสี่ยวเหว่ย!" ซูไฮ่เชาคลานออกมาจากใต้โต๊ะเหมือนหมา เข้าไปกอดขาเสี่ยวเหว่ยไว้แน่น "อย่าแตะต้องลูกเมียผมเลย นอกจากเรื่องนี้แล้ว ผมยอมตกลงทุกอย่าง!"

"นี่... จะให้ฉันกินข้าวเงียบๆ หน่อยได้ไหม?" ในตอนนั้นเอง หนิงเฉินก็เริ่มทนไม่ไหว เขาจึงเอ่ยถามออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

ร้านอาหารพลันเงียบกริบลงทันที เสี่ยวเหว่ยและสมุนนักเลงหันไปมองเด็กหนุ่มที่มีหน้าตาอ่อนเยาว์และดูเรียบง่ายคนนี้ด้วยความประหลาดใจ เดี๋ยวนี้พวกนักศึกษามหาลัยมันซ่าขนาดนี้เลยเหรอ?

"ที่นี่มันมีที่ให้มึงเสนอหน้าพูดด้วยเหรอวะ? รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นกูฆ่ามึงแน่!" ลูกน้องสวมเสื้อกล้ามที่ยืนข้างหลังเสี่ยวเหว่ยตะโกนด่า

หนิงเฉินขี้เกียจจะลงมือเอง เขาจึงกดโทรศัพท์หาหวังอิ๋นฮวาทันที "ฮัลโหล? พาคนมาที่ร้านอาหารหลี่เหมยที" "ใช่ มีพวกไม่มีตาอยู่สองสามตัว มาจัดการให้หน่อย"

เสี่ยวเหว่ยและสมุนพอได้ยินแบบนั้นก็พากันหัวเราะร่า "ไอ้หนู มึงนี่แสดงเก่งนะ!" เสี่ยวเหว่ยจุดบุหรี่ขึ้นสูบ มองหนิงเฉินด้วยรอยยิ้มยียวน "มึงมันถิ่นไหนวะ ไม่เคยได้ยินชื่อเสี่ยวเหว่ยแห่งแก๊งสี่สมุทรหรือไง?"

หนิงเฉินเมินเขา

"พี่เสี่ยวเหว่ยพูดกับมึงนะ มึงหูหนวกเหรอ?" นักเลงหัวเขียวคนหนึ่งก้าวเข้าไปเตรียมจะลงมือ เสี่ยวเหว่ยหัวเราะแล้วห้ามไว้ "ปล่อยให้มันเรียกคนมา ฉันอยากจะรู้นักว่ามันจะแน่สักแค่ไหน!" "เป็นแค่นักศึกษา คนที่เรียกมาก็คงมีแต่นักศึกษาด้วยกันล่ะมั้ง ฮ่าๆๆ!" นักเลงทั้งสี่คนหัวเราะเยาะใส่กัน

เห็นเหตุการณ์แบบนี้ ซูไฮ่เชาก็เต็มไปด้วยความสงสัย ถึงนักศึกษาคนนี้จะมีแรงเยอะและสู้เก่ง แต่ยังไงนักศึกษาก็คือนักศึกษา จะไปกล้าสู้กับพวกที่หากินในโลกมืดได้ยังไง?

หมิงจ้วนคลับอยู่ไม่ไกลจากร้านหลี่เหมย นักเลงกว่าสามสิบคนพร้อมอาวุธครบมือ โดยการนำของหวังอิ๋นฮวาด้วยตัวเอง ก็รุดมาถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว

"โครม!" เฉินจื่อหลางและเฉินจื่อเป้า สองพี่น้องพุ่งนำหน้ามาเป็นคนแรก ในมือถือมีดดาบเล่มใหญ่ เปิดม่านร้านแล้วพุ่งพรวดเข้ามา เบื้องหลังตามมาด้วยกลุ่มคนมืดฟ้ามัวดิน

"เชี่ยไรวะ?" 

