บทที่ 56 นักฆ่าในคราบพนักงานส่งอาหาร

ตอนที่กลับถึงวิลล่าสวนกุหลาบก็เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว ราตรีเริ่มมาเยือน สายลมพัดโชยผ่านกิ่งหลิว บรรยากาศช่างรื่นรมย์

สวี่ซูเหยียนและเจียงถางกำลังนั่งเล่นเกม ROV อยู่ที่ห้องนั่งเล่น โทรทัศน์เปิดทิ้งไว้แต่ไม่มีใครดู แค่เปิดเอาไว้ให้มีเสียงดังเพื่อนเท่านั้น ทั้งคู่เพิ่งแพ้รวดมา 4 ตา ทำให้อารมณ์ของสองสาวไม่ค่อยดีนัก

ทันใดนั้น หนิงเฉินก็เปิดประตูเข้ามา เจียงถางเหมือนเจอช่วยชีวิต เธอรีบวิ่งเข้าไปหา "พี่พลังช้าง! กลับมาแล้วเหรอ มาตี้กันหน่อยไหม?" สวี่ซูเหยียนเองก็ส่งสายตามีความหวังมาให้เช่นกัน แม้หนิงเฉินจะเป็นคนที่น่ารำคาญมาก แต่ฝีมือการเล่นเกมของเขานั้นหาตัวจับยาก คราวก่อนเขาพาพวกเธอชนะรวดติดต่อกันถึงสิบกว่าตา

"ไม่เล่น พวกเธอเล่นกากเกินไป!" หนิงเฉินพูดตรงๆ แบบไม่ไว้หน้า ทำเอาสวี่ซูเหยียนแทบจะคว้าหมอนขว้างใส่ด้วยความโมโห

"โธ่~ พี่พลังช้างขา~ พาพวกเราเล่นสักสองสามตาเถอะนะ แค่ไม่กี่ตาเอง~ นะคะ~" เจียงถางไม่ยอมแพ้ มือเล็กๆ คว้าแขนเสื้อหนิงเฉินพลางทำท่าอ้อนวอนสุดฤทธิ์

"ก็ได้" หนิงเฉินตอบตกลง ในใจคิดว่า: แบกไก่สองตัว เพิ่มความยากให้เกมหน่อยก็ดี ไม่อย่างนั้นชนะง่ายเกินไปมันก็น่าเบื่อ สวี่ซูเหยียนที่ตอนแรกโมโหเพราะโดนด่าว่ากาก แต่พอชนะติดต่อกันหลายตา อารมณ์ของเธอก็เริ่มสดใสขึ้น เธอถึงขนาดจะสั่ง KFC มาทาน และยังถามหนิงเฉินเป็นพิเศษว่าจะกินด้วยไหม หนิงเฉินไม่ปฏิเสธ ถือว่าเป็นค่าจ้างที่ช่วยแบกพวกเธอแล้วกัน

ไม่นานนัก ก็มีเสียงพนักงานส่งอาหารดังมาจากหน้าประตู "สวัสดีครับ KFC มาส่งครับ!" เจียงถางชะงักไปครู่หนึ่ง "เดี๋ยวนี้พนักงานส่งอาหารเข้ามาข้างในได้แล้วเหรอ?" สวี่ซูเหยียนส่ายหน้า "ไม่รู้สิ" หมู่บ้านกรีนทาวน์โรสการ์เด็นเป็นหมู่บ้านระดับไฮเอนด์ ปกติจะไม่อนุญาตให้พนักงานส่งอาหารเข้ามา โดยทั่วไปต้องออกไปรับเอง หรือไม่ก็โทรแจ้งให้นิติบุคคลเป็นคนนำมาส่งให้

"สวัสดีครับ KFC มาส่งครับ รบกวนออกมารับด้วยครับ!"

เสียงพนักงานส่งอาหารดังขึ้นอีกครั้ง คิ้วของหนิงเฉินขมวดเข้าหากัน เพราะเขาสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันจางๆ เขารู้ว่ามีเรื่องวุ่นวายมาหาถึงที่อีกแล้ว พอดีกับที่เกมตานั้นจบลงพอดี เขาลุกขึ้นแล้วพูดว่า "เดี๋ยวฉันไปรับเอง พวกเธอนั่งรออยู่นี่แหละ"

"ว้าว พี่พลังช้างทำไมวันนี้ขยันจัง" เจียงถางเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม สวี่ซูเหยียนเองก็มองหนิงเฉินด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเปิดประตูใหญ่ พนักงานส่งอาหารในชุดสีน้ำเงินยืนอยู่ข้างนอก เขาก้มหน้าจนมองไม่เห็นหน้าตา ในจังหวะที่เขายื่นถังไก่สองถังให้หนิงเฉิน นิ้วทั้งห้าของมือขวาก็พลันเปลี่ยนเป็นรูปกรงเล็บ พุ่งเข้าตะปบที่ลำคอของหนิงเฉินทันที! ความเร็วปานสายฟ้าแลบ! ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาที่แฝงไปด้วยความอำมหิตวาวโรจน์ขึ้น!

