บทที่ 60 พละกำลังของเฮยหลง

"แด๊ดดี้ ทำไมต้องทะเลาะกับลุงใหญ่อีกแล้วล่ะคะ?" สวี่ซูเหยียนเอ่ยถามหลังจากที่สวี่จิ่งซานกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร

"ไม่มีอะไร กินข้าวเถอะ" สวี่จิ่งซานพยายามปรับสีหน้าที่บึ้งตึงให้กลับมาเป็นปกติ

"แด๊ดดี้คะ หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ บอกหนูหน่อยเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น คนในครอบครัวเดียวกันควรจะรักกันไว้นะคะ" สวี่ซูเหยียนรุกถามต่อ

"คนในครอบครัวงั้นเหรอ? เหอะ ฉันเห็นเขาเป็นครอบครัว แต่เขาเห็นฉันเป็นครอบครัวหรือเปล่าล่ะ?" สวี่จิ่งซานแค่นยิ้มเย็น ก่อนจะพูดต่อ "สัปดาห์หน้าเป็นงานวันเกิดอายุครบ 80 ปีของท่านผู้เฒ่าเวิน ท่านจองโรงแรมเถาฮวาหยวนไว้เพื่อเลี้ยงรับรองตระกูลดังทั่วทั้งชิงโจว"

"คุณปู่ของลูกให้พ่อเป็นตัวแทนตระกูลสวี่ไปอวยพรวันเกิดท่านผู้เฒ่าเวิน สวี่เจี้ยนกั๋วมันมาหาพ่อวันนี้ก็เพราะอยากจะได้ตำแหน่งตัวแทนนี้"

"มันบอกว่าอยากจะใช้เงินหนึ่งร้อยล้านเพื่อซื้อสิทธิ์การเป็นตัวแทน เหอะ ถึงธุรกิจของพ่อจะไม่ใหญ่เท่ามัน แต่พ่อก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นี้!"

เฉียวจิ้งส่ายหน้า "ช่างหน้าไม่อายจริงๆ"

สวี่ซูเหยียนขมวดคิ้ว "ลุงใหญ่ทำไมทำแบบนี้ล่ะ แค่ตำแหน่งตัวแทนมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

"แน่นอนสิ" สวี่จิ่งซานตอบอย่างมั่นใจ

"ตระกูลเวินน่ะเป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของชิงโจว มีชื่อเสียงระดับเดียวกับตระกูลสวี่เรา งานวันเกิดครบ 80 ปีของท่านผู้เฒ่าเวิน ใครบ้างจะไม่ให้เกียรติ? แม้แต่สมาคมศิลปะการต่อสู้ยังต้องส่งคนไปร่วมยินดี"

"สวี่เจี้ยนกั๋วมันอยากจะสร้างตัวตนในงานระดับใหญ่แบบนั้นมาตลอด มีหรือมันจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไป"

สวี่ซูเหยียนเบะปาก "ไร้สาระ! เหมือนพวกดาราแย่งซีนกันไม่มีผิด"

สวี่จิ่งซานส่ายหน้า "ลูกไม่เข้าใจหรอก ช่างเถอะ กินข้าวๆ"

"อาสวี่"

ตอนนั้นเอง หนิงเฉินก็พูดแทรกขึ้นมา "ท่านผู้เฒ่าเวินที่อาพูดถึงเนี่ย ชื่อเวินเยว่หรือเปล่าครับ"

"ใช่ ทำไมเหรอ?" สวี่จิ่งซานถาม

"เปล่าครับ" หนิงเฉินไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาไม่ค่อยรู้เรื่องขุมกำลังในสังคมชั้นสูงของชิงโจวนัก นึกไม่ถึงว่าตาเฒ่าเวินจะมีบารมีมากขนาดนี้

"นายไม่ได้ไปกับเขาซะหน่อย จะมาสืบหาข้อมูลทำไม?" สวี่ซูเหยียนจิกกัดเขาอีกรอบ

"ใครบอกว่าฉันไม่ได้ไป?" หนิงเฉินย้อนถาม

"นายจะได้ไปได้ยังไงล่ะ!" สวี่ซูเหยียนเถียงกลับ

"พอแล้วๆ กินข้าวเถอะ" สวี่จิ่งซานตัดบทคู่กัดคู่นี้อย่างเหนื่อยหน่าย

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพาหนิงเฉินไปงานเลี้ยงวันเกิดของท่านผู้เฒ่าเวินจริงๆ นั่นแหละ ลองคิดดูสิ หากคนที่มีฐานะอย่างหนิงเฉินไปปรากฏตัวในที่นั่งของตระกูลสวี่ คนอื่นจะพากันเดาไปว่ายังไง?

