บทที่ 57 ลูกพี่เราเชิญคุณไปดื่มเหล้าด้วยกัน ให้เกียรติกันหน่อยสิ?

"ไม่ใช่แค่คนสองคนนะลูกพี่" ชายฉายา 'ซานเผ่า' เอามือกุมใบหน้าที่มีแต่รอยเขียวช้ำพลางพูดว่า "ไอ้สองพี่น้องเฉินจื่อเป้ากับเฉินจื่อหลางนั่น คนเดียวซัดพวกเราหมอบไปเป็นสิบ ผมสงสัยว่าพวกแก๊งสุ่ยเยว่คงแอบไปฉีดเซรุ่มซูเปอร์โซลเจอร์ กลายเป็นกัปตันอเมริกากันหมดทั้งแก๊งแล้วมั้งครับ"

"มึงดูมาร์เวลมากไปเปล่า?" หูซื่อไห่เหลือบมองเขาด้วยหางตา ก่อนจะนิ่งเงียบไป

ควรจะ... ใช้ปืนดีไหมนะ? หูซื่อไห่ลังเลในใจอย่างหนัก พวกที่หากินในโลกมืดอย่างเขามีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ข้อหนึ่งคือ 'ห้ามควักปืนออกมาในการปะทะกัน!' หากแก๊งสี่สมุทรเป็นฝ่ายทำลายกฎนี้ก่อน เกรงว่าจะถูกตามล่าจากทั้งทางมืดและทางสว่าง แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป เขตอิทธิพลของแก๊งสี่สมุทรคงถูกแก๊งสุ่ยเยว่ฮุบไปจนหมด!

ในตอนนั้นเอง ซานเผ่าก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดีใจทันที "ลูกพี่! เจอตัวลูกพี่เบื้องหลังของแก๊งสุ่ยเยว่แล้วครับ!"

"จริงเหรอ?" หูซื่อไห่เหมือนเห็นทางรอด เขาดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาทันทีจนบุหรี่ร่วงจากปาก

"ครับลูกพี่ พวกเรายอมจ่ายไปแสนหนึ่งเพื่อซื้อตัวสมาชิกแก๊งสุ่ยเยว่คนหนึ่ง มันส่งข้อมูลลูกพี่เบื้องหลังมาให้แล้วครับ" ซานเผ่ารีบยื่นโทรศัพท์ให้หูซื่อไห่ดู หูซื่อไห่มองด้วยความหวัง แต่แล้วก็แทบจะกระอักเลือดตาย

"นักศึกษาห้อง 2 ภาควิชาคลินิก มหาวิทยาลัยชิงโจว ชื่อหนิงเฉิน?" 

"ซานเผ่า มึงมันไอ้ควาย! เสียเงินไปแสนหนึ่งยังโดนมันหลอกอีก!" หูซื่อไห่ขว้างโทรศัพท์ใส่หน้าซานเผ่าพลางตะโกนด่าด้วยความแค้น

ซานเผ่าเหมือนเตรียมตัวมาแล้ว เขารีบอธิบายว่า "ลูกพี่อย่าเพิ่งโมโหครับ เมื่อกี้ผมลองเช็กดูแล้ว เจิ้งหยางเคยโดนไอ้เด็กนี่อัดมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นหวังอิ๋นฮวาก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย" 

"ไอ้นักศึกษาคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ครับ เอาเป็นว่าเราไปจับตัวมันมาถามดูก่อนดีไหม?"

หูซื่อไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลง ซานเผ่า มึงไปจัดการ พาตัวไอ้เด็กนี่มาให้ได้ กูจะถามมันด้วยตัวเองว่ามันกับหวังอิ๋นฮวามีความสัมพันธ์กันยังไง!" "ครับลูกพี่!"

...

