บทที่ 58 แก๊งสี่สมุทร... ล่มสลาย

"ลูกพี่ พาตัวมาแล้วครับ!" ภายในห้องรับรองระดับ VIP สูงสุด

ซานเผ่าผลักหนิงเฉินเข้าไปข้างใน โดยมีลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินตามติด ทุกคนต่างจ้องมองหนิงเฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้แต่เหล่าหญิงบริการ (พริตตี้) ที่แต่งหน้าจัดจ้านก็พากันส่งสายตาประหลาดใจมาที่เขา

"นักศึกษาหนิงเฉิน เชิญนั่ง!" หูซื่อไห่ดูจะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี เขาหันไปสั่งให้พริตตี้คนหนึ่งรินเหล้าให้หนิงเฉิน

"เรียกฉันมา มีธุระอะไร?" หนิงเฉินนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับวางซองมันฝรั่งทอดที่ยังกินไม่หมดไว้บนโต๊ะกระจก

"เดินทางมาตั้งไกล คงจะหิวน้ำสินะ มา... ดื่มเหล้าก่อน ดื่มเสร็จแล้วค่อยคุยกัน" หูซื่อไห่คะยั้นคะยอพร้อมรอยยิ้ม

"มีตดอะไรก็รีบเบ่งออกมา!" หนิงเฉินเริ่มหมดความอดทน ประโยคนี้ทำเอาพริตตี้ที่กำลังรินเหล้าถึงกับขวัญเสีย มือไม้สั่นเทาไปหมด! นักศึกษาคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง ถึงกล้าพูดจาแบบนี้กับหัวหน้าแก๊งสี่สมุทร? ซานเผ่าทำท่าจะระเบิดอารมณ์ แต่หูซื่อไห่ยกมือห้ามไว้ก่อน

เขาใช้ปลายนิ้วเลื่อนแก้วเหล้าไปตรงหน้าหนิงเฉินเบาๆ "พี่เฉิน ลูกน้องกับสาวๆ อยู่กันเต็มห้อง ให้เกียรติกันหน่อยสิครับ"

"ได้สิ" หนิงเฉินคว้าแก้วเหล้าขึ้นมา แล้วสาดใส่หน้าหูซื่อไห่ทันที

"ว้าย!!" พริตตี้สาวสวยหลายคนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนหน้าซีด "มึงอยากตายนักใช่ไหม!!" ซานเผ่าและสมาชิกแก๊งสี่สมุทรคนอื่นๆ ต่างระเบิดโทสะออกมา

หูซื่อไห่ปาดเหล้าออกจากใบหน้า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น "ฮ่าๆๆๆ! ดี! สมกับเป็นลูกพี่เบื้องหลังของแก๊งสุ่ยเยว่ ใจถึงจริงๆ!" ในที่สุดเขาก็เลิกตื๊อให้หนิงเฉินดื่มเหล้า เขานั่งพิงโซฟาแล้วให้ลูกน้องจุดบุหรี่ให้ สายตาเขาเหลือบไปเห็นซองมันฝรั่งทอดบนโต๊ะ จึงหยิบขึ้นมาทานหน้าตาเฉย

"นี่..." หนิงเฉินเริ่มอยู่ไม่สุข นั่นมันเห็ดทอดของเขานะเฟ้ย แต่เห็นหูซื่อไห่เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย เขาก็เลยไม่รู้จะห้ามยังไง

"พี่เฉิน มาคุยกันเถอะ" หูซื่อไห่พูดไปกินไป "แก๊งสี่สมุทรกับแก๊งสุ่ยเยว่สู้กันไปมาแบบนี้ มีแต่จะพังพินาศทั้งคู่ แล้วเปิดโอกาสให้แก๊งอื่นชุบมือเปิบ"

 "ฉันไม่ใช่หัวหน้าแก๊งสุ่ยเยว่ พวกแกควรไปหาหวังอิ๋นฮวา" หนิงเฉินส่ายหน้า

"อย่ามาอำกันเลยพี่เฉิน หวังอิ๋นฮวาก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเอาปัญญาที่ไหนมาคุมแก๊งสุ่ยเยว่ใหญ่โตขนาดนี้?" หูซื่อไห่ไม่เชื่อแม้แต่น้อย "ฉันมีข้อเสนอ ทำไมเราไม่รวมสองแก๊งเข้าด้วยกันล่ะ?"

