บทที่ 100: เรื่องราวเผยให้เห็นจิตใจคน

หลินเฉียงเองก็ทำหน้าจนปัญญา: “แล้วจะทำยังไงล่ะ? จะให้มองดูพ่อฉันรอความตายเฉยๆ ไม่ได้นะ เธอไม่ได้ยินหมอพูดเหรอว่าโรคของพ่อน่ะถ้ารักษาไม่ได้ มันก็จะไปเร็วมาก”

“ฉัน...”

จ้าวเสวี่ยรู้สึกว่าคำพูดที่นางกำลังจะพูดออกไปมันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ จึงอ้ำๆ อึ้งๆ

แต่เมื่อเห็นว่าหลินเฉียงก็มีความคิดเหมือนกับจ้าวซี่ชิว

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงพูดออกมา

“เฉียง ไม่ใช่ว่าฉันใจร้ายนะ โรคของพ่อน่ะ ต่อให้พวกเรารวบรวมหยิบยืมจากทั่วสารทิศ หาเงินมาได้แล้ว รักษาไปแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะหายได้ หมอเขาก็ไม่ได้บอกว่าจะหายร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วหลังจากนั้นล่ะ? คนทั้งครอบครัวก็ต้องไปกินลมกินแล้งกันเหรอ ลูกล่ะ นี่ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้นนะ”

พอพูดถึงตรงนี้

จ้าวเสวี่ยก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา

“ฉันไม่สนหรอกนะ ยังไงซะถ้าแม่แกจะรักษา ฉันไม่มีทางออกเงินให้เด็ดขาด ฉันก็ไม่มีเงินจะออกให้ด้วย”

หลินเฉียงถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ในช่วงเวลาแบบนี้ จ้าวเสวี่ยกลับพูดจาแบบนี้ออกมา ทำให้เขารู้สึกผิดหวังอย่างมาก

แต่พอมองดูไปทางลูกที่อยู่ข้างๆ ก็นึกถึงคำพูดที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะทำให้จ้าวเสวี่ยมีชีวิตที่ดีขึ้นมา ทันใดนั้นในใจก็พลันให้อภัยจ้าวเสวี่ยอีกครั้ง

“เอาเถอะน่าๆ ฉันรู้ว่าพวกเราไม่มีเงิน เดี๋ยวฉันไปลองหาทางอื่นดูก็ได้น่า”

จ้าวเสวี่ยได้ยินดังนั้น

ก็แค่นเสียงเย็นชา หันหน้าหนีไปไม่สนใจหลินเฉียง

คิดในใจ จะไปหาทางอะไรได้อีก อย่างมากที่สุดก็แค่ไปยืมเงิน ยืมเงินแล้วไม่ต้องคืนรึไง

แต่ถ้านางพูดคำพูดนี้ออกไปอีก มันก็จะเกินไปหน่อยแล้ว ถึงอย่างไรหลินเจี้ยนหมินก็เป็นพ่อแท้ๆ ของเขา ถ้าหากเปลี่ยนเป็นจ้าวต้าไป๋ นางก็คงไม่อาจมองดูพ่อตัวเองรอความตายเฉยๆ ได้จริงๆ

ในตอนนั้นเอง

นอกประตู หลินเทาก็เคาะประตู

“เฉียง!”

“พี่ครับ”

หลินเฉียงเปิดประตูออกมา

หลินเทาเหลือบมองไปทางจ้าวเสวี่ยที่อยู่ด้านหลังหลินเฉียงแวบหนึ่ง จ้าวเสวี่ยกำลังก้มหน้าปลอบลูกอยู่

“ไม่เป็นไรนะ?” หลินเทาถาม

“ไม่เป็นไรครับ”

หลินเฉียงเบี่ยงตัวออกมา ปิดประตูห้องลง แล้วคุยกับหลินเทาอยู่ข้างนอก

จ้าวซี่ชิวนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องนั่งเล่น พอคิดถึงหลินเจี้ยนหมินขึ้นมาทีไร ก็แอบเช็ดน้ำตาทุกที

“เฉียง เรื่องของพ่อน่ะ แกมีความเห็นว่ายังไง?” หลินเทาถาม

“รักษาครับ ต้องรักษาแน่นอนอยู่แล้ว”

หลินเฉียงพูดทันที

เรื่องนี้ทำให้หลินเทารู้สึกยินดีอย่างมาก

“พี่ครับ... ผมคิดแล้ว เดี๋ยวผมจะไปขอยืมจากเพื่อนๆ ที่ผมเคยรู้จักเมื่อก่อนดู รวบรวมได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นครับ”

“บ้านแม่ยายเมียแกน่ะ แกน่าจะลองไปดูสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?” หลินเทาจงใจเสนอขึ้นมา ครั้งนี้เขาก็แค่อยากจะใช้เรื่องของหลินเจี้ยนหมินมาทดสอบทุกคนอีกครั้งเท่านั้นเอง

ก่อนหน้านี้เขาใช้เรื่องสินสอดมาทดสอบธาตุแท้ของมนุษย์ รู้สึกว่ามันยังไม่ถึงที่สุดพอ

บัดนี้ใช้เรื่องของหลินเจี้ยนหมินมาทดสอบ นี่มันเกี่ยวข้องกับ ‘ชีวิตคน’ นะ ครั้งนี้ถือเป็นการทดสอบอย่างจริงจัง

“บ้านแม่นางเหรอครับ? พี่หมายถึงเสิ่นหลันฟางเหรอครับ?”