ร้านชานมของซูหว่านหว่านช่วงนี้ธุรกิจไปได้สวยมาก เนื่องจากเป็นโครงการสนับสนุนของมหาวิทยาลัย จึงได้รับอนุญาตให้เปิดตรงทางเข้าถนนสายการค้าในวิทยาเขตได้

มีคนจำนวนมากมาที่นี่เพื่อซูหว่านหว่านโดยเฉพาะ อยากจะมาดูว่าดาวคณะแพทย์คนนี้จะสวยขนาดไหน "ซูเหยียน เราไปซื้อสักแก้วเถอะ ได้ยินมาว่าที่นี่มี 'นางฟ้าชานม' สวยมากเลยนะ" เจียงถางควงแขนสวี่ซูเหยียนเดินผ่านถนนสายการค้า

"ได้สิ!" สวี่ซูเหยียนยิ้มพลางเดินไปต่อแถว ไม่นานนัก เมื่อถึงคิวของพวกเธอ เสียงใสๆ ที่น่าฟังก็ดังขึ้น "สวัสดีค่ะพี่สาวทั้งสอง รับอะไรดีคะ?" ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดูเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมไปด้วยความสุขของซูหว่านหว่าน มีรอยยิ้มที่สดใสประดับอยู่ หน้าผากนวลเนียนมีเหงื่อซึมออกมาจนเส้นผมติดอยู่สองสามปอย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความสวยของเธอลดน้อยลงเลย

"ว้าว สวยจริงๆ ด้วยแฮะ!" เจียงถางดวงตาเป็นประกาย "สวัสดีจ้ะ ขอองุ่นครีมชีสสองแก้วนะ" สวี่ซูเหยียนพูดอย่างสุภาพ

"ได้... ได้ค่ะ..." ซูหว่านหว่านจำได้ทันทีว่าผู้หญิงสองคนนี้คือคนที่ยืนห้อมล้อมหนิงเฉินในงานกีฬาสี ตัวเธอกับพวกเธอ ไม่ว่าจะกิริยาท่าทางหรือฐานะทางบ้าน ดูจะแตกต่างกันไกลลิบลับ

เจียงถางและสวี่ซูเหยียนไม่ได้คิดแบบนั้นเลย พวกเธอคุยกันเบาๆ ชื่นชมว่าซูหว่านหว่านสวยจริงๆ สมกับตำแหน่งดาวคณะแพทย์ ไม่นานชานมสองแก้วก็เสร็จ สองสาวจ่ายเงินแล้วขอตัวลา ทันใดนั้น เจียงถางก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยในฝูงคน "ซูเหยียนดูนั่นสิ นั่นไม่ใช่พี่พลังช้างเหรอ?"

"ไหน?" สวี่ซูเหยียนมองตามเสียงไป แล้วก็เห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่คนหนึ่ง ไม่ต่อแถวด้วยซ้ำ ในมือถือซองมันฝรั่งทอดเดินอย่างชิลล์ๆ ไปที่ร้านชานม "ทำไมเขาไม่ต่อแถวล่ะ ไร้มารยาทที่สุด!" สวี่ซูเหยียนบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ

จากนั้นพวกเธอก็เห็นซูหว่านหว่านส่งชานมให้เขาแก้วหนึ่งอย่างสนิทสนม และคุยกับหนิงเฉินอย่างมีความสุข หนิงเฉินเองก็ยิ้มแย้มพูดคุย แถมยังช่วยจัดการนักศึกษาปีสองสองคนที่พยายามจะเข้ามาแซวซูหว่านหว่านด้วย "พวกเขารู้จักกันเหรอ?" สวี่ซูเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ทำไม พอเห็นหนิงเฉินยืนคุยกับผู้หญิงสวยๆ ในใจเธอกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

หลังจากนั้น หุ้นส่วนอีกสองคนอย่างเจี่ยงอิ่งและสวีหรงลี่ก็มาถึง ซูหว่านหว่านจึงถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินออกจากถนนสายการค้าไปพร้อมกับหนิงเฉิน

"สวรรค์ ซูเหยียน! พวกเขาไปกินข้าวด้วยกันล่ะ!" เจียงถางอุทานด้วยความตกใจ "พี่พลังช้างคงไม่ได้กำลังคบกับดาวคณะซูอยู่หรอกนะ?" 

"ธุระกงการอะไรของฉันล่ะ!" สวี่ซูเหยียนสะบัดหน้าเดินไปทางตรงกันข้าม ใบหน้าที่สวยสง่าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องโกรธขนาดนี้! สงสัยคงเป็นเพราะใครบางคนตาถั่วล่ะมั้ง!

...

