บทที่ 63 พวกคุณสองคนมีความชอบแบบนี้ด้วยเหรอ?

ชายผมเกรียนแสร้งทำสีหน้าสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุด "ใช่ ต้องจ่ายค่าทำขวัญมา! อย่างน้อยก็ต้องหนึ่งพันหยวน!"

"หนึ่งพันหยวน? ยอดขายทั้งวันของพวกเรายังได้แค่หนึ่งพันหยวนเองนะ!"

ซูหว่านหว่านมองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ความรังเกียจ และความขยะแขยงของเหล่าลูกค้า ในใจของเธอทั้งโกรธทั้งร้อนรน

ชานมทุกแก้วเธอตั้งใจทำอย่างสุดความสามารถ ผมก็รวบตึงหน้ากากอนามัยก็สวมใส่ แม้แต่เส้นผมสักเส้นหรือน้ำลายสักหยดก็ไม่มีทางกระเด็นลงไปได้ แล้วจะมีแมลงสาบโผล่มาได้ยังไง?

"ไอ้โง่! ใครสั่งให้พวกแกเรียกเงินวะ?"

"ทำแบบนี้มันก็โจ่งแจ้งเกินไปน่ะสิ!"

กวนเสี่ยวหมานที่แอบดูอยู่ไม่ไกลแทบจะกระอักเลือดตาย

เป็นไปตามคาด พอพูดเรื่องเรียกเงิน ลูกค้าบางคนก็เริ่มมีสายตาเคลือบแคลงทันที

"หรือว่าแมลงนั่นพวกเธอจะใส่ลงไปเองจริงๆ?" นักศึกษาหญิงคนหนึ่งกระซิบ

"นั่นสิ ฉันมาซื้อที่นี่ทุกวัน ความสะอาดเขาก็ดีมากเลยนะ"

"ยิ่งดูยิ่งเหมือนพวกมากรรโชกทรัพย์" นักศึกษาชายอีกสองคนเสริม

"ไปไกลๆ เลยพวกมึง ไม่ได้เป็นคนดื่มเข้าไปเองนี่หว่าถึงพูดได้!"

ชายผมเกรียนด่ากราด ก่อนจะหันมาแผดเสียงใส่ซูหว่านหว่านอีกรอบ "รีบขอโทษแล้วจ่ายเงินมา ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่จบแน่!"

"ระวังเถอะ พวกกูจะไปฟ้องอาจารย์ ให้ร้านชานมกระจอกๆ ของพวกมึงเปิดต่อไปไม่ได้!" ชายรอยสักตะคอกข่มขู่

ขณะที่ซูหว่านหว่านกำลังทำตัวไม่ถูก ฮีโร่ขี่ม้าขาวก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

"รบกวนขอหนึ่งแก้วครับ น้ำผึ้งมะนาว"

หนิงเฉินนั่นเอง!

ซูหว่านหว่านส่งสายตาขอบคุณมาให้ทันที

เจียงอิ่งและสวี่หรงลี่ก็ดีใจมาก การที่มีคนมาสั่งของในช่วงเวลาแบบนี้ ถือเป็นการแสดงความเชื่อมั่นและสนับสนุนพวกเธออย่างที่สุด

แต่เจ้าพวกอันธพาลสองคนกลับไม่ยอม

"เฮ้ย ในชานมพวกแม่งมีแมลงสาบนะเว้ย มึงยังกล้าแดกอีกเหรอ ไม่กลัวตายห่าหรือไง" ชายผมเกรียนพูดกับหนิงเฉินด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง

"แมลงสาบพวกแกเป็นคนใส่ลงไปเองกับมือ แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเธอด้วยล่ะ?" หนิงเฉินเหลือบมองเขา

"มึงว่าไงนะ?" ชายหนุ่มสองคนหน้าถอดสี

หนิงเฉินส่งสัญญาณทางสายตาให้ซูหว่านหว่านไปทำชานมต่อ ส่วนที่นี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขาเอง

"ไอ้หนู มึงพูดให้ชัดๆ นะเว้ย ตาข้างไหนของมึงเห็นว่าพวกกูเป็นคนใส่แมลงลงไป?"

ชายผมเกรียนเดินปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อหนิงเฉิน

ชายรอยสักก็ข่มขู่เสริม "ถ้าพูดไม่เคลียร์ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!"

