บทที่ 97: ทั้งครอบครัวล้วนเห็นแก่ตัว ต่างคนต่างมีแผนของตัวเอง

“ก็ไม่ต้องพูดแล้ว”

จ้าวต้าไป๋กล่าว: “ตอนนั้นฉันก็รู้สึกว่าเรื่องที่เธอทำมันเกินไปหน่อยแล้ว”

“อะไรคือฉันเกินไป ฉันก็ทำเพื่อเสวี่ย เพื่อให้เสวี่ยได้มีชีวิตที่ดีไม่ใช่เหรอ” เสิ่นหลันฟางกล่าว

“อะไรคือเพื่อเสวี่ยดี ใช่ว่าทำเพื่อเสวี่ยดีรึเปล่า ในใจพวกเราต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ” จ้าวต้าไป๋พูดอย่างดูแคลน

เสิ่นหลันฟางมองดูท่าทางของจ้าวต้าไป๋ โกรธจนควันออกหู

“ได้ งั้นตอนนี้ฉันก็จะเอาเงินเก็บไว้ใช้ยามแก่ของพวกเราทั้งหมดออกมา ให้เสี่ยวซานไปเลย”

เสิ่นหลันฟางพูดพลางลุกขึ้นยืนจะไปหยิบสมุดบัญชีเงินฝาก

จ้าวต้าไป๋เห็นดังนั้น ก็รีบห้ามทันที: “เฮ้ๆๆ... อย่าๆ ถ้าให้เสี่ยวซานไปหมดแล้ว งั้นพวกเราจะทำยังไง? ดูจากสภาพของเสี่ยวซานตอนนี้แล้ว เขาก็เลี้ยงดูพวกเราตอนแก่ไม่ได้หรอกนะ”

“รู้ก็ดีแล้ว งั้นทำไมคุณถึงยังไม่ยอมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับฉันอีกล่ะ ฉันจะบอกให้นะ ถ้าเสวี่ยได้คบกับเถ้าแก่ใหญ่หลิวชิงซานคนนี้นะ เรื่องของเสี่ยวซานก็จะคลี่คลายไปได้ พวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปัญหาการเลี้ยงดูยามแก่แล้ว ไม่แน่ว่าต่อไปหลิวชิงซานอาจจะใจป้ำโบกมือให้เงินพวกเราสักแสนสองแสนก็ได้...”

เสิ่นหลันฟางวาดฝันไปไกล

จ้าวต้าไป๋ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง: “เธอก็ต้องให้เสวี่ยยอมด้วยสิ พวกเราจะไปบังคับให้เสวี่ยหย่ากับหลินเฉียง แล้วไปแต่งงานกับหลิวชิงซานได้ยังไงกัน”

พอได้ยินเรื่องนี้

เสิ่นหลันฟางก็พลันตกลงสู่ความเป็นจริงอันโหดร้ายทันที

“ยัยเสวี่ยคนนี้นะ”

ในตอนนั้น จ้าวซานก็กลับมาถึงพอดี สีหน้าดูอิดโรย

พอเข้ามาในบ้านก็สบถด่าไม่หยุด

“ให้ตายสิ เมื่อก่อนเรียกฉันว่าพี่น้องอย่างนั้นอย่างนี้ ตอนนี้พอฉันมีปัญหา อยากจะขอยืมเงิน ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน คนก็ไม่ยอมเจอ โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ ข้าถือว่าตาสว่างแล้วจริงๆ”

“เสี่ยวซาน เรื่องอะไรกันเหรอ?” เสิ่นหลันฟางเดินเข้าไปถาม

“ไม่มีอะไรครับ”

จ้าวซานขานรับ จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องทันที: “แม่ครับ เสวี่ยคุยกับหลิวชิงซานคนนั้นไปถึงไหนแล้วครับ?”

“ก็ไม่ถึงไหนหรอก ฉันว่าน้องสาวแกคงจะปักใจเชื่อไอ้หลินเฉียงนั่นไปแล้วล่ะ วันนี้หลินเฉียงยังซื้อกระเป๋าใบละหมื่นกว่าหยวนให้นางอยู่เลยนะ เสวี่ยโพสต์ลงโมเมนต์ด้วย” เสิ่นหลันฟางกล่าว

จ้าวซานได้ยินดังนั้น

ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“แค่กระเป๋าใบละหมื่นกว่าหยวนก็โดนซื้อใจไปแล้วเหรอ? เสวี่ยนี่มันพอใจง่ายเกินไปหน่อยแล้วนะ ถ้าหากแต่งงานกับหลิวชิงซานนะ หลิวชิงซานซื้อกระเป๋าใบละแสนให้นางได้ โดยไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ กระเป๋าแค่หมื่นเดียว...”

