บทที่ 62 วิกฤตการณ์ที่ร้านชานม "เซี่ยโฮ่ว"

หนิงเฉินยอมลดมือลงในที่สุด

"เอาละๆ ฉันยังมีธุระต้องจัดการ พวกเธอออกไปกันก่อนได้แล้ว"

หลิวเวยแสร้งทำเป็นดุตามระเบียบ "เป็นเพื่อนนักศึกษาด้วยกันต้องรักใคร่กลมเกลียวกันไว้ วันหลังอย่าก่อเหตุวิวาทกันอีก เข้าใจไหม?"

หนิงเฉินตอบ "อืม" คำเดียวแล้วเดินออกไป

หลีเสวี้ยนหมิงเองก็ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าหัวหน้าภาควิชากำลังลำเอียงเข้าข้างหนิงเฉิน จึงได้แต่เดินตามออกมาเพื่อไปหาทางแก้เผ็ดทีหลัง

พอหนิงเฉินออกมา เขาก็เก็บมือถือใส่กระเป๋าแล้วเดินมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องเรียนทันที

"หนิงเฉิน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลีเสวี้ยนหมิงตะโกนเรียก

"ผิวหนังมันอยากโดนตบอีกรอบหรือไง?" หนิงเฉินหันกลับมามอง

หลีเสวี้ยนหมิงรีบหดคอหนี "นาย... นายบอกว่าจะโอนเงินให้ฉันหนึ่งหมื่นหยวนไม่ใช่เหรอ"

"ฉันว่านายอยากกินฝ่ามืออรหันต์มากกว่ามั้ง!"

หนิงเฉินยกมือขึ้นแสร้งทำท่าจะตบหลอกๆ ไปสองที "ไสหัวไป!"

"เออ มึงแน่มาก..."

หลีเสวี้ยนหมิงกัดฟันกรอดจนแทบแตก สะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความรู้สึกคับแค้นใจและโมโหเป็นที่สุด

ในขณะเดียวกัน หลิวเวยก็ได้ต่อสายโทรศัพท์หาเวินเยว่ เล่าเรื่องที่หนิงเฉินไปอัดคนให้ฟัง

"ท่านอดีตอธิการบดีครับ ถ้าปล่อยให้เขาเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่รู้ว่าจะไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรอีก ท่านพอจะมีทางขยับขยายย้ายพ่อคุณทูนหัวคนนี้ไปที่อื่นได้ไหมครับ!"

หลิวเวยแทบอยากจะร้องไห้ออกมา

เหตุผลที่เขาไม่กล้าลงโทษหนิงเฉิน ก็เพราะเวินเยว่ อดีตอธิการบดีเคยกำชับเอาไว้

"เฮ้อ"

ปลายสายถอนหายใจออกมา "หัวหน้าหลิว ภูมิหลังของหนิงเฉินน่ะมันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ ขนาดฉันเองก็ยังไม่กล้าไปล่วงเกินเขาเลย พระประธานองค์นี้... พวกเราทำได้แค่กราบไหว้บูชาท่านไว้อย่างระมัดระวังเถอะ"

หลิวเวยถึงกับสะดุ้งโหยง

น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

โชคดีที่เมื่อกี้เขาไม่ได้สั่งลงโทษทางวินัยหนิงเฉิน ไม่อย่างนั้นปัญหาใหญ่คงตามมาแน่!

"วันเกิดครบรอบแปดสิบปีของฉัน ฉันจะเชิญเขามา แล้วค่อยลองหาจังหวะคุยกับเขาดีๆ ว่าให้เบามือลงหน่อยเวลาอยู่ที่โรงเรียน" เวินเยว่ทำได้เพียงปลอบใจหลิวเวยไปเช่นนั้น

ทางด้านหนิงเฉิน เขากลับเข้าห้องเรียนตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่ามกลางความประหลาดใจของเหล่านักศึกษาแพทย์ปี 2 ห้อง 2

แม้แต่อาจารย์อวี่ผิงก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก

พอหมดคาบเรียน อาจารย์อวี่รีบบึ่งไปที่ห้องทำงานภาควิชาเพื่อสอบถามเรื่องราว แต่กลับถูกหลิวเวยเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า:

"อาจารย์อวี่ เรื่องนี้ไม่ต้องซักไซ้ไล่เลียงอีกแล้ว!"

"น้ำในบ่อนี้มันลึกมาก อาจารย์คุมมันไม่อยู่หรอก!"

...

