บทที่ 98: ความทะนงตนที่เกิดจากเงินตรา

...

ในตอนนั้น

ณ ต้าจงหัว พลาซ่า อำเภอฉีสุ่ย

หลินเฉียงกำลังเดินซื้อของอยู่พร้อมกับจ้าวเสวี่ย

นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว พวกเขาต้องจัดเตรียมกระเช้าของขวัญใหญ่ๆ สำหรับใช้ตอนไปเยี่ยมญาติเยี่ยมเพื่อนช่วงปีใหม่

“อันนี้ดี”

จ้าวเสวี่ยเลือกกระเช้าของขวัญใหญ่ที่ปีนี้โฆษณาในทีวีบ่อยๆ

หลินเฉียงคอยดูลูกทั้งสองคนอยู่

“อย่าวิ่งซนนะ เดี๋ยวคนร้ายมาจับตัวไป”

เจ้าตัวเล็กสองคนมีความระแวดระวังตัวสูงมาก พอได้ยินดังนั้นก็รีบมายืนเกาะอยู่ข้างๆ หลินเฉียงอย่างว่าง่ายทันที

“โอย... อันนี้มันแพงไปหน่อยนะ เถ้าแก่ ลดอีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ?”

จ้าวเสวี่ยต่อรองราคากับคน

เถ้าแก่: “นี่มันแบรนด์ใหญ่นะครับ ออกทีวีด้วย ต้นทุนผมก็มาสูงแล้ว ลดไม่ได้หรอกน่า คุณคงไม่คิดจะให้ผมไม่ทำกำไรเลยใช่ไหม”

“ถ้างั้น...”

จ้าวเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงซื้ออยู่ดี

ตอนที่เดินออกมาจากพลาซ่าพร้อมกับหลินเฉียง จ้าวเสวี่ยก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เฉียง แกลองพูดดูสิว่าเมื่อไหร่แกจะทำให้ฉันมาซื้อของ แล้วไม่ต้องต่อราคาได้สักที? แบบที่ซื้อเลยน่ะ”

“ฉันจะพยายามให้มากๆ” หลินเฉียงพูดอย่างหนักแน่น

“งั้นฉันก็จะรอแล้วกันนะ”

จ้าวเสวี่ยยิ้มเล็กน้อย จากนั้นคิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันอีกครั้ง

“ไอ้เทศกาลปีใหม่นี่มันจริงๆ เลยนะ ทำให้คนจนลงได้จริงๆ ทั้งค่าเข้าสังคม ไปเยี่ยมญาติเยี่ยมเพื่อนยังต้องให้เงินอั่งเปาเด็กอีก แล้วก็ค่ากินค่าอยู่ของลูกนี่ ก็ต้องให้กินของดีๆ หน่อยใช่ไหมล่ะ ที่ไหนๆ ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น”

จ้าวเสวี่ยพูดจบ ก็เหลือบมองไปทางหลินเฉียงแวบหนึ่ง

“มีอยู่เรื่องหนึ่งที่บ้านแกยังดีอยู่ พ่อแกยังขยับตัวได้ ยังพอช่วยอะไรได้บ้าง ไม่เหมือนคนหนึ่งในหมู่บ้านพวกเรา อายุไล่เลี่ยกับฉันนี่แหละ แต่งออกไปแล้ว พ่อสามีขยับตัวไม่ได้ ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถหาเงินเข้าบ้านได้ ยังต้องให้คนคอยดูแลอีก ชีวิตแบบนั้นน่ะลำบากจนมองไม่เห็นปลายทางเลยจริงๆ”

หลินเฉียงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาบอกให้จ้าวเสวี่ยดูลูกไว้ก่อน ตัวเขาเดินไปยังริมถนนเพื่อเรียกรถแท็กซี่

“รอให้ฉันมีเงินเมื่อไหร่ ฉันก็ต้องซื้อรถเก๋งเล็กๆ สักคันเหมือนกัน”

รถแท็กซี่นี่เรียกตั้งนาน ถึงจะได้มาคันหนึ่ง หลินเฉียงจึงพูดกับจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยยิ้มเล็กน้อย

“แกหางานให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดเรื่องนี้เถอะน่า”

“พวกคุณจะไปไหนกันครับ?” พอขึ้นรถ คนขับรถก็เอ่ยถาม

“เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ครับ” หลินเฉียงบอก

“โย่... เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์เหรอ”

พี่คนขับรถได้ยินดังนั้น ก็หันกลับมามองหลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ยเพิ่มอีกสองแวบ

“คนรวยนี่นา”

“ไม่ใช่ครับ พวกเราเช่าอยู่ครับ” หลินเฉียงปากไว จ้าวเสวี่ยอยากจะยอมรับไปตามนั้นเพื่อสนองความทะนงตนของตัวเอง ก็ยังห้ามหลินเฉียงไม่ทัน