“พวกเราก็เข้าใจกันทั้งนั้นแหละ แต่เสวี่ยไม่เข้าใจนี่นา” เสิ่นหลันฟางพูดอย่างจนปัญญา

“เฮ้อ พอเถอะน่า”

จ้าวซานทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจ กลับเข้าห้องไป

“มื้อเย็นผมไม่กินแล้วนะ ไม่ต้องเรียกผมนะครับ”

จ้าวซานกลับเข้าห้องไป บอกกับเสิ่นหลันฟาง แล้วก็ปิดประตูดัง ปัง

“ไอ้เด็กคนนี้นี่!”

จ้าวต้าไป๋ตะโกนด่าใส่ห้องของจ้าวซาน เขารู้สึกว่าจ้าวซานไม่ให้ความเคารพพวกเขาเลย

เสิ่นหลันฟางนึกขึ้นได้

“เดี๋ยวฉันโทรหาเสวี่ยอีกที”

“โธ่ อย่าโทรเลยน่า” จ้าวต้าไป๋กล่าว

“ไม่โทรไม่ได้สิ ตอนนี้ครอบครัวพวกเราจะดีขึ้นได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเสวี่ยจะยอมหย่ากับหลินเฉียงแล้วไปแต่งงานกับหลิวชิงซานรึเปล่าแล้วนะ คุณไม่เห็นท่าทางของเสี่ยวซานเมื่อกี้เหรอ? ถ้าเงินของเขาหามาคืนไม่ได้ อนาคตครอบครัวพวกเราก็จะไม่มีวันสงบสุขอีกแล้ว”

“ฉันหมายถึงว่าวันมะรืนเสวี่ยไม่ได้จะกลับมาไหว้ส่งท้ายปีเก่าเหรอ ถึงตอนนั้นค่อยคุยกันซึ่งๆ หน้า ไม่ดีกว่าโทรศัพท์ไปเหรอ” จ้าวต้าไป๋กล่าว

เสิ่นหลันฟางถึงเพิ่งจะนึกออก

“เออใช่ๆๆ... รอให้วันมะรืนเสวี่ยกลับมาก่อนค่อยว่ากัน”

พูดจบ นางก็นึกแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมาได้

“ต้าไป๋ ฉันมีความคิดหนึ่ง เรื่องที่เสวี่ยจะหย่ากับหลินเฉียงน่ะ พวกเราจะเอาแต่กดดันทางฝั่งเสวี่ยอย่างเดียวไม่ได้ วันมะรืนหลินเฉียงไม่ได้จะมาพร้อมกับเสวี่ยเหรอ พวกเราก็ให้หลิวชิงซานมาด้วยสิ”

“ให้หลิวชิงซานมาด้วยเหรอ?”

จ้าวต้าไป๋ไม่เข้าใจ

เสิ่นหลันฟางอธิบาย: “หลินเฉียงน่ะเป็นคนรักหน้าตา พวกเราให้หลิวชิงซานมา หลิวชิงซานขับรถอะไรมา? พอหลินเฉียงเห็นเข้า ก็ต้องยอมแพ้ไปเองโดยไม่รู้ตัวอยู่แล้ว อีกอย่างนะ หลิวชิงซานนี่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนรวย มีออร่า พอหลินเฉียงไปยืนอยู่ตรงนั้น ก็กลายเป็นเด็กน้อยไปเลย พอเปรียบเทียบกันแบบนี้ ฉันคิดว่าเสวี่ยก็จะเข้าใจได้เอง ว่าตกลงแล้วควรจะอยู่กับใคร?”

“แบบนี้มันจะไม่ดีมั้ง” จ้าวต้าไป๋ลังเลเล็กน้อย

“มีอะไรไม่ดีกันล่ะ”

เสิ่นหลันฟางตัดสินใจแน่วแน่แล้ว นางเดินเข้าห้องไปเรียกจ้าวซาน

จากนั้นก็เล่าเรื่องนี้ให้จ้าวซานฟัง

“เสี่ยวซาน แกว่าแบบนี้เป็นยังไง?”

“ได้สิครับแม่ ความคิดนี้แม่ดีมากเลย ผมยกมือสองข้างสนับสนุนเลยครับ”

จ้าวซานยิ้มแล้วพยักหน้ากล่าวว่า: “ถึงตอนนั้นผมจะบอกให้ประธานหลิวทำให้ฉากมันยิ่งใหญ่หน่อย ทำให้หลินเฉียงรู้สึกละอายใจในความด้อยของตน รู้ว่ายากก็ถอยไปเอง”

เสิ่นหลันฟางได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นไปอีก

ความคิดนี้คิดตรงกันโดยมิได้นัดหมายกับตัวเองเลยจริงๆ

“ใช่ๆๆ ทำให้ไอ้หลินเฉียงนั่นรู้ว่ายากก็ถอยไปเอง”

เสิ่นหลันฟางยิ้ม นางเริ่มวาดฝันไปแล้วว่าหลิวชิงซานกลายเป็นลูกเขยตัวเอง จากนั้นก็ให้เงินค่าขนมพวกนางคนละแสนสองแสน ถึงตอนนั้นต่อให้ตัวเองแก่ตัวไป ลูกๆ ไม่ยอมเลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่ พวกนางก็ยังมีเงินติดตัวอยู่ไม่ใช่เหรอ

จ้าวต้าไป๋ได้ยินบทสนทนาของสองแม่ลูกคู่นี้

ก็แค่นเสียงหัวเราะออกมา: “พวกเธอก็หาเรื่องกันไปเถอะ” จากนั้นก็เอามือไพล่หลังเดินออกไปหาคนคุยเล่นข้างนอก

เสิ่นหลันฟางทำท่าไม่ใส่ใจ พูดกับจ้าวซาน: “เสี่ยวซาน แกรีบโทรศัพท์หาอาหลิวสิ”

“หา?”