หลังจากจบคาบเรียนที่แสนน่าเบื่อมาทั้งวัน หนิงเฉินก็สวมหูฟัง เดินฟังเพลงมุ่งหน้าไปยังย่านการค้าภายในมหาวิทยาลัย

กิจการร้านชานม "เซี่ยโฮ่ว" นับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ

ซูหว่านหว่าน เจียงอิ่ง และสวี่หรงลี่ พวกเธอคัดสรรวัตถุดิบอย่างดี แต่ตั้งราคากำไรต่อแก้วไว้ต่ำมาก เน้นขายจำนวนเยอะๆ คนเลยพากันมาอุดหนุนไม่ขาดสาย

หนิงเฉินเองก็เป็นพวกชอบกิน ทุกวันที่เดินผ่านเขาต้องแวะรับไปวันละหลายแก้ว

และซูหว่านหว่านก็ไม่เคยเก็บเงินเขาเลยสักครั้ง

"หืม? นั่นมัน..."

ขณะที่เดินผ่านย่านการค้า หนิงเฉินเหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา

กวนเสี่ยวหมาน!

คุณหนูผู้ร่ำรวยแต่จิตใจอำมหิตจากห้อง 1 เธอกำลังเดินนำชายฉกรรจ์ท่าทางเลวทรามสองคนมุ่งหน้าเข้าไปในป่าละเมาะ

หนิงเฉินไม่ได้จงใจแอบฟัง แต่พอเดินผ่านไป หูของเขาก็ขยับเพียงเล็กน้อย เสียงสนทนาของทั้งสามก็แว่วเข้ามาในโสตประสาท

ในฐานะมหาโยคีระดับหยวนอิง (วิญญาณก่อเกิด) หากเขาต้องการ จิตสัมผัสของเขาสามารถครอบคลุมได้ทั่วทั้งประเทศจีน และได้ยินเสียงสนทนาของใครก็ได้ในทุกซอกทุกมุม

"ของที่สั่งเอามาหรือยัง?" นั่นคือเสียงของกวนเสี่ยวหมาน

"วางใจเถอะ เตรียมไว้พร้อมแล้ว ตัวยังเป็นๆ สดๆ ร้อนๆ เลย"

"ตกลงกันไว้สามพัน ขาดไปแม้แต่หยวนเดียวก็ไม่ได้นะโว้ย!"

เสียงชายหนุ่มสองคนนั่นฟังดูเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ ดูท่าไม่ใช่เด็กนักศึกษาแน่นอน

"ตกลง!"

ดวงตาของกวนเสี่ยวหมานฉายแววอำมหิต

ขอเพียงแค่ทำลายร้านชานมของซูหว่านหว่านได้ ต่อให้ต้องจ่ายสามหมื่นเธอก็ยอม!

เธอต้องระบายความแค้นนี้ออกไปให้ได้!

"จ้องจะเล่นงานหว่านหว่านอีกแล้วเหรอ..." หนิงเฉินส่ายหน้า

จากนั้น ชายหนุ่มสองคนก็เดินออกจากป่าละเมาะไปเข้าแถวรอคิวที่ร้านชานม

"โฮ้ คนเยอะใช้ได้เลยนะเนี่ย" ชายผมเกรียนยิ้มพลางมองไปรอบๆ

"ดูพนักงานหญิงคนนั้นสิ ผิวพรรณดีชะมัด สวยกว่าพวกเน็ตไอดอลตั้งเยอะ" ชายอีกคนที่ลำคอมีรอยสักชี้ไปทางซูหว่านหว่าน

"ทำไม เสียดายเหรอ?" ชายผมเกรียนหัวเราะ

"เหอะ มีอะไรต้องเสียดาย ไม่ใช่ผู้หญิงของฉันซะหน่อย!" ชายรอยสักแค่นเสียงเย็น

ไม่นานนัก พวกเขาก็ซื้อชานมมาคนละแก้ว แล้วเดินไปนั่งดื่มที่ม้านั่งหินแถวย่านการค้า

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ชายผมเกรียนก็ตะโกนขึ้นมาลั่น "เชี่ยเอ๊ย! นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!!?"

ชายรอยสักลุกขึ้นจากที่นั่ง "มีอะไรวะ?"

"แมลงสาบ! มีแมลงสาบอยู่ในชานม แม่งโคตรน่าสะอิดสะเอียนเลย!"