 "ฉันอายุมากกว่า ขอเป็นลูกพี่ใหญ่ ส่วนนายเป็นลูกพี่รอง เป็นไง?" ระหว่างที่พูด เขาก็เหลือบมองมันฝรั่งทอดในซอง พลางคิดในใจว่านี่มันยี่ห้ออะไรนะ? ทำไมมันอร่อยขนาดนี้ กลิ่นหอมของสมุนไพรจางๆ นี่มันทำให้หยุดกินไม่ได้จริงๆ

ทันใดนั้นเอง! ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงพุ่งทะลุมาจากช่องท้อง! "ซี้ด——" หูซื่อไห่สวม "หน้ากากแห่งความทรมาน" ทันที เขากุมท้องพลางดิ้นขลุกขลักอยู่บนโซฟา

"ลูกพี่! ลูกพี่เป็นอะไรไปครับ?" ซานเผ่ารีบเข้าไปหา "มี... มีพิษ!" หูซื่อไห่ชี้นิ้วไปที่มันฝรั่งทอดในมือ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำเหมือนตับหมู

"หา?" ซานเผ่าอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าซองมันฝรั่งมาแล้วจ้องเขม็งไปที่หนิงเฉิน "ไอ้แซ่หนิง มึงมันไม่มีคุณธรรมนักเลง กล้าลอบวางยาเหรอ!?"

"ขนมกินมั่วได้ แต่คำพูดห้ามพูดมั่ว" หนิงเฉินยื่นมือไปหยิบซองขนมคืนมา แล้วหยิบเข้าปากกินโชว์ต่อหน้าทุกคน

"นี่มัน..." ทุกคนถึงกับอึ้ง ลองคิดดูดีๆ การวางยาพิษในมันฝรั่งทอดมันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย แต่ความจริงคือ วัตถุดิบของแผ่นเห็ดทอดนี้คือ 'เห็ดมือผี' เห็ดพิษร้ายแรงชนิดนี้สามารถฆ่าวัวได้ในสิบนาที ระบบขับพิษในตับของมนุษย์ไม่มีทางต้านทานพิษร้ายระดับนี้ได้เลย

หูซื่อไห่ทนรอรถพยาบาลไม่ไหว เขาเกิดอาการน้ำลายฟูมปากและสิ้นลมหายใจไปในที่สุด "ลูกพี่! ลูกพี่!!" ซานเผ่ากอดศพที่เริ่มเขียวคล้ำของหูซื่อไห่พลางร้องไห้โฮ "ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้ตาย!!"

ภายในห้องรับรองอันกว้างขวาง เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังระงม ที่แท้วันนี้คือ 'งานเลี้ยงหงเหมิน' (กับดักสังหาร) สมาชิกแก๊งสี่สมุทรเตรียมอาวุธไว้พร้อมสรรพ ทุกคนถือมีดดาบพุ่งเข้าใส่หนิงเฉินอย่างไม่คิดชีวิต

"พวกมดปลวก!" หนิงเฉินแค่นยิ้มเย็น อาวุธมีคมพวกนี้ พอถูกเขาคว้าด้วยมือเปล่าก็กลายเป็นเพียงเศษเหล็กเหลวๆ เพียงแค่เขาสะบัดแขน ผู้คนก็ปลิวว่อนออกไปกองทับกันเหมือนเล่นต่อตัว ในเวลาไม่นาน สมาชิกแก๊งสี่สมุทรลงไปนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น เสียงร้องครวญครางดังระงมไปทั่ว โดยที่หนิงเฉินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลยตลอดเวลา

"แก!" ซานเผ่าและสมาชิกระดับสูงของแก๊งอึ้งกิมกี่ รวมถึงพริตตี้สาวๆ ที่คิดว่าตัวเองกำลังฝันไป หรือไม่ก็กำลังอยู่ในกองถ่ายหนัง

"มันเป็นนักสู้!!" สมาชิกระดับสูงคนหนึ่งตะโกนขึ้น

"นักสู้แล้วไงวะ? กูก็ยิงมึงตายได้เหมือนกัน!" ซานเผ่าคำรามพลางชักปืนพกบราวนิ่งสีดำออกมาจากเอว "ไปตายซะ!!" 

