บทที่ 61 คุณแม่ของคุณสบายดีไหม?

อันที่จริงยาเม็ดชนิดนี้มีคุณสมบัติที่ค่อนข้างบ้าคลั่ง ต่อให้เป็นกระต่ายขาวตัวน้อยหากกินเข้าไปติดต่อกันเป็นเวลานาน ก็จะกลายเป็นสัตว์ที่ดุร้ายไม่ต่างจากหมาป่าหรือเสือดาว

คนธรรมดายากที่จะควบคุมสัตว์ร้ายที่กิน "ยาสังเวยโลหิต" เข้าไป แต่หนิงเฉินมี "เคล็ดวิชาสยบสัตว์" อยู่กับตัว ต่อให้ในอนาคตเฮยหลงจะสามารถกัดปรมาจารย์ตายได้ในคำเดียว มันก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของเขา

สวี่ซูเหยียนและเจียงถังเที่ยวเล่นกันจนถึงสามทุ่มจึงกลับมา

"พี่ต้าลี่ ซูเหยียนซื้อรองเท้า AJ รุ่นลิมิเต็ดมาฝากพี่ด้วย รีบมาลองใส่ดูสิ!" เจียงถังอุ้มกล่องรองเท้าที่บรรจุอย่างสวยงามมาเคาะประตูห้องของหนิงเฉิน

ทันใดนั้น เสียงของสวี่ซูเหยียนก็ดังมาจากห้องรับแขก "เสี่ยวถัง! เธอพูดเหลวไหลอีกแล้วนะ! เห็นๆ อยู่ว่าเธอเป็นคนซื้อให้เขา ฉันไม่ได้ซื้อให้ซะหน่อย!"

"แต่ก็เป็นเงินเธอจ่ายไม่ใช่เหรอ" เจียงถังแลบลิ้นใส่

"ฉันก็แค่จ่ายรวมๆ ไปงั้นแหละ" สวี่ซูเหยียนเชิดหน้าอย่างถือตัว เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าซื้อรองเท้าให้หนิงเฉิน แม้ว่าเธอจะเป็นคนจ่ายเงินจริงๆ ก็ตาม

หนิงเฉินรับกล่องรองเท้ามา แล้วหยิบรองเท้าผ้าใบ AJ สีเทาสลับน้ำเงินออกมาคู่หนึ่ง

"ราคาเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันโอนให้" หนิงเฉินลองใส่เดินไปมาในห้องรับแขก แล้วพบว่ามันพอดีเท้าอย่างน่าประหลาด ก่อนจะหันไปมองทางสวี่ซูเหยียน

ประจวบเหมาะกับที่สวี่ซูเหยียนนั่งอยู่บนโซฟาพอดี เธอไขว้เรียวขาขาวเนียนยาวสวยของเธอเอาไว้ เมื่อมองจากมุมที่หนิงเฉินยืนอยู่ ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เย้ายวนนั้นจึงปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน

ใบหน้าสวยของสวี่ซูเหยียนเริ่มซับสีระเรื่อ เธอรีบหยิบหมอนอิงมาปิดต้นขาเอาไว้ แล้วค้อนขวับใส่หนิงเฉิน "มองอะไรของนาย!"

"ไม่ได้มอง" หนิงเฉินยักไหล่แล้วหยิบมือถือออกมา "ฉันแค่จะโอนเงินค่ารองเท้าให้เธอ"

"โธ่ พี่ต้าลี่ ซูเหยียนมีเงินค่าขนมเดือนละเป็นแสน ไม่มานั่งงกเงินแค่ไม่กี่บาทของพี่หรอก" เจียงถังลากหนิงเฉินออกมาพลางยิ้มตาหยี

"ใช่แล้ว แค่พาทุกคนขึ้นแรงก์ Glory Warden ได้ มันก็มีค่ากว่าอะไรทั้งหมด!" สวี่ซูเหยียนเม้มปากพูด

แต่หนิงเฉินกลับส่ายหน้า "ฉันให้เงินดีกว่า พวกเธอสองคนฝีมือกากเกินไป พาส่งถึงแรงก์นั้นฉันคงเหนื่อยตายพอดี"

"ไปตายซะ!" หมอนอิงที่มีกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของสวี่ซูเหยียนถูกปาเข้าใส่ทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงเฉินใส่รองเท้าคู่ใหม่ไปเรียน พอถึงห้องเรียน เขาก็ได้ยินเสียงหลีเสวี้ยนหมิง รองหัวหน้าห้องกำลังคุยโวอยู่