ชายผมเกรียนชี้ไปที่ชานมพลางก้มตัวทำท่าจะอาเจียน

เขาตะโกนเสียงดังมากจนนักศึกษาที่นั่งโต๊ะใกล้ๆ ต่างพากันหันมามอง

ภาพที่เห็นคือ ในแก้วน้ำผึ้งมะนาวที่ดื่มไปกว่าครึ่ง มีแมลงตัวเล็กๆ สีดำลอยอยู่ พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าเป็นลูกแมลงสาบจริงๆ!

แแถมมันยังดิ้นอยู่เลยด้วย!

"อ้วก!"

ชายรอยสักทำท่าจะอาเจียนตาม เขาหยิบแก้วชานมในมือเตรียมจะโยนทิ้ง

ชายผมเกรียนรีบห้ามไว้ "เดี๋ยว อาห่าว นี่มันคือหลักฐาน ทิ้งไม่ได้! เราไปหาพวกมันกัน!"

"เออ ไปหาพวกแม่งเลย! ต้องชดใช้ให้พวกเรา!!"

ทั้งสองคนเดินดุ่มๆ เข้าไปที่หน้าร้านชานม "เซี่ยโฮ่ว" แล้วฟาดแก้วชานมทั้งสองใบลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรง

เพียะ! น้ำชานมสาดกระจายไปทั่ว!

"พวกคุณ..." ซูหว่านหว่านที่กำลังจดออเดอร์ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

"พวกมึงขายชานมกันแบบนี้เหรอวะ?" ชายผมเกรียนเท้าสะเอว ตะคอกถามอย่างดุดัน

"ขอโทษด้วยนะคะเพื่อนนักศึกษา ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?" เจียงอิ่งและสวี่หรงลี่รีบเดินเข้ามา

"ดูเอาเองดิ!" ชายผมเกรียนชี้ไปที่แก้วน้ำผึ้งมะนาวของเขา

"เชี่ย แมลงสาบ?"

นักศึกษาชายสองคนที่เพิ่งสั่งของเสร็จ พอเห็นลูกแมลงสาบกำลัง "ว่ายท่าหงาย" ขาทั้งหกพุ้ยน้ำอยู่ในน้ำมะนาวสีเหลืองอมเขียวถึงกับหน้าถอดสี!

"เอ่อ... ขอโทษนะครับ ขอเงินคืนได้ไหม ผมไม่เอาแล้ว" นักศึกษาคนหนึ่งพูดขึ้น

"ผมก็ไม่เอาเหมือนกัน น่าขนลุกว่ะ" อีกคนเสริม

แถวที่กำลังรอคิวอยู่ด้านหลังเริ่มเกิดความวุ่นวายทันที

เหล่านักศึกษาที่มาอุดหนุนร้านเซี่ยโฮ่วเป็นประจำต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

เจียงอิ่งและสวี่หรงลี่รู้ดีว่าเรื่องใหญ่แล้ว จึงรีบช่วยกันปลอบโยนลูกค้า ส่วนซูหว่านหว่านยกแก้วชานมใบนั้นขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะถามออกไปอย่างลังเลว่า: "แมลง... แมลงนี่พวกคุณใส่ลงไปเองหรือเปล่าคะ?"

"มึงว่าไงนะ!?"

ชายผมเกรียนตบโต๊ะดังปัง ถลึงตาใส่ "ตาข้างไหนของมึงเห็นว่ากูใส่ลงไป? กูคงว่างมากมั้ง ถึงได้มาใส่ความพวกมึงที่นี่น่ะ!"

"แต่... แต่วัตถุดิบของพวกเราเป็นผลไม้สดที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานเองนะคะ จะมีแมลงได้ยังไง?" ซูหว่านหว่านพยายามโต้แย้ง

หลี่เหมยแม่ของเธอเปิดร้านปิ้งย่าง ไม่เคยใช้น้ำมันใช้ซ้ำ ไม่เคยใช้เนื้อแช่แข็งค้างปี ดำเนินธุรกิจอย่างซื่อสัตย์มาตลอดจนกำไรไม่ได้มากมายอะไร

ด้วยคำสั่งสอนและการกระทำที่เป็นแบบอย่างของแม่ ทำให้ซูหว่านหว่านยึดถือความซื่อสัตย์สุจริตเป็นที่หนึ่งในการทำธุรกิจเช่นกัน

"มึงถามกู แล้วกูจะไปถามใครวะ!"

ชายผมเกรียนตะโกนใส่หน้าซูหว่านหว่าน

ส่วนชายรอยสักโบกมือตัดบทแล้วพูดว่า "ไม่ต้องพล่ามให้เสียเวลา จ่ายค่าเสียหายมา!"