บทที่ 59 ลุงใหญ่ สวี่เจี้ยนกั๋ว

...

ในคืนธรรมดาคืนหนึ่ง หนึ่งในแก๊งใหญ่ของเขตตะวันตกอย่าง "แก๊งสี่สมุทร" ได้ถูกล่มสลายลง แก๊งสุ่ยเยว่เข้ายึดครองกิจการของแก๊งสี่สมุทรอย่างลับๆ กว่าที่แก๊งอื่นๆ จะไหวตัวทันและคิดจะเข้ามาแบ่งเค้ก ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว

"พี่เฉิน ตอนนี้พื้นที่ครึ่งหนึ่งของเขตตะวันตกเป็นของเราแล้วค่ะ วันนี้เราเข้ายึดร้านค้าและกิจการต่างๆ ได้มากมาย ต่อไปแค่เก็บค่าเช่า อย่างเดียว ก็มีรายได้เข้ามาหลายล้านต่อเดือนเลย!" หวังอิ๋นฮวาโทรมารายงานด้วยความตื่นเต้น

"มีเขตอิทธิพลใหม่แล้ว ก็หันไปทำธุรกิจที่มันถูกต้องตามกฎหมายซะ อย่าไปรังแกชาวบ้านธรรมดา"

 "พวกค่าคุ้มครองอะไรนั่น ถ้าเลิกเก็บได้ก็เลิกซะ" หนิงเฉินพูดกำชับไปสองสามประโยค ก่อนจะถามขึ้นมากะทันหันว่า "ทางเธอพอจะมีเงินสักหนึ่งร้อยห้าสิบล้านไหม?"

"หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน? พี่เฉิน พี่จะเอาเงินเยอะขนาดนั้นไปทำอะไรคะ" หวังอิ๋นฮวาโพล่งถามออกไป ก่อนจะรีบรู้ตัวว่าไม่สมควร ลูกพี่จะใช้เงินอย่างไร มีหรือที่ลูกน้องอย่างเธอจะไปสั่งสอน? เธอจึงรีบขอโทษทันที "ขอโทษค่ะพี่เฉิน ฉันปากมากไปเอง!"

หนิงเฉินส่งเสียง "อืม" ออกมาคำหนึ่ง หวังอิ๋นฮวาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "อย่างน้อยคงต้องใช้เวลาสักปีสองปีค่ะ"

"ปีสองปีเลยเหรอ..." หนิงเฉินได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะไม่อยากให้พวกเธอไปทำเรื่องเสี่ยงๆ อีก จึงพูดต่อว่า "ช่างเถอะ ช่วงนี้ผลิตแผ่นเห็ดพิษออกมาเยอะๆ หน่อย ฉันกินไม่ค่อยพอ แล้วก็เลือดสัตว์ร้ายก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย" 

"รับทราบค่ะ รับทราบ!" หวังอิ๋นฮวาประคองโทรศัพท์ด้วยสองมือ พยักหน้าตอบรับไม่หยุด

ขณะที่หนิงเฉินกำลังนั่งเรียนอยู่ในห้องเรียน เขาเหลือบไปเห็นซูหว่านหว่านที่กำลังตั้งใจฟังอาจารย์อยู่ที่แถวหน้า จึงนึกขึ้นได้แล้วพูดว่า "เอ้อ แล้วก็หนี้นอกระบบของคนที่ชื่อซูไฮ่เชา ล้างทิ้งให้หมดซะ"

 "ล้างทิ้ง? เอ่อ... ได้ค่ะ" หวังอิ๋นฮวาไม่กล้าถามมากความ "ถ้าหลังจากนี้เขายังกล้ามายืมเงินพวกเธออีก เธอช่วยอัดเขาให้ฉันทีนึง" หนิงเฉินเสริมทิ้งท้าย

"ได้เลยค่ะพี่เฉิน ไม่มีปัญหา!" หวังอิ๋นฮวารับคำเสียงแข็ง หลังจากวางสาย หวังอิ๋นฮวาที่ไม่ได้นอนทั้งคืนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ในใจพลันผุดความคิดที่แสนบ้าบิ่นขึ้นมา— หากกอดขาพี่เฉินคนนี้ไว้ให้แน่น ในอนาคตการที่เธอจะกลายเป็นราชินีแห่งโลกใต้ดินของชิงโจวทั้งหมด ก็อาจเป็นไปได้! เพียงแต่ว่า พี่เฉินต้องการเงินหนึ่งร้อยห้าสิบล้านไปทำอะไรกันแน่นะ?