พอหลินเฉียงพูดออกไป จ้าวเสวี่ยก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างกระอักกระอ่วน

“เช่าอยู่เหรอ? เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์นี่มีให้เช่าด้วยเหรอ? ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”

คนขับรถยิ้มให้หลินเฉียง หยอกล้อขึ้น: “พวกคุณคนรวยนี่ช่างถ่อมตัวจริงๆ เลยนะ”

พูดจบ ก็ไม่รอให้หลินเฉียงแก้ต่าง เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์โดยตรงทันที

หลินเฉียงกับจ้าวเสวี่ยก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ คนจำนวนมากต่างก็คิดว่าเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์นี่ไม่มีทางให้เช่าได้ แต่พวกเขาไม่มีทางคิดไปถึงเลยว่าจะเป็นหลินเทาที่ซื้อไว้

เพราะในความทรงจำของพวกเขา หลินเทาเป็นแค่กรรมกรขันน็อตในโรงงานคนหนึ่ง ไม่มีทางที่จะซื้อบ้านแบบนี้ได้แน่นอน

ในไม่ช้า ก็มาถึงหน้าประตูชุมชนเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์

พอลงจากรถ จ้าวเสวี่ยก็ขมวดคิ้วบ่นถึงหลินเฉียงขึ้นมา

“แกจะปากไวไปทำไม บ้านเช่าก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้ถามสักหน่อย”

“ฉัน...”

หลินเฉียงถึงกับพูดอะไรไม่ออก มองดูจ้าวเสวี่ยจูงลูกทั้งสองคนเข้าชุมชนไป

“เธอช้าๆ หน่อยสิ”

“เฮ้... พี่ชายรูปหล่อครับ ค่ารถยังไม่ได้จ่ายเลยนะครับ”

พี่คนขับรถพูดขึ้น

หลินเฉียงถึงเพิ่งจะนึกออก เมื่อครู่ลงจากรถรีบร้อนเกินไป ลืมจ่ายเงิน เกือบจะทำเรื่องเสียหน้าครั้งใหญ่ไปแล้ว

“ขอโทษด้วยนะครับพี่คนขับ ลืมไปเลย”

“ไม่เป็นไรครับ”

หลินเฉียงจ่ายเงิน รีบร้อนหิ้วถุงใหญ่สองใบ วิ่งตามจ้าวเสวี่ยไป

“เสวี่ย เธอช้าๆ หน่อยสิ รอฉันด้วย”

แต่จ้าวเสวี่ยราวกับไม่ได้ยิน เดินถึงบ้านไปก่อนแล้ว

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลินเฉียงถึงได้วิ่งตามมาถึงอย่างหอบหายใจไม่ทัน

“เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

“เหนื่อยตายก็สมควรแล้ว!” จ้าวเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

จ้าวซี่ชิวที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็เดินมาเปิดประตู พอดีเห็นทั้งสองคนกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่

“เฉียง แกทะเลาะอะไรกับเสวี่ยอีกแล้วหา?”

“ฉัน...”

หลินเฉียงชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นก็ยิ้ม: “แม่ครับ พวกเราหยอกกันเล่นน่ะครับ”

จ้าวเสวี่ยแค่นเสียงเย็นชา เรียกลูกทั้งสองคนเข้าบ้านไป

จ้าวซี่ชิวหันกลับไปมองแวบหนึ่ง: “หยอกกันเล่นเหรอ? แกคิดว่าแม่ตาบอดรึไง เฉียง ตกลงพวกแกเป็นอะไรกันอีกแล้ว?”

“ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ครับ ก็แค่เมื่อกี้พี่คนขับรถถามพวกเราว่าจะไปไหน? ผมก็บอกว่าเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ แล้วเขาก็บอกว่าคนรวย ผมก็เลยโต้กลับไปว่าพวกเรานี่เช่าอยู่ เสวี่ยก็เลยหาว่าผมปากไว ไม่ควรจะพูดน่ะครับ” หลินเฉียงเล่าตามความจริง

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็ไม่ได้ว่าอะไรหลินเฉียง

“ยัยเสวี่ยนี่ก็จริงๆ เลยนะ อย่างอื่นก็ดีหมดแหละ เสียแค่อย่างเดียวคือทะนงตนเกินไปหน่อย”

“โอ๊ยตายแล้ว... แม่ครับ แม่เบาๆ เสียงหน่อยสิครับ”

หลินเฉียงรีบมองเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ตรวจสอบให้แน่ใจว่าจ้าวเสวี่ยภรรยาของเขาพาลูกทั้งสองคนเข้าห้องไปแล้ว ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก นี่ถ้าหากให้จ้าวเสวี่ยได้ยินเข้า คงจะต้องเกิดสงครามโลกขึ้นในบ้านอีกแน่ๆ

จ้าวซี่ชิวเข้าใจความหมายโดยนัย ก็ลดเสียงต่ำลงโดยไม่รู้ตัว หันกลับไปมองแวบหนึ่ง

“ไม่ได้ยินใช่ไหม”

หลินเฉียงส่ายหน้า เดินเข้าบ้าน ไม่ได้ตรงกลับเข้าห้องไปทันที แต่กวาดตามองไปรอบๆ ก่อน ไม่เห็นเงาของหลินเทากับหลินเจี้ยนหมิน

“พี่ชายผมกับพ่อผมล่ะครับ?”