"หึๆ"

หนิงเฉินไม่ได้ลงมือในทันทีอย่างที่เคยทำ แต่กลับยิ้มเยาะอย่างมีเลศนัย "พวกคุณไม่ใช่คนในมหาวิทยาลัยนี้ใช่ไหม?"

"ใคร... ใครบอกว่าไม่ใช่?" ชายผมเกรียนพยายามแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ

"งั้นเรียนอยู่คณะไหนล่ะ?" หนิงเฉินถามต่อ

"คณะ... คณะ..."

พวกเขามหาลัยไม่ได้เรียนที่นี่จริงๆ แต่เป็นพวกกุ๊ยข้างนอกที่กวนเสี่ยวหมานจ้างมา เพราะหน้าตายังดูวัยรุ่นอยู่เลยไม่มีใครสงสัย

ชายผมเกรียนเรียนยังไม่จบมัธยมต้นด้วยซ้ำ ไม่เคยเหยียบมหาวิทยาลัยเลยสักครั้ง พอโดนถามเรื่องคณะเข้าไปหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

ชายรอยสักรีบแทรกขึ้นมา "มึงจะสนใจไปทำไมว่าพวกกูอยู่คณะไหน ตอนนี้ที่คุยกันคือเรื่องแมลงสาบในชานม มึงจะมาสืบสำมะโนครัวหรือไงวะ?"

ชายผมเกรียนได้สติ รีบกระชากคอเสื้อหนิงเฉินต่อ "เออ มึงอย่ามาเปลี่ยนประเด็นนะไอ้หนู!"

"ได้ งั้นเรามาคุยเรื่องนี้กันให้จบ"

หนิงเฉินยื่นมือออกไปผลักทีเดียว ชายผมเกรียนก็ล้มคะมำ จากนั้นเขาก็หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"มึงกล้าผลักกูเหรอ? กูจะฆ่ามึง!"

ชายผมเกรียนลุกขึ้นยืน แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อหนิงเฉินเปิดวิดีโอที่เพิ่งถ่ายสดๆ ร้อนๆ ขึ้นมา

สถานที่ในคลิปคือโต๊ะม้านั่งหินตรงทางเข้าย่านการค้า ตัวเอกในคลิปก็คือเขากับชายรอยสักนั่นเอง

สายตาหลายสิบคู่จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ แม้แต่ซูหว่านหว่านก็หยุดทำชานมเพื่อมาดูอย่างตั้งใจ

ในคลิปเห็นชายผมเกรียนเอาเท้าเหยียบเก้าอี้ ส่วนชายรอยสักพ่นควันบุหรี่พลางมองซ้ายมองขวา ชี้ชวนกันดูนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมาด้วยรอยยิ้มหื่นกาม ดูไม่มีเค้าลางของความเป็นปัญญาชนเลยสักนิด

ผ่านไปประมาณ 4-5 วินาที ชายผมเกรียนก็หยิบทิชชู่ปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋า ค่อยๆ เปิดออกอย่างระมัดระวัง แล้วเทอะไรบางอย่างลงไปในแก้ว

ถึงจะถ่ายเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่คนปัญญาอ่อนยังดูออกว่านั่นคือแมลงสาบ!

ไอ้สองคนนี้ตั้งใจมาต้มตุ๋นชัดๆ!

ขวับ!

สายตาโกรธแค้นหลายสิบคู่หันไปจ้องมองชายผมเกรียนและชายรอยสักเป็นจุดเดียว

"เกิดอะไรขึ้น?"

"หนิงเฉิน ทำไมเป็นเขาอีกแล้ว! ไอ้สารเลวนี่ มันกำลังทำอะไรอยู่?"

กวนเสี่ยวหมานที่แอบดูอยู่หน้าซีดเผือก

เธอสังหรณ์ใจว่า แผนการครั้งนี้ก็น่าจะล้มเหลวอีกแล้ว!

ในขณะนั้นเอง ความขัดแย้งหน้าร้านชานมก็ทวีความรุนแรงขึ้น

อันธพาลสองคนเห็นว่าความลับแตกจึงพยายามจะเข้าไปแย่งมือถือ แต่ถูกกลุ่มนักศึกษาชายขวางเอาไว้จนหน้าดำหน้าแดง

ซูหว่านหว่าน เจียงอิ่ง และสวี่หรงลี่ ต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก พร้อมกับส่งสายตาขอบคุณไปให้หนิงเฉิน

ถ้าครั้งนี้ไม่มีหนิงเฉิน ชื่อเสียงของร้าน "เซี่ยโฮ่ว" คงพังพินาศย่อยยับแน่ๆ

"ดูไม่ออกเลยนะครับ ว่าพวกคุณสองคนจะมีความชอบแปลกๆ แบบนี้... ชอบดื่มน้ำมะนาวรสแมลงสาบเหรอ?"