"ธุรกิจร้านชานมเป็นยังไงบ้าง?" ระหว่างทางเดินออกนอกมหาลัย หนิงเฉินถามขึ้นลอยๆ "ดีมากเลยค่ะ เดือนที่แล้วได้กำไรตั้งหมื่นกว่าหยวน พอแบ่งกับหรงลี่และอิ่งอิ่งแล้ว แต่ละคนก็ได้เกือบห้าพันเลย" ซูหว่านหว่านยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ปกติหนิงเฉินแทบไม่เคยถามเรื่องของเธอเลย นั่นยิ่งทำให้เธอมีความสุขมากขึ้นไปอีก

"อ้อ" ความจริงหนิงเฉินก็แค่ถามไปตามมารยาท "หนิงเฉิน นายดูจะชอบกินมันฝรั่งทอดนี่จัง มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?" ซูหว่านหว่านมองซองมันฝรั่งในมือหนิงเฉินด้วยความสงสัย

"ก็งั้นๆ แหละ" หนิงเฉินถอนหายใจ ความจริงเขากินจนจะอ้วกอยู่แล้ว แต่ช่วยไม่ได้ ใครให้ไอ้แผ่นเห็ดพิษนี่มันมีพลังปราณแฝงอยู่ล่ะ ถึงแม้มันจะน้อยจนน่าสมเพชก็ตาม

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูโรงเรียน จู่ๆ ก็มีเงาร่างสิบกว่าคนเดินตามมาข้างหลัง "มาอีกแล้วเหรอ?" หนิงเฉินส่ายหน้าพลางพูดอย่างเหนื่อยหน่าย "หว่านหว่าน ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วน เธอไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป" "ได้ค่ะ" ซูหว่านหว่านเป็นเด็กดี เธอไม่ถามอะไรให้มากความแล้วเดินจากไป

หนิงเฉินมองส่งเธอจนปลอดภัย จากนั้นก็ถูกกลุ่มคนล้อมไว้ทันที "พี่ซานเผ่า ยัยผู้หญิงนั่นหนีไปแล้วครับ!" นักเลงคนหนึ่งเตือน "ไม่ต้องไปสนใจมัน ลูกพี่ต้องการตัวไอ้เด็กนี่!" หัวหน้ากลุ่มคือชายหนุ่มที่ตัวล่ำบึกราวกับวัว มีรอยแผลเป็นที่หน้าผาก ดูดุร้ายมาก

"แกคือหนิงเฉินใช่ไหม?" ซานเผ่าก้าวเข้ามา ความสูง 190 เซนติเมตรของเขาสร้างแรงกดดันได้อย่างมหาศาล "ต้องการอะไร" หนิงเฉินเงยหน้ามองอย่างราบเรียบ

"ลูกพี่ของเราเชิญคุณไปดื่มเหล้าด้วยกัน ให้เกียรติกันหน่อยสิ นักศึกษาหนิงเฉิน" ซานเผ่าฉีกยิ้มเห็นฟัน "ตกลง นำทางไปสิ" หนิงเฉินตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล "แก... แกไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าลูกพี่เราเป็นใคร?" ซานเผ่าถึงกับอึ้ง "จะพูดพล่ามทำเหี้ยอะไรอีกล่ะ จะไปก็ไปสิ" หนิงเฉินเริ่มรำคาญ

"เสี่ยวเหย่ เอารถมา!" ซานเผ่าหน้าขรึมลง ไม่นานนัก รถตู้สีทองหลายคันก็วิ่งผ่านมาและพาตัวหนิงเฉินไป ซานเผ่านั่งที่เบาะหน้า คอยลอบสังเกตหนิงเฉินผ่านกระจกมองหลังตลอดเวลา มองยังไง นี่ก็คือนักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่ปกตินักศึกษาต้องกลัวนักเลงไม่ใช่เหรอ?

สี่สิบนาทีต่อมา ซานเผ่าพาหนิงเฉินและลูกน้องสิบกว่าคนเดินเข้าไปในบาร์เสน่ห์ณ โซฟาตัวหนึ่งที่เดินผ่าน มีคุณชายเศรษฐีคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาชื่อ ฉินเฟิ่น หนึ่งในเจ็ดคุณชายแห่งปินไห่ เมื่อสองเดือนก่อนเขาถูกคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยส่งตัวมาจากปินไห่ เพื่อตามหาตัวตนที่เลือนลางประดุจสายลมคนหนึ่ง

"แม่งเอ๊ย ให้กูมาแค่รูปสเก็ตช์ รูปก็ไม่รู้ตรงปกเปล่า แล้วจะให้กูหาคนยังไงวะ? นี่มันงมเข็มในมหาสมุทรชัดๆ!"

"ไอ้เยี่ยกูโหลว มึงนี่มัน..."