อีกด้านหนึ่ง หนิงเฉินไม่ได้เอาเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้มาใส่ใจเลย พอเลิกเรียน ซูหว่านหว่านถือชานมรสชาติใหม่มาตั้งใจจะให้หนิงเฉินลองชิมดูเป็นคนแรก ในตอนนั้นเอง รุ่นพี่สาวผู้เย็นชาและหยิ่งยโสที่ไว้ผมหางม้าสูงคนหนึ่งเดินผ่านหน้าเธอไป

"เธอคือ..." ซูหว่านหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง รุ่นพี่คนนี้มีออร่าที่แข็งแกร่งมาก!

"นั่นรุ่นพี่เวินชิงหลาน ปี 4 ค่ะ ได้ยินว่ามาจากตระกูลศิลปะการต่อสู้ เธอมาหาหนิงเฉินทำไมกันนะ?" เสียงของเจี่ยงอิ่งดังขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภายใต้สายตาชื่นชมของนักศึกษาจำนวนมาก เวินชิงหลานเดินตรงเข้าไปหยุดต่อหน้าหนิงเฉิน

"มีอะไรอีก?" หนิงเฉินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง เวินชิงหลานมองเขา ในใจของเธอมีความรู้สึกไม่สมจริงอย่างรุนแรง นักศึกษามหาลัยที่ดูธรรมดาๆ คนนี้ เมื่อสามเดือนก่อนเพิ่งจะถล่มสำนักงานใหญ่สมาคมมวลยุทธ์ชิงโจว แต่กลับไม่ได้รับบทลงโทษใดๆ เลย! รองประธานเหลียงหย่งจื้อทำราวกับยอมรับความพ่ายแพ้ และไม่เคยส่งคนมาหาเรื่องหนิงเฉินอีกเลย! สมาคมมวลยุทธ์ระดับเมืองถูกรังแกขนาดนี้ ฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อฝันในเทพนิยายชัดๆ

"ถ้าไม่มีอะไรฉันไปนะ" หนิงเฉินลุกขึ้น "มี... มีธุระค่ะ" เวินชิงหลานรีบพูด เมื่อได้เห็นความดุดันของหนิงเฉินกับตามาแล้ว ท่าทีของเวินชิงหลานจึงอ่อนลงกว่าแต่ก่อนมาก

"สัปดาห์หน้าเป็นงานวันเกิดอายุครบ 80 ปีของคุณปู่ ท่านอยากเชิญคุณไปร่วมงานที่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล ไม่ต้องเอาของขวัญไปหรอกค่ะ แค่คุณไปก็พอ" เธอกล่าว "มีของอร่อยไหม? ถ้ามีของอร่อยฉันก็จะไป" หนิงเฉินถาม "แน่นอนว่ามีค่ะ!" เวินชิงหลานพยักหน้าเบาๆ "ตกลง" หนิงเฉินพูดจบก็เดินจากไปทันที

ระหว่างทางที่เดินผ่านซูหว่านหว่าน เขาหยิบชานมรสใหม่แก้วนั้นมาเจาะหลอดดูดทันที "รสบลูเบอร์รี่ อร่อยดีนะ" เขาพูดพลางดูดชานมเดินออกจากห้องเรียนไป สายตาที่เย็นชาของเวินชิงหลานจับจ้องไปที่ซูหว่านหว่านทันที พลางสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

‘ทำไมรอบตัวหนิงเฉิน ถึงได้มีแต่เด็กผู้หญิงสวยๆ เต็มไปหมดเลยนะ...’ ซูหว่านหว่านรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

หนิงเฉินเดินมาจนถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย รถ Audi A8 ของเฉียวจิ้งจอดรออยู่ริมถนนพอดี หนิงเฉินเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหน้า สวี่ซูเหยียนและเจียงถางกำลังคุยกันอยู่ พอเห็นเขา เจียงถางก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น ส่วนสวี่ซูเหยียนกลับสะบัดหน้าหนีแถมยังทำหน้าบึ้งตึงใส่

"..." หนิงเฉินงงมาก ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้คุณหนูคนนี้โกรธอีก แต่ช่างเถอะ อดทนอีกนิดก็จะได้เป็นอิสระแล้ว

"เสี่ยวเฉิน วันนี้ไปกินข้าวที่บ้านน้าเฉียวนะ เธอคงยังไม่เคยไปใช่ไหม" เฉียวจิ้งขับรถไปพลางพูดไปพลาง "ครับ" หนิงเฉินพยักหน้า วิลล่าสวนกุหลาบนั้นสวี่จิ่งซานซื้อไว้เพื่อให้ลูกสาวสะดวกในการไปเรียนเฉยๆ ปกติสามีภรรยาจะไม่ได้พักที่นั่น พวกเขามีอพาร์ตเมนต์ส่วนตัว