จ้าวซานชะงักไปเล็กน้อย

“โทรไปตอนนี้เลยเหรอครับ?”

จ้าวซานรู้สึกว่ามันรีบร้อนเกินไปหน่อย เรื่องนี้พูดตามตรง เขาก็ยังไม่ได้คิดให้ดีเลย ความคิดน่ะไม่เลวหรอก แต่เขาไม่รู้ว่าหลิวชิงซานจะยอมรึเปล่า?

ครั้งที่แล้วหลิวชิงซานโดนจ้าวเสวี่ยหักหน้าไป ก็ไม่ได้สนใจเขามาพักใหญ่แล้ว

“ใช่สิ” เสิ่นหลันฟางพยักหน้า

จ้าวซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า โทรศัพท์หาหลิวชิงซาน

เขาเห็นเสิ่นหลันฟางยืนฟังอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา เขากลัวว่าเสิ่นหลันฟางจะพูดจาอะไรไม่เข้าเรื่อง ส่งสัญญาณเล็กน้อย ให้เสิ่นหลันฟางออกไปข้างนอก

ถึงได้เอ่ยปาก: “ประธานหลิวครับ”

“มีธุระอะไรรึเปล่า?” น้ำเสียงของหลิวชิงซานเย็นชามาก

“มี มีธุระนิดหน่อยครับ ประธานหลิวครับ น้องสาวผมวันมะรืนจะกลับบ้าน ยังพาสามีไร้ประโยชน์คนนั้นมาด้วยกันอีก ท่านพอจะแวะมาสักรอบได้ไหมครับ?” จ้าวซานพูดตรงๆ

“ฉัน...”

หลิวชิงซานอ้ำๆ อึ้งๆ จากนั้นก็พูดอย่างจนปัญญา: “ประธานจ้าว นี่คุณหมายความว่ายังไง? นางกับสามีมาบ้านคุณด้วยกัน คุณเรียกผมไปทำอะไร? ไปเป็นก้างขวางคอเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ ประธานหลิวครับ คืออย่างนี้นะครับ น้องสาวผมยังคงถูกปิดหูปิดตาอยู่กับสามีไร้ประโยชน์คนนั้น ยังไม่ตระหนักถึงความยอดเยี่ยมของประธานหลิว คนเราน่ะ ไม่เปรียบเทียบก็ไม่รู้ พอเปรียบเทียบแล้ว ถึงจะรู้ถึงความแตกต่างระหว่างคน นี่ก็เป็นความคิดของแม่ผมเอง บ้านพวกเราพอใจในตัวท่านมาก วันมะรืนท่านก็แวะมา เปรียบเทียบกับไอ้หลินเฉียงนั่นสักหน่อย พอเสวี่ยเห็นเข้า ก็จะเปลี่ยนใจไปเองโดยธรรมชาติครับ” จ้าวซานกล่าว

หลิวชิงซานได้ยินดังนั้น

ก็ย่อยข้อมูลอยู่ครึ่งค่อนวัน ถึงได้เข้าใจความหมาย

นี่มันคือการให้ตัวเองไปอวดเบ่งนั่นเอง

แต่ว่า นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดที่สุดหรอกเหรอ

“ได้... ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว วันมะรืนผมจะไป”

“เยี่ยมเลยครับ”

จ้าวซานวางสายโทรศัพท์

ยังไม่ทันที่จ้าวซานจะได้เอ่ยปาก เสิ่นหลันฟางก็รีบร้อนเข้ามาสอบถามอย่างอดใจรอไม่ไหว: “เป็นยังไงบ้าง? เสี่ยวซาน หลิวชิงซานยอมมารึเปล่า?”

จ้าวซานยิ้มแล้วพยักหน้า

เสิ่นหลันฟางเห็นดังนั้น ก็ดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา

“โอ๊ยตายแล้ว งั้นก็ดีเลยสิ วันมะรืนขอแค่หลิวชิงซานมาถึง เปรียบเทียบจนไอ้หลินเฉียงนั่นด้อยค่าลงไป เสวี่ยก็จะเข้าใจได้เองโดยธรรมชาติว่าควรจะเลือกยังไง”

จ้าวซานเองก็ดีใจเช่นกัน

คิดในใจ ขอแค่หลิวชิงซานได้คบกับน้องสาวจ้าวเสวี่ย กิจการของเขาก็จะมีจุดเปลี่ยนแล้ว