บทที่ 96: ยืมเงินพ่อแม่ไม่ต้องคืน ยืมเงินพี่ชายต้องคืน มันไม่เหมือนกัน!

“ครับ”

หลินเทาพยักหน้า

เพิ่งจะเตรียมโทรศัพท์หาหลินเฉียง

หลินเฉียงก็กลับมาถึงพอดี จ้าวเสวี่ยกับลูกทั้งสองคนเดินตามหลังมาติดๆ พูดคุยหัวเราะกันมาตลอดทาง ในมือของเด็กทั้งสองคนยังถือลูกโป่งไฮโดรเจนรูปทรงเปปป้าพิกอยู่ด้วย

ส่วนในมือของจ้าวเสวี่ยก็หิ้วกระเป๋าใบใหม่อยู่ใบหนึ่ง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของที่ซื้อมาวันนี้

ไม่อย่างนั้น จ้าวเสวี่ยคงไม่อารมณ์ดีขนาดนี้ ปากยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หุบเลย

“พี่คะ”

จ้าวเสวี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยเรียกก่อน

หลินเทาพยักหน้า จ้าวเสวี่ยพาลูกทั้งสองคนกลับเข้าห้องไปแล้ว

หลินเทาขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดกับหลินเฉียง: “แม่ยังบอกให้ฉันโทรหาแกอยู่เลยนะ แกกลับมาได้ทันเวลาจริงๆ”

หลินเฉียงยิ้มๆ ไม่พูดอะไร

หลินเทาหันหลังกำลังจะขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียกหลินเยี่ยนลงมาทานข้าว

ก็ถูกหลินเฉียงเรียกไว้กะทันหัน

“พี่ครับ”

“มีอะไรเหรอ?”

หลินเทาหันกลับมา มองเห็นหลินเฉียงทำท่าทางลำบากใจอย่างยิ่ง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นประเภทที่มีเรื่องแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

“พี่ครับ พี่ออกมาข้างนอกหน่อยสิครับ”

หลินเฉียงบอกให้หลินเทาออกไปคุยกันข้างนอก

หลินเทาเดินตามออกไป ยืนอยู่ที่นอกบ้าน

“เรื่องอะไรกันหา? ทำลับๆ ล่อๆ”

“พี่ครับ... พี่พอจะมีเงินเหลือใช้บ้างไหมครับ?” หลินเฉียงเอ่ยปากถาม

“เรื่องอะไรกัน?”

หลินเทาอึ้งไป

ทำไมหลินเฉียงถึงได้เอ่ยปากขอยืมเงินกะทันหันแบบนี้

“แกก็ยังมีเงินเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ ยังไง? ไม่มีเงินใช้จ่ายปีใหม่แล้วเหรอ”

“เดิมทีก็มีอยู่บ้างครับ แต่ว่านี่เพิ่งจะซื้อกระเป๋าให้เสวี่ยไป กระเป๋าใบนั่นราคาหมื่นกว่าหยวนแน่ะครับ” หลินเฉียงพูดจบ ก็รีบพูดต่อทันที

“พี่ครับ พี่อย่าไปบอกแม่นะครับ ถ้าแม่รู้ว่าเสวี่ยซื้อกระเป๋าใบละหมื่นกว่าหยวน ต้องบ้าตายแน่ๆ”

“แกก็ยังรู้นี่นา” หลินเทาพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“พี่ครับ ผมรู้ครับ แต่ว่านี่เสวี่ยชอบไม่ใช่เหรอครับ อีกอย่างนะ แม่ยายผมช่วงนี้ก็คอยยุยงให้พวกเราหย่ากัน ให้เสวี่ยไปคบกับคนรวยคนนั้นอยู่ตลอด ถ้าผมไม่ทำดีกับเสวี่ยให้มากขึ้นอีกหน่อย ผมกลัวว่าเสวี่ยจะหย่ากับผมจริงๆ น่ะสิครับ” หลินเฉียงทำท่าทางลำบากใจอย่างยิ่ง

หลินเทาเองก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

“เฉียง ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าแกนะ แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรั้งจ้าวเสวี่ยไว้ได้เหรอ? แกซื้อกระเป๋าใบละหมื่นกว่าให้นาง ถ้าเกิดมีคนซื้อกระเป๋าใบละแสนให้นางล่ะ? แกจะทำยังไง? แกจะสู้ไหวเหรอ?”

พอโดนหลินเทาถามแบบนี้ หลินเฉียงก็ถึงกับสะดุดไป

ยืนอึ้งไปครู่ใหญ่

ถึงได้พูดว่า: “ผมคิดอะไรไปไกลขนาดนั้นไม่ได้หรอกครับ ผมรู้แค่ว่าวันนี้เสวี่ยมีความสุขมาก พี่ครับ เรื่องนี้พี่ก็อย่าไปยุ่งเลยนะครับ”

“ได้ ฉันไม่ยุ่งแล้ว”

หลินเทาทำหน้าจนปัญญา ยักไหล่เล็กน้อย

“เฮ้ๆๆ... พี่ครับ”

หลินเฉียงเห็นหลินเทาทำท่าจะไป ก็เรียกไว้

หลินเทาหยุดไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งจะนึกออก

“แกต้องการเงินเท่าไหร่?”

หลินเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: “ช่วงปีใหม่นี่น่ะ ให้เงินอั่งเปา ก็ต้องใช้ประมาณพันสองพันหยวนได้ แล้วก็ทางฝั่งบ้านแม่นาง ก็ต้องใช้อีกประมาณห้าพัน ทุกปีก็ราคานี้แหละ หนีไม่พ้นหรอก แล้วก็เสื้อผ้าใหม่ของหลานชายแกสองคนก็ยังไม่ได้ซื้อเลยนะ หนึ่งหมื่น? หนึ่งหมื่นพี่ครับ พี่มีไหมครับ?”

“ฉัน...” หลินเทาอ้ำๆ อึ้งๆ

“พี่ครับ ผมรู้ว่าพี่ไม่มีเงินเท่าไหร่ เงินชดเชยเวนคืนนั่นพี่ก็ให้พวกเราไปหมดแล้ว เรื่องนี้ก็ต้องโทษผมเอง ที่โง่เง่าเชื่อฟังคำพูดเสวี่ยเอาไปให้พี่ชายนางยืมหมด ตอนนี้ตัวเองไม่มีเงินเหลือเลยสักหยวน พี่ครับ ถ้าไม่มีหนึ่งหมื่น พี่ให้ผมห้าพันก็ได้ครับ เดี๋ยวผมค่อยไปขอยืมจากพ่อกับแม่อีกหน่อย”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็จนปัญญาเช่นกัน

น้องชายคนนี้นี่สมองไม่ค่อยจะไวเท่าไหร่จริงๆ

โดนจ้าวเสวี่ยควบคุมไว้หมดจด

“พอเลยน่า หนึ่งหมื่นฉันให้แกเอง ก็ไม่ต้องไปขอพ่อกับแม่แล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่มีเงินเหลือเท่าไหร่แล้วเหมือนกัน”

“ขอบคุณครับพี่”

หลินเฉียงยิ้มให้หลินเทา ทำท่าคารวะ

หลินเทารู้ว่าไอ้เด็กนี่มันจงใจทำ ก็เลยสบถด่าเบาๆ ‘ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย’

“เอาล่ะน่า กลับเข้าบ้านเถอะ”

หลินเฉียงขานรับเอ่ยคำหนึ่ง หันหลังวิ่งตื๋อกลับเข้าห้องของตัวเองไป

ตอนนั้นจ้าวเสวี่ยกำลังปลอบลูกทั้งสองคนเล่นอยู่พอดี พอเห็นหลินเฉียงเข้ามา

“เฉียง วันมะรืนฉันต้องกลับไปบ้านพวกเราเพื่อไหว้ส่งท้ายปีเก่าแล้วนะ”

“ต้องใช้เงินเท่าไหร่เหรอ?” หลินเฉียงถามตรงๆ

จ้าวเสวี่ยได้ยินดังนั้น

ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ยังไงก็ต้องสองพันหยวนล่ะมั้ง หนึ่งพันหยวนให้พ่อกับแม่ฉัน อีกหนึ่งพันหยวนซื้อของนิดหน่อย”

“ได้”

หลินเฉียงพยักหน้า โอนเงินให้จ้าวเสวี่ยไป

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย

“โย่ วันนี้ทำไมใจป้ำจังเลยนะ ฉันแทบจะจำแกไม่ได้แล้ว แกไปถูกล็อตเตอรี่มาแล้วไม่บอกฉันรึเปล่าหา”

“ถ้าฉันถูกล็อตเตอรี่แล้ว จะไม่บอกเธอได้ยังไงกัน” หลินเฉียงกล่าว

“ถ้างั้นแกไปเอาเงินมาจากไหน?” จ้าวเสวี่ยสงสัยมาก เงินเดือนปกติของหลินเฉียงนางเป็นคนเก็บไว้ทั้งหมด ที่บ้านมีเงินเท่าไหร่นางรู้ดีอยู่แล้ว วันนี้ออกไปข้างนอกรอบเดียว เงินเก็บที่บ้านก็แทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว

ยังไม่ทันที่หลินเฉียงจะได้พูด

จ้าวเสวี่ยก็ยิ้มแล้วคาดเดา: “ไปขอมาจากพ่อแม่แกล่ะสิ”

“พ่อแม่ฉันจะมีเงินที่ไหนกันล่ะ พี่ชายฉันให้ยืมมาต่างหาก” หลินเฉียงบอก

“หา?”