"พี่เสี่ยวเหว่ย!" พวกนักเลงแก๊งสี่สมุทรที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโต๊ะ พอเห็นกลุ่มคนหน้าเหี้ยมถือมีดกรูเข้ามา บุหรี่แทบจะร่วงออกจากปากพร้อมกันสามคน

"อย่าลน!" เสี่ยวเหว่ยยังพอมีสติอยู่บ้าง เขายังคงคาบบุหรี่ไว้ แล้วกระโดดลงจากโต๊ะอย่างสุขุมพลางจัดระเบียบเสื้อผ้า แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เฉินจื่อเป้าก็ฟาดมีดใส่ทันที! เสียง ฉับ! มีดสับเข้าที่หัวไหล่ของเขาเต็มๆ!

"อ๊ากกกก——" เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูโดนเชือดดังระงมไปทั่วร้าน "ว้าย!" ซูหว่านหว่านตกใจจนกรีดร้องออกมา

หลี่เหมยและซูไฮ่เชารีบเอามือปิดตาลูกสาวไว้ ทั้งคู่มองภาพเบื้องหน้าด้วยความอึ้งกิมกี่ ลูกน้องของเสี่ยวเหว่ยที่เหลือถึงกับขวัญหนีดีฝ่อจนตัวชา

"พี่เฉิน!!!" หวังอิ๋นฮวาพาลูกน้องเดินเข้ามา แล้วก้มหัวคำนับหนิงเฉินอย่างพร้อมเพรียง ในนาทีนี้ ซูไฮ่เชารู้สึกเหมือนสมองขาดออกซิเจนกะทันหัน...

หนิงเฉินพยักหน้าแล้วส่งเสียง "อืม" ออกมาคำหนึ่ง "พาพวกมันไปจัดการข้างหลังซะ"

 "รับทราบค่ะ!" หวังอิ๋นฮวารับคำสั่ง "ลากพวกมันไปที่ตรอกข้างหลัง!"

"เดินไป!"

 "ลุกขึ้นมา!" 

"แม่งเอ๊ย กล้าหาเรื่องพี่เฉิน พวกมึงคงอยากตายนักใช่ไหม!" เสี่ยวเหว่ยและสมุนถูกลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาจากทางหลังครัวเป็นระยะ ทำเอาซูไฮ่เชาหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูด

"เมีย... เมียจ๋า เขาเป็น... เป็นใครกันแน่..." ซูไฮ่เชากลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของหว่านหว่าน ชื่อหนิงเฉิน" หลี่เหมยตอบ

"เป็นนักศึกษาจริงๆ เหรอ?" ซูไฮ่เชายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ "เฮ้อ ถ้าหว่านหว่านหาแฟนแบบนี้ได้ ฉันตายไปก็คงนอนตาหลับแล้ว" หลี่เหมยรำพึงออกมา

ตอนนั้นเอง ซูไฮ่เชาลังเลอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปขอโทษ "พี่... พี่เฉิน เมื่อกี้ผมมันมีตาแต่หามีแววไม่ พี่โปรดอย่าถือสาคนอย่างผมเลยนะครับ"

หนิงเฉินขี้เกียจจะเสวนากับคนขยะแบบนี้ พอกินข้าวเสร็จ เขาก็หยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดปากแล้วเดินออกจากร้านไปทันที ซูไฮ่เชามองส่งหนิงเฉินจนลับตาไป แล้วถอนหายใจออกมา "ฟู่ว—" ด้วยความโล่งอก

ส่วนพวกเสี่ยวเหว่ยและสมุนแก๊งสี่สมุทรนั้น สุดท้ายหวังอิ๋นฮวาก็ไม่ได้ลงมือฆ่าทิ้ง ตอนนี้ไม่ใช่ยุคสมัยเก่าแล้ว จะฆ่าคนสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

ในเวลาไม่นาน ข่าวเรื่องที่เสี่ยวเหว่ยและพวกถูกซ้อมจนพิการก็ส่งไปถึงหูของหัวหน้าใหญ่แก๊งสี่สมุทร "แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็เรียกทั้งหวังอิ๋นฮวา เฉินจื่อหลาง และเฉินจื่อเป้ามาได้พร้อมกัน น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ ฮ่าๆๆ!" 

"ไปสืบมา!" "ฉัน หูซื่อไห่ อยากจะรู้นักว่าคนคนนี้มันจะมีหัวนอนปลายเท้ามาจากไหน!"

ณ บาร์ใต้ดินแห่งหนึ่งในย่านตะวันตก ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่มีหนวดเคราเฟิ้ม เผยรอยยิ้มที่มีเลศนัยออกมาบนใบหน้า