แฟนของซูเหยียน? หรือว่าว่าที่ลูกเขย?

แม้หนิงเฉินจะดูเก่งกาจ แต่ในใจลึกๆ ของสวี่จิ่งซานยังคงรู้สึกว่า ด้วยฐานะและเบื้องหลังของเขา มันไม่คู่ควรกับลูกสาวสุดที่รักของเขาเลย...

...

ช่วงบ่ายไม่มีเรียน หลังจากกินข้าวเสร็จ สวี่ซูเหยียนและเจียงถางตัดสินใจไปเดินเที่ยวห้างชิงโจวต้าซย่า เจียงถางตั้งใจจะลากหนิงเฉินไปช่วยถือของด้วย แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านโรสการ์เด็น หนิงเฉินพบว่ามีชายท่าทางลับๆ ล่อๆ สองคนกำลังใช้กล้องส่องทางไกลเฝ้าสังเกตการณ์วิลล่าอยู่

"เป้าหมายปรากฏตัว ระวังอย่าให้เห็นตัว!" นักฆ่าสองคนเห็นหนิงเฉินจึงรีบหดหัวหลบเข้าไปในพุ่มไม้

ไม่นานนัก หนิงเฉินก็จูงเฮยหลงออกมาเดินเล่นนอกบ้าน นักฆ่าทั้งสองรีบตามไปทันที

ใกล้ๆ กับหมู่บ้านมีที่ดินรกร้างขนาดใหญ่ที่ยังไม่ได้พัฒนา เต็มไปด้วยหญ้าสูงระดับเอว หนิงเฉินตั้งใจจะทดสอบพลังการต่อสู้ของเฮยหลงที่นี่

"เฮยหลง มีแมลงตามก้นมาสองตัว ไป... จัดการพวกมันซะ!"

หนิงเฉินถอดปลอกคอของเฮยหลงออก พลางลูบหัวมันเบาๆ แล้วชี้ไปทางด้านหลัง

"โฮ่ง! โฮ่งๆๆ!!"

เฮยหลงขานรับด้วยการเชิดหน้าขึ้น แววตาที่ดุดันจ้องเขม็งไปยังนักฆ่าสองคนในดงหญ้า

"ไอ้ควัน! ฉันรู้สึกเหมือนมันจะเห็นพวกเรานะ?" หนึ่งในนั้นกระซิบด้วยความสงสัย

"แม่งเอ๊ย ความแตกแล้ว หนีเร็ว!" อีกคนหันหลังโกยแน่บ

นักฆ่าระดับ C สองคนที่ถูกองค์กรส่งมาสอดแนม ไม่มีทางคิดฝันเลยว่า หมาตัวหนึ่งจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้!

เฮยหลงถูกหนิงเฉินป้อน 'ยาเลี้ยงโลหิต' ไปเกือบร้อยเม็ด สมรรถภาพร่างกายของมันตอนนี้เทียบเท่ากับจอมยุทธ์ระดับพลังภายใน เลยทีเดียว

เหนือทุ่งรกร้าง ราวกับมีสายฟ้าสีดำพุ่งผ่าน นักฆ่าทั้งสองถูกเฮยหลงตะปบจนล้มคว่ำทีละคน ก่อนจะถูกคมเขี้ยวฝังเข้าที่ลำคอเพื่อปิดฉาก!

นักฆ่าทั้งสองดิ้นพล่านด้วยความหวาดกลัว จ้องมองหนิงเฉินที่ค่อยๆ เดินตามมาอย่างไม่รีบร้อน

"มะ... ไม่นะ" นักฆ่าคนหนึ่งพยายามจะคลานหนี

เฮยหลงยกเท้าหน้าขึ้น แล้วตะปบเข้าที่ต้นขาของเขา "กร๊อบ!" เสียงกระดูกหักดังลั่น นักฆ่าแผดเสียงร้องโหยหวน

"นี่มันหมาพันธุ์อะไรกันวะเนี่ยยย!" นักฆ่าอีกคนหนึ่งจมอยู่กับความสยดสยองก่อนจะสิ้นใจ

หนิงเฉินขี้เกียจจะเก็บไว้สอบสวน เขาจึงสั่งให้เฮยหลงขุดหลุมดินเพื่อฝังร่างทั้งสองลงที่นั่นทันที พวกนี้ดูยังไงก็แค่เบี้ยล่าง ไม่มีค่าพอให้เสียเวลาเค้นข้อมูล

เขาหวังว่าองค์กรนักฆ่านี้จะรู้จักกาลเทศะบ้าง ไม่อย่างนั้นวันไหนที่เขาอารมณ์ไม่ดี เขาอาจจะไปถอนรากถอนโคนพวกมันทิ้งทั้งหมด