"หมับ!" หนิงเฉินคว้ากรงเล็บนั่นไว้อย่างง่ายดาย จากนั้นภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของฝ่ายตรงข้าม เขาก็หักมันเบาๆ เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ! กระดูกมือของพนักงานส่งอาหารถูกหักทิ้งทันที! ก่อนที่มันจะทันอ้าปากร้องด้วยความเจ็บปวด หนิงเฉินก็ว่องไวดุจตาเห็น ใช้นิ้วจิ้มไปที่จุดสกัดเสียงบริเวณหน้าอก ทำให้มันไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้

"พี่พลังช้าง ยังไม่เอามาอีกเหรอ? หนูหิวแล้วนะ!" เสียงของเจียงถางดังมาจากห้องนั่งเล่น สองสาวมัวแต่คุยเรื่องสถิติการเล่นเกมเมื่อครู่ โดยไม่รู้เลยว่าข้างนอกกำลังมีการลอบสังหารที่น่าตื่นเต้นเกิดขึ้น

หนิงเฉินหิ้วถังไก่สองถังโยนลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วเดินย้อนกลับออกมา "พวกเธอกินไปก่อนนะ ฉันจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกแป๊บนึง" "เสี่ยวถาง ปกติหนิงเฉินสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?" สวี่ซูเหยียนกะพริบตาปริบๆ ในบ้านไม่เคยมีกลิ่นบุหรี่เลยสักครั้ง

"อืม พี่พลังช้างอาจจะห่วงเธอ กลัวเธอจะเหม็นบุหรี่มือสอง ก็เลยแอบไปสูบในสวนทุกครั้งมั้ง" เจียงถางเอานิ้วแตะริมฝีปากวิเคราะห์ "เธอพูดเพ้อเจ้ออีกแล้ว!" สวี่ซูเหยียนดุเพื่อนสาวแก้เขิน "คริคริ!" เจียงถางเห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีขึ้นก็รู้สึกดีใจจากใจจริง

อีกด้านหนึ่ง หนิงเฉินหิ้วร่างของนักฆ่าที่ถูกสกัดจุดไว้มาที่สวนหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ หลังจากรู้ว่าหมอนี่เป็นแค่พวกรับจ้างทำตามคำสั่ง และไม่รู้ตัวตนของผู้จ้างวาน หนิงเฉินก็ขี้เกียจจะถามต่อ เขาไปหยิบพลั่วมาจากห้องเก็บของ แล้วเริ่มขุดดินเป็นหลุม

"อื้อๆๆ...!!!" ใบหน้าของนักฆ่าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ภายในใจพังทลายถึงขีดสุด พระเจ้าช่วย! เขาเป็นถึงนักฆ่าระดับ B ของโรงเหล้าคมโลหิต เป็นจอมยุทธ์ระดับพลังภายในแท้ๆ กลับต้องมาถูกฝังทั้งเป็นเนี่ยนะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย! พระเยซู พระผู้เป็นเจ้า พระยูไล พระแม่มารี ไม่ว่าใครก็ตาม ช่วยข้าด้วยยยย——

สองสามนาทีต่อมา พลั่วก็ถูกเก็บเข้าห้องเก็บของตามเดิม "ทำแบบนี้บ่อยๆ ก็ไม่ใช่ทางแก้" "ถ้าวันไหนฉันไม่อยู่ แล้วมีนักฆ่าบุกเข้ามาจะทำยังไง?" หนิงเฉินเดินมาที่จุดฝังศพกลางสวน พลางใช้เท้าเหยียบดินให้แน่น และครุ่นคิดไปพลาง: "ถึงฉันจะไม่ชอบสวี่ซูเหยียน แต่ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวของป้าเฉียว แล้วยังมีเสี่ยวถางอีก..."