"อยากกินอะไร น้าเฉียวจะได้ให้แม่บ้านเตรียมไว้" เฉียวจิ้งถาม "ผมอยากกินกุ้งมังกรออสเตรเลีย เนื้อวากิว ปูยักษ์ เป๋าฮื้อ หอยเม่น แล้วก็พระกระโดดกำแพงครับ" หนิงเฉินเอ่ยชื่อเมนูราคาแพงออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"..." ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง "ทำตัวไม่เกรงใจเหมือนไม่ใช่คนนอกเลยนะ!" สวี่ซูเหยียนบ่นพึมพำเบาๆ เฉียวจิ้งหัวเราะ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และรีบโทรศัพท์สั่งให้แม่บ้านเตรียมอาหารทันที

ไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้าไปยัง "อู่หลินกงก่วน"  อู่หลินกงก่วนเป็นอพาร์ตเมนต์สุดหรูอันดับต้นๆ ของชิงโจว ด้านซ้ายติดทะเลสาบซีหู ด้านขวาติดคลองขุดต้ายุ่นเหอ ห้องที่เล็กที่สุดราคาเริ่มต้นก็ปาเข้าไปห้าสิบหกสิบล้านหยวนแล้ว ห้องที่สวี่จิ่งซานและเฉียวจิ้งอาศัยอยู่เป็นห้องแบบชั้นเดียวขนาด 500 ตารางเมตร การตกแต่งไม่ได้หรูหราอลังการอย่างที่คิด แต่กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่นเหมือนบ้าน การใช้ชีวิตประจำวันของสามีภรรยาคู่นี้ค่อนข้าง "เรียบง่าย"

ช่วงเที่ยง ขณะที่หนิงเฉินกำลังร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัวสวี่ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น "คุณคะ คุณเชิญแขกคนอื่นมาด้วยเหรอ?" เฉียวจิ้งถาม "เปล่านะ" สวี่จิ่งซานเองก็แปลกใจ ฟ่านอี้ พ่อบ้านเดินไปเปิดประตู

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม หัวล้านเลี่ยน เดินดุ่มๆ เข้ามาข้างใน พอได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาในอากาศ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น "จิ่งซาน กินข้าวอยู่เหรอ? ดูท่าฉันจะมาถูกจังหวะพอดีเลยนะ!"

"พี่มาทำไม" สวี่จิ่งซานลุกขึ้นเดินไปหา แต่ในแววตากลับฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง

"เขาเป็นลุงใหญ่ของซูเหยียน ชื่อสวี่เจี้ยนกั๋วค่ะ" ที่โต๊ะอาหาร เจียงถางกระซิบกับหนิงเฉิน "แต่สองบ้านนี้ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี ปกติไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้"

 "สงสัยมาเนียนกินข้าวฟรีมั้ง" หนิงเฉินวิเคราะห์ขณะที่ปากกำลังเคี้ยวเป๋าฮื้อสีดำทองชิ้นโต

"กินกับผีน่ะสิ!" สวี่ซูเหยียนค้อนเขาแวบหนึ่งด้วยความไม่พอใจ แล้วพูดว่า "บ้านลุงใหญ่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ รวยกว่าบ้านฉันอีก ต้องมีธุระอะไรแน่ๆ" หนิงเฉินขี้เกียจสนใจ เขาก้มหน้าก้มตากินต่อ

"รู้แต่เรื่องกิน!" สวี่ซูเหยียนตวัดสายตามอง "เธอเป็นบ้าเหรอ ฉันกินข้าวแล้วมันเกี่ยวตดอะไรกับเธอล่ะ!" หนิงเฉินด่ากลับอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้คุณหนูคนนี้ วันนี้ทั้งเช้าถึงไม่เคยทำหน้าดีๆ ใส่เขาเลย หรือว่าเธอจะเป็นโรคบุคลิกภาพแปรปรวนชั่วคราว?

"แก..." สวี่ซูเหยียนตบโต๊ะ ตั้งใจจะด่ากลับ แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังต้องอาศัยหมอนี่แบกขึ้นแรงค์ในเกมอยู่ เธอจึงยอมอดกลั้นไว้ก่อน

ในตอนนั้นเอง ก็ได้ยินเสียง "ปัง!" ดังสนั่น ประตูอพาร์ตเมนต์ถูกปิดกระแทกอย่างแรง สวี่เจี้ยนกั๋ว ลุงใหญ่ของสวี่ซูเหยียน เดินออกจากบ้านไปอย่างหัวเสีย