"ปัง!" เสียงเหนี่ยวไกดังสนั่น เขาเล็งไปที่ขมับของหนิงเฉิน

ทว่าในชั่วพริบตานั้น หนิงเฉินก็เคลื่อนไหว เขาสะบัดนิ้วสองนิ้วไปทางขมับ แล้วคีบลูกกระสุนไว้ได้อย่างง่ายดาย ตลอดกระบวนการนี้ หนิงเฉินไม่ได้ปรายตามองด้วยซ้ำ เขายังคงรินเหล้าและยกขึ้นดื่มอย่างใจเย็น

"เชี่ยยย!" ทุกคนร้องอุทานด้วยความหวาดผวา พร้อมกับนึกถึงตัวละครในหนังขึ้นมาทันที! วิทยายุทธ์ทั่วหล้า วัดกันที่ความเร็ว! จ้าวแห่งการสังหาร... เทพเมฆาอัคคี! (จากเรื่อง Kung Fu Hustle)

"แก... แกเป็นคนหรือปิศาจกันแน่?" ซานเผ่าถือปืนด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หนิงเฉินไม่ตอบ เขาดีดนิ้วเพียงเบาๆ กระสุนพุ่งกลับไปด้วยความเร็วเป็นสองเท่าของเดิม เสียง "ฉึก" ดังขึ้นเบาๆ กระสุนเจาะทะลุเข้ากลางหน้าผากของซานเผ่าพอดิบพอดี เบอร์สองของแก๊งสี่สมุทร 'เฉินต้าเผ่า' หรือฉายาซานเผ่า ล้มตึงลงกับพื้นทันที

"กรี๊ดดด——" เหล่าพริตตี้กรีดร้องเสียงหลง ในตอนนั้นเอง ประตูห้องรับรองถูกถีบออกอย่างแรง กลุ่มคนกรูเข้ามาข้างใน เมื่อเห็นใบหน้าของหวังอิ๋นฮวาและสองพี่น้องตระกูลเฉิน หนิงเฉินก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่ใช่คนอื่น ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเสียพลังปราณไปกับวิชาลบความทรงจำ เพราะเรื่องแบบนี้ เขาไม่อยากให้มันแพร่ออกไปให้เป็นภาระทีหลัง

"พี่เฉิน! พี่ไม่เป็นไรนะ... เอ๊ะ? นี่มัน?" หวังอิ๋นฮวาพุ่งพรวดเข้ามา แต่พอเห็นสภาพพินาศยับเยินเต็มพื้น เธอก็ถึงกับชะงัก เฉินจื่อเป้า เฉินจื่อหลาง และสมาชิกแก๊งสุ่ยเยว่ทุกคนต่างยืนอึ้งตะลึงงัน

"ไม่มีธุระของฉันแล้ว พวกเธอจัดการที่เหลือต่อเถอะ ฉันไปละ" หนิงเฉินลุกขึ้นเดินจากไปอย่างสง่างาม

"หูซื่อไห่? เฉินซานเผ่า?" หวังอิ๋นฮวาเห็นศพของเบอร์หนึ่งและเบอร์สองของแก๊งสี่สมุทร จึงรีบสั่งให้ลูกน้องเข้าไปตรวจสอบอาการทันที

"เจ๊อิ๋นฮวา พวกเขาทั้งสองคน... ไม่หายใจแล้วครับ!" เสียงสั่นเครือของลูกน้องดังขึ้น หวังอิ๋นฮวารู้สึกเหมือนสมองขาดออกซิเจนกะทันหัน เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา แก๊งสี่สมุทร... สิ้นชื่อแล้วเหรอ? สวรรค์ช่วย!