"รองเท้าคู่นี้ของฉัน เป็นรุ่นคอลแล็บระหว่าง AJ กับ Slam Dunk มีแค่ 500 คู่ทั่วประเทศ!" "พูดได้เลยว่าไม่ต้องกลัวเกินจริง ในชิงโจวนี้ คนที่มีแบบเดียวกับเท้าฉันมีไม่เกิน 5 คนหรอก"

หลีเสวี้ยนหมิงนั่งอยู่แถวหน้า พาดขาโชว์รองเท้าคู่ใหม่สีแดงดำที่สะดุดตา รอบข้างเต็มไปด้วยนักศึกษาชาย รวมถึงเจ้าอ้วนฟางและจางต้าชุนด้วย

"พี่หลี ลิมิเต็ด 500 คู่ทั่วประเทศ... งั้นมันก็น่าจะแพงมากเลยสิพี่?" เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งจ้องรองเท้าของหลีเสวี้ยนหมิงตาเป็นมัน เขาชื่อไต้เจิ้นเฉียง เป็นแฟนบาสเกตบอลที่คอยเดินตามก้นหลีเสวี้ยนหมิงอยู่ตลอด

"ก็แน่สิวะ" หลีเสวี้ยนหมิงขยับเท้าโชว์อย่างโอ้อวด "คู่นี้เป็นรุ่นรุคาว่า ลิมิเต็ดคอลแล็บ คู่ละสี่ห้าหมื่นเชียวนะ ฉันต้องอ้อนตื้อพ่อตั้งหลายวันกว่าเขาจะยอมซื้อให้" "ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันว่า ใน ม.ชิงโจว นี้ พวกนายหาคู่ที่สองที่เหมือนเปี๊ยบแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ"

ขณะที่เขากำลังคุยโวอยู่นั้นเอง หนิงเฉินก็เดินผ่านกลุ่มคนไป

จางต้าชุนก้มมองลงข้างล่างพอดี แล้วก็ต้องตาค้างเมื่อเห็นว่าที่เท้าของหนิงเฉินสวมรองเท้าแบบเดียวกับหลีเสวี้ยนหมิงเปี๊ยบ พื้นแดง ลายโลโก้ไนกี้สีดำใหญ่ยักษ์ ดูโดดเด่นมาก

"หนิงเฉิน รองเท้าที่เท้านายคู่นี้—" จางต้าชุนรีบชี้แล้วตะโกนขึ้นมา ดึงดูดสายตาของเพื่อนร่วมห้องทุกคนทันที

"ว้าว รุ่นรุคาว่าลิมิเต็ดอีกคู่เหรอเนี่ย?" เจ้าอ้วนฟางก็ร้องลั่น จ้องมองเท้าหนิงเฉินด้วยความอิจฉา "หนิงเฉิน นึกไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นลูกเศรษฐีแอบซ่อนตัวอยู่นะ รุ่นคอลแล็บเพิ่งออกนายก็สอยมาเลย!"

หนิงเฉินตอบปัดๆ "ไม่ได้ซื้อเอง มีคนให้มา..."

"ของปลอม ดูแวบเดียวก็รู้!" หลีเสวี้ยนหมิงขัดจังหวะพลางชำเลืองมองเท้าหนิงเฉินอย่างดูแคลน "รุ่นรุคาว่าของแท้เนี่ย ในชิงโจวมีไม่ถึงสิบคู่หรอก และฉันก็รู้จักเจ้าของทุกคนด้วย หนิงเฉิน ใส่ของปลอมแบบนี้มันสบายเท้าไหมล่ะ ซื้อมาไม่กี่ร้อยล่ะสิท่า?" หลีเสวี้ยนหมิงตั้งใจเหน็บแนมหนิงเฉินเต็มที่

"จะสบายหรือไม่สบาย มันหนักส่วนไหนของนาย?" หนิงเฉินปรายตามอง "ถ้ายังพ่นน้ำลายอีกคำเดียว เชื่อไหมว่าฉันจะตบให้หน้าหัน?"

เขาไม่ได้สนหรอกว่าจริงหรือปลอม ขอแค่ใส่ได้ก็พอ

"ร้อนตัวล่ะสิ ฮ่าฮ่า ร้อนตัวจนได้!" หลีเสวี้ยนหมิงชี้หน้าหนิงเฉินแล้วหัวเราะร่ากับพรรคพวก

ผลปรากฏว่าหนิงเฉินตบเข้าให้จริงๆ! เสียง "เพียะ!" ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องเรียน

หลีเสวี้ยนหมิงกุมแก้ม นิ่งอึ้งไปอย่างคนเสียสติ เขาคิดไม่ถึงว่าหนิงเฉินคนนี้จะลงมือก็ลงมือเลย ไม่มีความลังเลเลยสักนิด โธ่เว้ย! นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้ว สังคมมีข้อยุติด้วยกฎหมาย ทำไมยังมีคนแบบนี้อยู่อีกวะ?