หลังจาก "ฝังศพ" เสร็จตามกิจวัตร หนิงเฉินก็เดินเล่นต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะพาเฮยหลงกลับมาที่วิลล่าสวนกุหลาบ ทว่าเขาก็พบใครบางคนมายืนลับๆ ล่อๆ อยู่ที่หน้าประตูบ้านอีกแล้ว

"ทำอะไรน่ะ?" หนิงเฉินตะโกนถาม

"เอ๊ะ เธอนั่นเอง?" ชายท่าทางพิรุธคนนั้นจำหนิงเฉินได้ทันที ใบหน้าที่มีไขมันพอกหนาพยายามปั้นยิ้ม "เธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

ที่แท้เขาก็คือสวี่เจี้ยนกั๋ว ลุงใหญ่ของสวี่ซูเหยียนนั่นเอง

"ผมอยู่ที่นี่ ลุงมีธุระอะไร?" หนิงเฉินจูงเฮยหลงไว้

"เธออยู่ที่นี่เหรอ?" สวี่เจี้ยนกั๋วชี้ไปที่วิลล่า พลางจ้องหนิงเฉินด้วยความตกใจราวกับพบเรื่องเหลือเชื่อ

อยู่กินด้วยกัน! ลูกเขย! คำใหญ่ๆ เหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของสวี่เจี้ยนกั๋วทันที!

รอยยิ้มบนหน้าเขาดูกว้างขึ้นกว่าเดิม "เธอชื่อ... ชื่ออะไรนะ? ช่างเถอะ พ่อหนุ่ม ฉันมีธุรกิจอยากจะคุยกับเธอหน่อย ไม่ทราบว่าเธอสนใจไหม?"

"ธุรกิจใหญ่แค่ไหน? ถ้าหนึ่งหมื่นล้านขึ้นไป ผมอาจจะลองพิจารณาดู" หนิงเฉินกล่าว

"หมื่นล้าน..." สวี่เจี้ยนกั๋วสงสัยทันทีว่าสมองของหนิงเฉินผิดปกติหรือเปล่า

เขาหัวเราะแห้งๆ "คนหนุ่มอย่าเพิ่งเพ้อฝันไปไกล ช่วยฉันสักเรื่องเล็กๆ ฉันจะให้เงินเธอแสนหนึ่ง เป็นไง?"

"ลุงเห็นผมเป็นขอทานหรือไง" หนิงเฉินเดินเข้าไปผลักเขาให้พ้นทาง "หลีกไป!"

เฮยหลงเองก็เห่าใส่เขา "โฮ่งๆๆ!!"

"สองแสน!" สวี่เจี้ยนกั๋วถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมชูสองนิ้วขึ้นมา

หนิงเฉินควักกุญแจออกมาเปิดประตูบ้านโดยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ในจังหวะที่เขากำลังจะปิดประตู สวี่เจี้ยนกั๋วกลับรนหาที่ด้วยการเอาเท้าสอดเข้าไปในช่องประตู

"เท้าลุงน่ะ!" หนิงเฉินสีหน้าเย็นชา "อย่าบีบผมนะ"

สวี่เจี้ยนกั๋วไม่สนใจคำเตือน เขายิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพูดว่า:

"พ่อหนุ่ม คืนนี้ว่างไหม ลุงจะพาไปกินข้าวที่เถาฮวาหยวน เสร็จแล้วไปนวดที่หมิงจ้วนคลับ สาวๆ ที่นั่นสวยสะเด็ดเลยนะ เธอเองก็น่าจะรู้ดี... อ๊ากกกก!!!"

โครม!

พูดไม่ทันจบ หนิงเฉินก็ออกแรงปิดประตูรั้วอย่างแรง เสียง "กร๊อบ!" ดังสนั่น เท้าซ้ายของสวี่เจี้ยนกั๋วหักทันที เขาแผดเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูโดนเชือด

หลังจากที่เขากระชากเท้าที่เจ็บออกมาได้ หนิงเฉินก็จูงเฮยหลงเดินเข้าบ้านไปอย่างใจเย็น

"ไอ้เด็กเหลือขอ มึงรอโดนดีได้เลย... ถ้ากูไม่ฆ่ามึง กูไม่ใช่นามสกุลสวี่!" สวี่เจี้ยนกั๋วกุมเท้าที่บวมเป่งเหมือนขาหมูไว้พลางปาดเหงื่อด้วยความเจ็บปวด

หนิงเฉินพาเฮยหลงเข้าไปในสวน แล้วป้อนยาเลี้ยงโลหิตให้มันอีกหนึ่งเม็ด...