“ใช่สิ”

“พี่ครับ เสิ่นหลันฟางเป็นคนยังไงพี่ไม่รู้เหรอ พี่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอฤทธิ์เดชมานี่นา นางจะให้เงินพวกเรายืมได้ยังไงกัน” หลินเฉียงกล่าว

“เรื่องนั้นก็พูดแน่นอนไม่ได้หรอกน่า มันก็ต้องดูว่าเป็นเรื่องอะไรด้วยสิ ครั้งนี้มันเรื่องคอขาดบาดตายนะ ไม่แน่ว่านางอาจจะยอมให้ยืมก็ได้ อีกอย่างนะ ถึงอย่างไรก็เป็นญาติกัน ไม่ใช่คนนอกสักหน่อยนี่นา”

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น

ก็พยักหน้าอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

“ถ้างั้น... ก็ได้ครับ ผมจะลองไปดูสักตั้ง”

“แล้วเมียแกล่ะ? นางว่ายังไง?” หลินเทาเปลี่ยนเรื่องถามขึ้นมา พลางมองไปทางห้องนั้น จ้าวเสวี่ยอยู่ในห้องตลอด ไม่เคยออกมาเลย

หลินเฉียงไม่ได้พูดความจริง

“เสวี่ยนางก็อยากจะรักษาพ่ออยู่นะครับ เพียงแต่ว่านางกังวล...”

หลินเฉียงยังพูดไม่ทันจบ

หลินเทาก็เดาออกแล้ว

“พอเลยน่า แกก็ไม่ต้องไปพูดแก้ต่างให้นางแล้ว นางก็แค่ไม่อยากจะรักษาพ่อแล้วนั่นแหละ”

“นางกังวลว่าบ้านพวกเราจะเป็นหนี้สิน แล้วต่อไปชีวิตก็จะอยู่ต่อไปไม่ได้น่ะครับ” หลินเฉียงกล่าว

“จะเป็นหนี้หรือไม่เป็นหนี้มันเป็นเรื่องของอนาคต ตอนนี้คือต้องรักษาชีวิตพ่อไว้ให้ได้ก่อน เมียแกคนนั้นน่ะ ฉันถือว่ามองทะลุปรุโปร่งแล้ว”

คำพูดที่ฟังไม่รื่นหูท่อนหลัง หลินเทาไม่ได้พูดออกมา

มองออกเลยว่า หลินเฉียงยังคงปกป้องจ้าวเสวี่ยอยู่พอสมควร

“เอาเถอะน่า มองจากมุมของเมียแกก็ไม่ผิดหรอก พ่อก็ไม่ได้เลี้ยงดูนางมา นางไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาหมดเนื้อหมดตัวเพื่อพ่อ นางมีความกังวลแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ”

หลินเฉียงก้มหน้าต่ำ ไม่พูดอะไร

การยอมถอยครั้งนี้ของหลินเทา ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนฆ่าเสียอีก

“พี่ครับ ผมไปคุยกับเสวี่ยดูก่อน เรื่องที่จะไปขอยืมเงินกับเสิ่นหลันฟางน่ะครับ”

“ไปสิ”

หลินเทาพยักหน้า มองดูหลินเฉียงเข้าห้องไป

พอหันกลับมา ก็เห็นหลินเยี่ยนเดินเข้ามา

ในมือของหลินเยี่ยนถือบัตรธนาคารใบหนึ่งอยู่

“พี่เทาคะ อันนี้เป็นเงินก้อนนั้นที่พ่อหนูทิ้งไว้ให้ ในนั้นโดนอาหนูถอนไปหนึ่งแสนห้าหมื่นแล้ว ยังเหลือเงินอยู่ห้าหมื่นหยวน พี่เอาไปให้ลุงเจี้ยนหมินรักษาตัวก่อนนะคะ”

หลินเทาไม่ได้เอ่ยปากกับหลินเยี่ยนเลยแม้แต่น้อย

หลินเยี่ยนกลับเป็นฝ่ายเอาเงินออกมาให้ยืมเอง

เรื่องนี้ทำให้หลินเทารู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

“เยี่ยนจื่อ ฉันดูคนไม่ผิดจริงๆ”