“อ๋อ... พี่ชายแกพาพ่อแกไปโรงพยาบาลแล้ว” จ้าวซี่ชิวบอก

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น

ก็ตกใจเล็กน้อย

“อะไรนะครับ? พ่อผมเป็นอะไรไปเหรอครับ?”

เมื่อเห็นหลินเฉียงมีสีหน้ากังวล จ้าวซี่ชิวก็ยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า: “พ่อแกไม่เป็นไรหรอกน่า ก็แค่ช่วงนี้เอาแต่ไอแห้งๆ แม่ก็เลยให้พี่ชายแกพาไปโรงพยาบาลตรวจดูสักหน่อย น่าจะไม่เป็นไรหรอก โรคเก่าน่ะ”

“เดี๋ยวผมไปดูหน่อยครับ โรงพยาบาลไหนเหรอครับ?”

หลินเฉียงสวมเสื้อคลุมตัวนอก

จ้าวซี่ชิวกล่าว: “ไม่ต้องไปหรอกน่า ถ้ามีเรื่องอะไรพี่ชายแกก็จะโทรมาเองแหละ”

หลินเฉียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ในตอนนั้น จ้าวเสวี่ยก็เปิดประตูห้องออกมา ยื่นศีรษะออกมา: “เฉียง แกมานี่หน่อยสิ”

หลินเฉียงขานรับ หันหลังกลับเข้าห้องไป

...

ขณะเดียวกัน

ณ โรงพยาบาลกลางเมืองฉีอาน

หลินเจี้ยนหมินเพิ่งจะถ่ายฟิล์มเสร็จเรียบร้อย

หลินเทาได้รับรายงานผลแล้ว ก็เดินไปหากัวเหยียน

“เป็นยังไงบ้าง?” หลินเทามองกัวเหยียนอย่างกังวล

กัวเหยียนแขวนฟิล์มเอ็กซ์เรย์ขึ้นบนแผ่นกระดาน กวาดตามองแวบหนึ่ง

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ก็แค่เป็นปอดอักเสบนิดหน่อย จ่ายยาไปทานสักหน่อยก็หายแล้ว”

หลินเทาได้ยินดังนั้น ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

กัวเหยียนยิ้มๆ พูดกับหลินเทา: “เพื่อนเก่า ได้ยินว่านายไปลงทุนหนังอะไรสักอย่างกับเซี่ยฮวนเหรอ?”

“ใช่สิ”

หลินเทาตอบอย่างตรงไปตรงมา

“วัยเยาว์ไร้เสียดาย”

พูดจบ หลินเทาก็สงสัย: “นายรู้ได้ยังไง? เซี่ยฮวนบอกนายเหรอ?”

“เซี่ยฮวนก็ชวนฉันไปลงทุนเหมือนกัน แต่ว่าฉันไม่มีเงินให้ นอกจากนายแล้ว เสวี่ยเหมี่ยวก็ลงทุนไปด้วยเหมือนกัน” กัวเหยียนกล่าว

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกเหมือนโดน ‘หลอก’ ขึ้นมา

คิดในใจ ยัยเซี่ยฮวนนี่คงไม่ได้คิดจะรวบรวมเงินแล้วเชิดหนีไปหรอกนะ

แต่พอนึกถึงภาพลักษณ์ของเซี่ยฮวน เขาก็ไม่อาจจะเอาเซี่ยฮวนไปปะปนกับพวกนักต้มตุ๋นได้เลย

แต่ว่า

ก็ช่างมันเถอะน่า

เขาก็แค่ให้เงินเซี่ยฮวนไปห้าแสนหยวนเท่านั้นเอง

“จริงเหรอ?”

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น

ไม่ได้พูดอะไร

ตอนนั้นกัวเหยียนก็พูดขึ้น: “เอ่อ... ปอดอักเสบของพ่อนายนี่ เดี๋ยวฉันให้คนจ่ายยาให้หน่อย นายก็เอากลับไปทานตามเวลาให้ตรงก็พอ”

กัวเหยียนพูดจบ กำลังจะเตรียมโทรศัพท์หาหมอแผนกอื่น

ตอนนั้นหลินเทาก็นึกแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมาได้

“กัวเหยียน นายเดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรเหรอ?” กัวเหยียนวางโทรศัพท์ลง ถามขึ้น

หลินเทาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: “กัวเหยียน นานพอจะช่วยฉันเล่นละครฉากหนึ่งได้ไหม นายก็แค่บอกว่าโรคของพ่อนี่มันร้ายแรงมาก”