"หนิงเฉิน กูจะฆ่ามึง!" หลีเสวี้ยนหมิงเป็นผู้ชาย เมื่อถูกตบมีหรือจะไม่สู้คืน เขาเงื้อหมัดจะต่อยหนิงเฉิน

เพียะ! โดนไปอีกหนึ่งฉาด

"กูจะสู้ตายกับมึง!!" เพียะ!

"หนิงเฉิน! มึงตายไม่ดีแน่ อ๊ากกก!" เพียะ!

"ยอมแล้ว อย่าตบอีกเลย..." หลีเสวี้ยนหมิงล้มกลิ้งไปกองอยู่ท่ามกลางโต๊ะและเก้าอี้ หนังสือหล่นเกลื่อนพื้น แก้มซ้ายบวมเป่งจนหน้าเบี้ยว

"มึงจะไปขี้โม้ต่อหน้าใครก็ได้ แต่มาโชว์เหนือต่อหน้ากู มึงโดนตบแน่!" หนิงเฉินถลึงตาใส่ก่อนจะเดินจากไป

คนอย่างหลีเสวี้ยนหมิงต้องโดนสั่งสอนบ้าง ถ้าไม่โดนอัดซักที ต่อไปคงได้ใจจนกู่ไม่กลับ

"รุนแรงเกินไปแล้ว!" นักศึกษาในห้องทางคลินิกปี 2 เห็นเหตุการณ์แล้วถึงกับหน้าถอดสี แม้แต่จางซินหรันที่เป็นหัวหน้าห้องยังไม่กล้าเข้าไปยุ่ง

ครู่ต่อมา อาจารย์วิชาพยาธิวิทยามาถึงห้องเรียน และพบว่าวันนี้ห้องเรียนเงียบกริบอย่างน่าประหลาด พอถามดูก็ถึงได้รู้ว่าหนิงเฉินไปอัดหลีเสวี้ยนหมิงเข้า!

เรื่องนี้จะปล่อยผ่านได้ยังไง? อาจารย์จึงรีบพาตัวทั้งคู่ไปที่ห้องทำงานของหลิวเวย หัวหน้าภาควิชาทันที

"ทะเลาะวิวาทเหรอ?" หลิวเวยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ถอดแว่นสายตาออกแล้วมองหนิงเฉินกับหลีเสวี้ยนหมิงด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะกล่าวว่า "อาจารย์อวี่ กลับไปสอนก่อนเถอะ เดี๋ยวที่นี่ผมจัดการเอง"

"ได้ค่ะ หัวหน้าหลิว" อาจารย์อวี่ผิงหันหลังเดินจากไป

"หัวหน้าหลิวครับ เขา...เขาตีผม เขาตบผมต่อหน้าเพื่อนทั้งห้องเลย!!" หลีเสวี้ยนหมิงกุมแก้มพลางร้องห่มร้องไห้ "หัวหน้าหลิวต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะครับ!"

"เอาล่ะๆ" จากนั้น หลิวเวยก็เริ่มใช้ทักษะไทเก็กแบบที่ผู้นำถนัด คือการทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ทำเรื่องเล็กให้หายไป สุดท้ายเขากลับบอกให้หนิงเฉินแค่ขอโทษและจ่ายเงินชดเชยให้หลีเสวี้ยนหมิงก็จบเรื่อง

"หัวหน้าหลิว ท่าน...ท่านทำแบบนี้ได้ยังไง!" หลีเสวี้ยนหมิงตาค้าง เมื่อไม่นานมานี้มีนักศึกษาคณะมนุษยศาสตร์ทะเลาะกัน สรุปคือโดนไล่ออกเกือบทั้งคู่

"เอาเป็นว่า หนิงเฉิน นายขอโทษหลีเสวี้ยนหมิงซะ แล้วจ่ายค่าทำขวัญสักห้าพันหยวน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกันไป" หลิวเวยโบกมืออย่างรำคาญใจ

"ห้า... ห้าพัน?!" หลีเสวี้ยนหมิงแทบคลั่ง พ่อแม่เขาเปิดบริษัทนะเว้ย จะมาขาดแคลนเงินแค่นี้เหรอ!

"ฉันให้หมื่นนึงเลยแล้วกัน รวมค่าตบครั้งหน้าไปด้วยเลย" หนิงเฉินหยิบมือถือออกมาเตรียมโอนเงิน

"หนิงเฉิน มึงแม่..." หลีเสวี้ยนหมิงอ้าปากเตรียมจะด่ากราด แต่พอเห็นหนิงเฉินเงื้อมือขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน "คุณแม่ของคุณสบายดีไหมครับ?"