หนิงเฉินเก็บมือถือลงกระเป๋าพลางยิ้มกริ่ม พร้อมกับประสานมือคารวะเป็นการประชดประชัน

"ไอ้หนู มึงแอบถ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"รีบลบคลิปทิ้งซะ ไม่งั้นกูฆ่ามึงแน่!!"

อันธพาลสองคนเริ่มเผยธาตุแท้ออกมาอย่างโหดเหี้ยม

แต่หนิงเฉินกลับจี้ถามขึ้นมาทันที "กวนเสี่ยวหมานส่งพวกแกมาใช่ไหม?"

"มึงรู้ได้ไง..."

ชายผมเกรียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตะปบปิดปากตัวเอง

ถ้าพวกเขาไม่รู้เรื่องจริงๆ ปฏิกิริยาแรกควรจะเป็นการถามว่ากวนเสี่ยวหมานคือใคร แต่คำพูดที่หลุดออกมาครึ่งเดียวนั่น ทำให้นักศึกษาที่เคยได้ยินเรื่องความขัดแย้งระหว่างซูหว่านหว่านกับกวนเสี่ยวหมานเข้าใจทันที!

"กวนเสี่ยวหมานอีกแล้วเหรอ? ผู้หญิงคนนี้จิตใจร้ายกาจจริงๆ!"

"ทำไมเขาต้องคอยจองเวรหว่านหว่านอยู่เรื่อยเลย เป็นโรคจิตหรือไง!"

เจียงอิ่งและสวี่หรงลี่โมโหจนตัวสั่น

ซูหว่านหว่านเองก็ขมวดคิ้วมุ่น เม้มริมฝีปากแน่น ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเหนื่อยหน่าย

"กวนเสี่ยวหมานคือใคร? พวกกูไม่รู้จัก!"

ชายรอยสักปฏิกิริยาไวรีบพูดแก้ตัว

แต่หนิงเฉินกลับซัดหมัดเข้าที่ท้องของเขาเต็มแรงจนตัวงอเป็นกุ้ง ลงไปคุกเข่ากับพื้นทันที

ชายผมเกรียนถึงกับอึ้ง

เขาไม่คิดว่าเด็กมหาลัยจะดุขนาดนี้ ลงมือได้รุนแรงและรวดเร็วขนาดนี้

"อาห่าว! ไอ้เชี่ยเอ๊ย!"

ชายผมเกรียนสบถลั่น เตรียมจะล้างแค้นให้เพื่อน แต่หนิงเฉินกลับถีบเข้าที่ร่างของเขาจนกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ตูม! ตกลงไปในทะเลสาบจำลองของมหาวิทยาลัย

นักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบๆ ถึงกับตาค้าง

กวนเสี่ยวหมานเองก็ช็อก

นี่มันถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยเหรอ?

"กูว่ายน้ำไม่เป็น ช่วยด้วย! ช่วยกูด้วย—"

ชายผมเกรียนเป็นพวกว่ายน้ำไม่เป็นตะโกนลั่น มีคนพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ถูกหนิงเฉินขวางไว้

เขานั่งยองๆ อยู่ริมตลิ่ง ยื่นมือไปรับตัวชายผมเกรียนขึ้นมา ก่อนจะจิกหัวกระชากขึ้นมา: "พูดมา ใครสั่งให้พวกแกมาต้มตุ๋น? ใช่กวนเสี่ยวหมานจากคณะแพทย์ห้อง 1 หรือเปล่า!"

"กวน... กวนเสี่ยวหมานอะไร กูไม่รู้จัก!" ชายผมเกรียนจับมือหนิงเฉินพลางร้องไห้ฟูมฟาย

บุ๋งๆๆๆ...

หนิงเฉินกดหัวของเขามุดลงไปในน้ำทันที

นักศึกษาที่มุงดูอยู่ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

นี่มันฉากสอบสวนในหนังหลุดออกมาในชีวิตจริงชัดๆ!

ผ่านไป 4-5 วินาที หนิงเฉินถึงยอมให้เขาโผล่ขึ้นมาหายใจ แล้วถามซ้ำ: "ใช่กวนเสี่ยวหมานไหม?"