"จริงด้วย!" หนิงเฉินพลันเหลือบมองไปที่บ้านสุนัขตรงมุมสวน ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย เฮยหลง! (มังกรดำ) สุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดตัวนี้ เห็นเหตุการณ์แบบนี้มาสองรอบแล้ว! โชคดีที่มันเป็นหมา พูดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้ามันเอาเรื่องนี้ไปบอกสวี่ซูเหยียน คุณหนูคนนี้คงได้ช็อกตายไปจริงๆ

"หงิง~" เฮยหลงจ้องหนิงเฉินด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร ในช่วงสองสามวันต่อมา หนิงเฉินผสม "เม็ดกุ่ยสีแดง" ลึกลับลงในอาหารสุนัขให้เฮยหลงกินทุกวัน หลังจากกินเข้าไป เฮยหลงก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เม็ดยานั้นเหมือนมีมนต์ขลังบางอย่าง ทำให้พละกำลังทางกายของมันพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว

ไม่นานนัก สวี่ซูเหยียนและเจียงถางก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า เฮยหลงที่เคยเรียบร้อย กลับเริ่ม "รื้อบ้าน"! ตอนแรกแค่กัดโซฟาขาด แทะเปลือกไม้ แต่ต่อมามันลามไปถึงกัดโทรทัศน์พัง ขย้ำตู้เย็นจนทะลุ แม้แต่กำแพงปูนมันยังขุดจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่!

สองสาวตกใจกลัวมาก กำลังลังเลว่าจะส่งเฮยหลงไปให้คนอื่นเลี้ยงดีไหม หนิงเฉินก็ก้าวออกมาพอดี แปลกมากที่พออยู่ต่อหน้าหนิงเฉิน เฮยหลงกลับไม่มีสง่าราศีเอาเสียเลย มันกระดิกหางเลียเท้า ไม่ว่าเรื่องรื้อบ้าน แม้แต่หายใจแรงๆ มันยังไม่กล้า เมื่อเห็นว่ามีคนปราบเฮยหลงได้ สวี่ซูเหยียนจึงปล่อยผ่านไป

หนิงเฉินยังคงป้อนเม็ดยาสีแดงให้เฮยหลงต่อไป "ถึงแม้บนโลกนี้จะขาดแคลนสมุนไพรวิเศษ แต่โชคดีที่หวังอิ๋นฮวาลักลอบนำเลือดของสัตว์ร้าย 18 ชนิดมาได้ บวกกับสมุนไพรราคาแพงบางอย่าง จนกลั่นออกมาเป็น 'ยาเลี้ยงโลหิต' รุ่นราคาถูกนี้ได้!" "รออีกสักพัก พัฒนาร่างกายของเฮยหลงไปถึงระดับรวบรวมปราณ ก็คงไม่ใช่ปัญหา" หนิงเฉินคิดในใจ

ระดับรวบรวมปราณ ก็คือระดับปรมาจารย์ในทางยุทธ ทั่วเมืองชิงโจวดูเหมือนจะมีปรมาจารย์อยู่แค่คนเดียวเท่านั้น นี่คือวิถีของสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับก่อเกิดวิญญาณ! โดยที่ไม่ต้องใช้พลังปราณของตัวเองแม้แต่นิดเดียว ก็สามารถทำให้หมาตัวหนึ่งก้าวเข้าสู่ระดับรวบรวมปราณได้ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป จอมยุทธ์นับไม่ถ้วนคงได้ช็อกตายกันหมด!

ในขณะเดียวกัน ลูกน้องของหวังอิ๋นฮวา หลังจากฝึกวิชาเสริมกายาโบราณแล้ว สมรรถภาพร่างกายก็พุ่งกระฉูด แก๊งสี่สมุทรถูกซัดจนถอยร่นในการปะทะกันใต้ดินครั้งแล้วครั้งเล่า "พวกเวรแก๊งสุ่ยเยว่นี่มันแอบไปโด๊ปยากันมาหรือไงวะ? ทำไมมันถึงได้ดุขนาดนี้!"

...

บาร์เสน่ห์ บาร์ที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ของเขตตะวันตก และยังเป็นฐานทัพใหญ่ของแก๊งสี่สมุทร ส่วนแก๊งของไป๋เซียวในอดีต ตอนนี้ถูกหวังอิ๋นฮวาเปลี่ยนชื่อเป็น "แก๊งสุ่ยเยว่" (แก๊งจันทร์วารี) เรียบร้อยแล้ว

ในห้องรับรองแห่งหนึ่ง สมาชิกระดับสูงของแก๊งสี่สมุทรคนหนึ่งที่มีขอบตาดำคล้ำ พูดกับหัวหน้า หูซื่อไห่ ว่า: "ลูกพี่ นี่เพิ่งผ่านมาสองเดือน พี่น้องเราเข้าโรงพยาบาลไปสิบคนแล้วนะ ค่ารักษาพยาบาลวันละหลายหมื่นเลย" หูซื่อไห่เองก็มีสีหน้ากังวล เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วพูดว่า: "ซานเผ่า! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไอ้พวกขยะแก๊งสุ่ยเยว่นั่น ทำไมจู่ๆ ถึงสู้เก่งขึ้นมาขนาดนี้ พวกมันคนเดียวกล้าไล่กวดพวกเราตั้งห้าคน!"