จ้าวเสวี่ยรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

“ทำไมแกไม่ไปขอพ่อแม่แกมาล่ะ”

“มันก็ไม่เหมือนกันนี่นา” หลินเฉียงไม่เข้าใจจ้าวเสวี่ย

“จะไปเหมือนกันได้ยังไง แกโง่รึเปล่าหา ขอยืมจากพ่อแม่แกน่ะ ไม่ต้องคืนก็ได้นะ” นี่คือความคิดของจ้าวเสวี่ย

หลินเฉียงถึงเพิ่งจะเข้าใจความหมาย

เขาหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ มองดูจ้าวเสวี่ยภรรยาตัวเอง

“เสวี่ย พ่อฉันแม่ฉันก็ไม่มีเงินเหลือเท่าไหร่แล้วเหมือนกัน ครั้งที่แล้วป้าใหญ่นั่นก็ยืมไปหนึ่งแสนแล้ว”

เรื่องของเติ้งเฉียงนี่ไม่พูดถึงก็แล้วไป

พอพูดถึงขึ้นมา จ้าวเสวี่ยก็ยิ่งเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

“เงินก้อนนั้นแม่แกไม่ควรจะให้ไปเลยจริงๆ ไอ้เติ้งเฉียงลูกพี่ลูกน้องแกนั่นน่ะ มีเงินก็ไม่ยอมให้บ้านพวกเรายืม กลับไปให้คนอื่นยืม แล้วทำไมพอเขามายืมเงิน พวกเราถึงจะต้องให้เขายืมด้วยล่ะ ไม่มีเหตุผลแบบนี้หรอกนะ พูดตามตรง จุดนี้ฉันเห็นด้วยกับพี่ชายแกมาก ก็คือไม่ให้”

“เรื่องนั้นช่วยไม่ได้ ก็ป้าใหญ่เป็นคนเอ่ยปากเองนี่นา” หลินเฉียงกล่าว

จ้าวเสวี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ

นางเอาแต่จ้องมองหลินเฉียงเขม็ง ไม่พูดอะไร

“เป็นอะไรไปเหรอ? เมียจ๋า” หลินเฉียงก้มลงมองดูตัวเอง นึกว่าบนตัวเขามีอะไรติดอยู่

“รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก เงินล่ะ แกไม่ได้ไปเอาเงินมาจากพี่ชายแกเหรอ” จ้าวเสวี่ยกล่าว

“อ๋อๆๆ”

หลินเฉียงถึงเพิ่งจะนึกออก ยิ้มแล้วโอนเงินให้จ้าวเสวี่ยไป

จ้าวเสวี่ยได้รับเงินแล้ว ถึงได้ยิ้มหน้าบานออกมา

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย มีเงินก้อนนี้แล้ว ปีนี้ก็พอจะผ่านไปได้สักที”

“เสวี่ย รอให้ผ่านปีใหม่ไปนะ ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างแน่นอน ทำให้เธอกับลูกมีชีวิตที่ดีให้ได้” หลินเฉียงพูดอย่างหนักแน่น

จ้าวเสวี่ยพยักหน้า หันกลับไปสนใจกระเป๋าใบนั้นต่อ แถมยังถ่ายรูปโพสต์ลงในโมเมนต์ของเธออีกด้วย เพื่อนสนิทหลายคนต่างก็อิจฉากันยกใหญ่ เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง

...

ในขณะเดียวกัน

ณ บ้านตระกูลจ้าว

เสิ่นหลันฟางเห็นโพสต์โมเมนต์ที่จ้าวเสวี่ยส่งมา

ก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง

“ยัยเสวี่ยนี่ เป็นอะไรไป? มีเงินซื้อกระเป๋าแพงๆ แบบนั้น แต่กลับไม่ยอมให้พี่ชายนางยืมมาหมุนใช้ก่อน”

คำพูดประโยคนี้ของเสิ่นหลันฟาง ถูกจ้าวต้าไป๋ได้ยินเข้าพอดี

“เธอจะพูดเรื่องนี้ทำไม เสวี่ยเอาเงินชดเชยเวนคืนก้อนนั้นให้เสี่ยวซานยืมไปหมดแล้ว นั่นมันไม่ใช่เงินรึไง”

“ใช่ๆ เป็นเงิน ความหมายของฉันคือ...”

เสิ่นหลันฟางหาเหตุผลมาโต้เถียงไม่ได้ในชั่วขณะ

ก็เลยพูดตัดบทไปเลย: “ช่างมันเถอะๆ ฉันไม่เถียงกับคุณแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไร”

“เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่มีเหตุผลน่ะสิ ถ้ามีเหตุผลเธอจะไม่เถียงรึไง?” จ้าวต้าไป๋กล่าว

เสิ่นหลันฟางได้ยินดังนั้น ก็เดือดปุดๆ ขึ้นมาทันที

“จ้าวต้าไป๋ คุณหมายความว่ายังไง? คุณจงใจอยากจะยั่วโมโหฉันให้ตายรึไงหา”

“เฮ้อ พอแล้วๆ ฉันไม่พูดแล้ว” จ้าวต้าไป๋ยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ ก้มหน้าก้มตาดูทีวีต่อไปตามลำพัง ถือโอกาสหยิบเมล็ดแตงกำมือหนึ่งมาเคี้ยวเล่น

“อย่ากินเลยน่า เสวี่ยโพสต์โมเมนต์แบบนี้ หรือว่าอยากจะบอกว่าจะไม่คบกับหลิวชิงซานคนนั้นแล้ว?” เสิ่นหลันฟางถาม