“พี่เทาคะ พี่พูดอะไรกัน ตั้งแต่เด็กๆ ลุงเจี้ยนหมินก็ดีกับหนูมาตลอด พี่ก็ช่วยหนูมาตั้งมากมาย ตอนนี้ลุงเจี้ยนหมินป่วย หนูก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิคะ” หลินเยี่ยนพูดราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา

“อืม”

หลินเทาพยักหน้า ยัดบัตรธนาคารใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

“ถ้างั้นเงินก้อนนี้ของเธอฉันก็รับไว้ก่อนนะ”

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวก็เดินเข้ามา จับมือทั้งสองข้างของหลินเยี่ยนไว้ พูดว่า: “เยี่ยนจื่ออา แกเอาเงินทั้งหมดที่มีอยู่มาให้ลุงเจี้ยนหมินแกรักษาตัว แม่ไม่รู้จะขอบคุณแกยังไงดีแล้ว”

จ้าวซี่ชิวพูดไปพลางน้ำตาไหลไปพลาง

หลินเยี่ยนทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง

“น้าชิวคะ น้าอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ นี่เป็นสิ่งที่หนูควรจะทำอยู่แล้ว”

“พอแล้วครับแม่”

หลินเทาปลอบ พลางเช็ดน้ำตาให้จ้าวซี่ชิว

“วันนี้ทั้งวันแม่ร้องไห้ไปกี่รอบแล้ว คนเขาว่ากันว่าเสียน้ำตาเสียใจมากเกินไปมันจะไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ พ่อผมป่วยแล้ว แม่จะมาล้มป่วยลงไปในตอนนี้ไม่ได้นะครับ”

“แต่ว่า... อาเทาอา พอแม่นึกถึงว่าพ่อแกนอนอยู่คนเดียวที่โรงพยาบาล นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ในใจแม่ก็รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกินอา”

“โอย พอแล้วๆ ครับ”

เมื่อเห็นว่าจ้าวซี่ชิวเริ่มอีกแล้ว

หลินเทาก็รีบพูดขึ้น

ในตอนนั้นเอง

ก็มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากในห้องของหลินเฉียง

“มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน! นั่นมันเงินเก็บไว้ใช้ยามเกษียณของพ่อแม่ฉันนะ พวกเขาขนาดพี่ชายฉันยังไม่ให้ยืมเลย แล้วจะเอาออกมาให้แกยืมได้ยังไงกัน”

เป็นเสียงของจ้าวเสวี่ย

“ไอ้เจ้าเฉียงนี่นะ อย่าไปทะเลาะกับเสวี่ยเพราะเรื่องนี้เลยนะ จะไปยืมเงินที่ไหนไม่ได้กัน ไม่จำเป็นต้องไปขอยืมกับเสิ่นหลันฟางหรอก นางเป็นคนยังไงทุกคนก็เคยเจอฤทธิ์เดชมาแล้วทั้งนั้นแหละ”

จ้าวซี่ชิวพูด พลางจะเดินเข้าไปห้ามหลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ย

ก็ถูกหลินเทาห้ามไว้

“แม่ครับ... แม่ไม่ต้องไปหรอกครับ ความคิดที่จะไปยืมเงินกับเสิ่นหลันฟางน่ะเป็นผมเองที่เสนอขึ้นมา ผมเป็นคนบอกให้เจ้าเฉียงไปพูดกับจ้าวเสวี่ยเองครับ”

“แกนี่มันทำเรื่องไม่จำเป็นจริงๆ เสิ่นหลันฟางจะให้เงินพวกเรายืมได้ยังไงกัน” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“แม่ครับ เรื่องอื่นนางไม่ให้ยืมเงิน พวกเราก็ยังพอจะให้อภัยนางได้ แต่เรื่องนี้ถ้าหากไม่ยอมให้ยืม งั้นนางก็คือเห็นคนตายไม่ยอมช่วย ต่อไปคนประเภทนี้พวกเราก็ควรจะอยู่ให้ห่างๆ หน่อย อีกอย่าง แม่ก็ไม่ควรจะเอาความใจดีของแม่ไปใช้กับคนประเภทนี้ด้วยครับ” หลินเทาพูด

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า จ้องมองไปยังห้องของหลินเฉียงที่กำลังทะเลาะกันเสียงดังอื้ออึงอยู่

...

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ คราวนี้มันพ่อฉันป่วยนะ นางจะเห็นคนตายไม่ยอมช่วยได้ยังไงกัน”

หลินเฉียงพูดกับจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

คำพูดประโยคนี้ของหลินเฉียงก็ไม่มีอะไรผิด

ถึงอย่างไร ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เสิ่นหลันฟางไม่ยอมให้ยืมเงิน ก็เท่ากับว่าเห็นคนตายไม่ยอมช่วยจริงๆ

“โอย พอแล้วๆ ฉันไป ฉันไปก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ”