บทที่ 99: พ่อแกล้งป่วย การหยั่งเชิงขั้นต่อไป!

“หมายความว่ายังไง?” กัวเหยียนไม่เข้าใจ มองหลินเทาอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าหลินเทากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

“ครั้งที่แล้วบ้านผมโดนเวนคืนไม่ใช่เหรอ แล้วก็มีญาติบางคนมาขอยืมเงิน ตอนนี้ผมก็เลยอยากจะดูว่าถ้าหากพ่อผมป่วยหนัก พวกญาติเหล่านั้นจะมีปฏิกิริยายังไงน่ะครับ” หลินเทากล่าว

กัวเหยียนยิ้ม

“เพื่อนเก่าเอ๊ย ธาตุแท้ของมนุษย์นี่ห้ามไปทดสอบเด็ดขาดนะ พอทดสอบแล้วอาจจะทำให้แกต้องเปลี่ยนโลกทัศน์ไปเลยก็ได้ ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลมาตั้งหลายปี เห็นเรื่องแบบนี้มาเยอะเกินไปแล้ว ธาตุแท้ของมนุษย์นี่มันพูดยากจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่อยากจะลองดูสักหน่อย” หลินเทากล่าว

“ได้”

กัวเหยียนยิ้ม พยักหน้า

“ละครฉากนี้ฉันจะร่วมแสดงกับนายเอง”

“ขอบใจนะ”

หลินเทาพูดจบ กำลังจะลุกขึ้นยืนจากไป

กัวเหยียนเรียกหลินเทาไว้: “เพื่อนเก่า ฉันก็มีเรื่องอยากจะขอให้นายช่วยสักหน่อยเหมือนกัน อยากจะขอยืมเงินนายสักหน่อย ไม่เยอะหรอก แค่ห้าพันหยวนเป็นไง? นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ...”

ยังไม่ทันที่กัวเหยียนจะได้พูดต่อ

หลินเทาก็ตอบตกลงกัวเหยียนโดยตรงทันที

“ได้สิ ฉันให้เดี๋ยวนี้เลย”

“โอ๊ยตายแล้ว เพื่อนเก่า ขอบใจนายมากจริงๆ นะ”

“ไม่ต้องหรอกน่า ก็เพื่อนกันทั้งนั้นนี่นา อีกอย่างครั้งนี้ฉันก็ยังต้องให้นายร่วมแสดงละครกับฉันด้วยนะ นายก็ถือว่ากำลังช่วยฉันอยู่เหมือนกัน”

“นายวางใจได้เลยน่า ละครฉากนี้รับรองว่าจะร่วมแสดงกับนายให้ดีที่สุดแน่นอน” กัวเหยียนยิ้ม

หลินเทาพยักหน้า เดินออกไปโทรศัพท์หาจ้าวซี่ชิวสายหนึ่ง

“แม่ครับ แม่มาที่โรงพยาบาลหน่อยสิครับ”

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ตาทั้งสองข้างก็มืดลงทันที

“อาเทา หรือว่าพ่อแกเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ตรวจเจอโรคร้ายแรงอะไรมารึเปล่า?”

“แม่ครับ แม่มาก่อนเถอะครับ”

หลินเทาไม่ได้พูดอะไร บอกให้จ้าวซี่ชิวมาที่โรงพยาบาลก่อน แล้วก็วางสายไป

จ้าวซี่ชิวรีบไปเรียกหลินเฉียงทันที

“เฉียง แกรีบหน่อยสิ ไปโรงพยาบาลกับแม่หน่อย พ่อแกเกิดเรื่องแล้ว”

ท่อนหลังของจ้าวซี่ชิวแทบจะเป็นเสียงร้องไห้แล้ว

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น ก็รีบถามทันที: “เป็นอะไรไปครับ? พ่อผมเป็นอะไรไปครับ?”

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่ชายแกเพิ่งโทรมาให้แม่ไปหาหน่อย แม่คาดว่าคงจะเป็นพ่อแกตรวจเจอโรคอะไรหนักๆ มารึเปล่า”

จ้าวซี่ชิวสะอื้นไห้

“นี่จะทำยังไงดีหา?”

“แม่ครับ แม่ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ไม่แน่อาจจะไม่ใช่แบบที่แม่คิดก็ได้”

หลินเฉียงพูดไปพลางหยิบเสื้อคลุมมาสวมไปพลาง

จ้าวเสวี่ยเองก็รีบลุกขึ้นยืน แต่งตัวให้ลูกทั้งสองคนเรียบร้อย

“พวกเราก็จะไปด้วยกันค่ะ”

“อืม”

หลินเฉียงพยักหน้า เดินออกไปเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง ตรงไปยังโรงพยาบาลกลางเมืองฉีอานทันที

ระหว่างทาง จ้าวซี่ชิวร้องไห้มาตลอดทาง

เอาแต่พูดซ้ำๆ ว่า: “นี่จะทำยังไงดีหา? พ่อแกเพิ่งจะหกสิบกว่านิดๆ เองนะ นี่จะทำยังไงดีหา”

ตลอดเส้นทาง หลินเฉียงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เด็กทั้งสองคนที่ปกติซุกซนดื้อรั้นก็พลันสงบเสงี่ยมลงไปมาก

ในไม่ช้า ก็มาถึงโรงพยาบาลกลางเมืองฉีอาน

หลินเทาเดินออกมารับ พาจ้าวซี่ชิวไปยังห้องทำงานของกัวเหยียน

“อาเทา ตกลงพ่อแกเป็นอะไรไป?” จ้าวซี่ชิวถาม

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

แสร้งทำเสียงต่ำลง

“แม่ครับ แม่ถามคุณหมอเองเถอะครับ”

ตอนนั้นกัวเหยียนก็พูดขึ้นอย่างใจเย็น: “คุณน้าครับ คุณน้าใจเย็นๆ ก่อนนะครับ โรคของคุณลุงถึงแม้จะร้ายแรงมาก แต่ก็ไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หายครับ”

“ไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หาย งั้นก็แสดงว่ายังรักษาได้เหรอ?” จ้าวซี่ชิวถามอย่างตื่นเต้น

“ใช่ครับ รักษาได้”

กัวเหยียนพยักหน้า เหลือบมองไปทางหลินเทาแวบหนึ่ง เขากับหลินเทาได้เตี๊ยมบทกันไว้ก่อนแล้ว

หลินเทาส่งสัญญาณพยักหน้า ให้เขาพูดไปตามที่ตกลงกันไว้

“รักษาได้ก็จริงครับ แต่ว่าค่ารักษาพยาบาลนี่มันแพงมาก ต้องดูความเห็นของทางญาติด้วยครับ?”

“รักษาสิ ต้องรักษาอยู่แล้ว ต่อให้ต้องทุบหม้อขายเหล็กก็ต้องรักษาให้ได้สิคะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“คุณหมอคะ ค่ารักษาพยาบาลนี่ ประมาณเท่าไหร่เหรอคะ?” ตอนนั้นจ้าวเสวี่ยก็โพล่งถามขึ้นมาลอยๆ

“อย่างน้อยที่สุดก็ประมาณหนึ่งล้านหยวนครับ นี่ก็เป็นแค่ค่ารักษาเบื้องต้นเท่านั้น หลังจากนั้นยังมีค่าอื่นๆ อีก ถ้าประเมินคร่าวๆ คาดว่าน่าจะต้องใช้ประมาณสามล้านหยวนได้ครับ” กัวเหยียนตอบกลับ

พอกัวเหยียนพูดจบ

ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปเลย

สามล้านหยวนสำหรับครอบครัวธรรมดาทั่วไปแล้ว นั่นมันคือตัวเลขดาราศาสตร์ชัดๆ

แต่หลินเฉียงกับจ้าวซี่ชิวต่างก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่บนใบหน้ามีสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่งเท่านั้นเอง

แต่จ้าวเสวี่ยกลับอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

“หา... เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

ความหมายในคำพูดนั้นชัดเจนยิ่งกว่าชัดเจน ก็คือไม่อยากจะรักษาแล้ว

นอกจากความตกตะลึงแล้ว จ้าวเสวี่ยก็ยังถามกัวเหยียนต่ออีกว่า: “คุณหมอคะ อันนี้ไม่มีวิธีการรักษาแบบประคับประคองอื่นๆ หน่อยเหรอคะ? แบบที่ถูกกว่านิดหน่อย ใช้เงินน้อยกว่าน่ะค่ะ บ้านฉันไม่มีเงินเท่าไหร่”

กัวเหยียนฟังออก

จ้าวเสวี่ยเน้นย้ำคำพูดท่อนหลัง

“อันนี้”

กัวเหยียนมองไปทางหลินเทา เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นหลินเทาที่วางแผนขึ้นมาเองทั้งหมด อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ได้คุยกันถึงเรื่องนี้ด้วย

หลินเทาส่งสัญญาณพยักหน้าเล็กน้อย กัวเหยียนถึงได้เข้าใจความหมายโดยนัย

“โรคนี้ไม่มีวิธีการรักษาแบบประคับประคองอะไรหรอกครับ ยังไงซะถ้าพวกคุณอยากจะรักษา อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเตรียมเงินหนึ่งล้านหยวนก่อน ค่าใช้จ่ายหลังจากนั้นค่อยว่ากันทีหลังครับ”

“หนึ่งล้านเหรอคะ? จะไปหาหนึ่งล้านมาจากไหนกัน?” จ้าวเสวี่ยแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

กัวเหยียนไม่ได้พูดอะไร

หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

กล่าวว่า: “ถ้าหากพวกคุณไม่อยากจะรักษาก็ได้เหมือนกันครับ คนไข้อาจจะอยู่ไม่พ้นปีนี้ก็ได้”

พอกัวเหยียนพูดแบบนี้

จ้าวซี่ชิวก็พลันพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นทันที: “รักษาค่ะๆ พวกเรารักษา”

ขอบตาของจ้าวซี่ชิวแดงก่ำไปหมดแล้ว

หลินเทาเริ่มรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เล่นละครฉากนี้ขึ้นมา นี่ถ้าหากจ้าวซี่ชิวตกใจจนเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา งั้นก็คงจะได้ไม่คุ้มเสียแล้ว

แต่ว่า เรื่องราวมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ทำได้แค่กัดฟันเล่นต่อไป

“พวกเราจะไปหาเงินมาค่ะ หนึ่งล้านใช่ไหมคะ... พวกเราจะไปหามา”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ ก็เดินหันหลังออกจากห้องทำงานของกัวเหยียนไปอย่างมึนงง ขนาดประตูปิดอยู่ก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น เกือบจะชนเข้าไปแล้ว

“แม่ครับ!”

หลินเทาวิ่งเข้าไป พยุงจ้าวซี่ชิวไว้

พอทรงตัวได้แล้ว จ้าวซี่ชิวก็มองไปทางหลินเทาแวบหนึ่ง ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา

“อาเทาอา... พ่อแกนี่จะทำยังไงดีหา”

จ้าวซี่ชิวร้องไห้ น้ำตานั้นไหลพรากๆ ลงมาราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่

“แม่ครับ ไม่เป็นไรครับ พวกเราไปหาเงินมารักษาพ่อกัน คุณกัวบอกแล้วว่าโรคของพ่อน่ะโอกาสที่จะรักษาหายยังมีสูงมาก หายแล้วก็จะเหมือนคนปกติ ไม่ส่งผลกระทบอะไรเลย”

พอหลินเทาพูดแบบนี้

อารมณ์ของจ้าวซี่ชิวถึงได้ค่อยๆ สงบลง

หลินเทาไม่กล้าที่จะพูดเรื่องอื่นอีก เขากับหลินเฉียง และจ้าวเสวี่ยกลับไปก่อน

ส่วนทางฝั่งโรงพยาบาล หลินเทาก็บอกให้กัวเหยียนช่วยจัดการ ให้หลินเจี้ยนหมินพักอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลไปเลย ถือซะว่ามาพักโรงแรม ค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็คิดไปตามปกติ

เงินแค่นี้สำหรับหลินเทาแล้ว ยังไม่ถือว่าเป็นเงินค่าขนมเลยด้วยซ้ำ

...

“เฉียง แกเข้ามานี่หน่อยสิ”

พอกลับมาถึงบ้านที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ จ้าวเสวี่ยก็เรียกหลินเฉียงเข้าห้องไปทันที

“เฉียง แกลองพูดดูสิว่าจะทำยังไง? แม่แกจะรักษาให้ได้ นั่นมันสามล้านกว่าหยวนนะ จะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน?”

จ้าวเสวี่ยซักถาม