บทที่ 95: ผู้ร่วมรายการชายที่มีเงื่อนไขธรรมดาที่สุดในประวัติศาสตร์รายการจับคู่

หลินเทาฉายแววกระอักกระอ่วนออกมาวูบหนึ่ง

“เธอมาได้ยังไง?”

“อ๋อ นางเป็นคนขับรถมาส่งฉันกลับน่ะค่ะ” หลินเยี่ยนพูดแทรกขึ้นมาในตอนนั้น

หลินเทาพยักหน้า บอกให้หลินเยี่ยนกลับเข้าไปก่อน เขามองเห็นสีหน้าของเซี่ยฮวนดูไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็พอจะเข้าใจได้ เซี่ยฮวนให้ตั๋วเขามา เขากลับส่งต่อให้หลินเยี่ยนไปง่ายๆ

พอหลินเยี่ยนไปแล้ว

เซี่ยฮวนก็แสยะยิ้ม: “หลินเทา นายหมายความว่ายังไงหา? ตั๋วที่ฉันให้ไป นายกลับส่งต่อให้คนอื่นไปง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ”

“ฉันก็แค่ไม่มีเวลานี่นา เยี่ยนจื่อนางตั้งตารอหนังเรื่องนี้มาก” หลินเทาฝืนยิ้มอธิบาย

ในตอนนั้น ทีมงานรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า ก็เดินเข้ามา

“คุณหลินครับ ถ่ายทำอันนี้เสร็จแล้ว พวกเราขอถ่ายทำฉากที่คุณทำอาหารอีกสักชุดได้ไหมครับ แบบนี้จะได้แสดงจุดเด่นของคุณออกมาให้ได้มากที่สุด”

งานของหลินเทาไม่ดี ฐานะทางเศรษฐกิจก็แย่ ทำได้แค่ขยายจุดเด่นเรื่องทำอาหารเป็นนี่แหละ

“ได้ครับ”

หลินเทาพยักหน้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

เซี่ยฮวนพูดอย่างจนปัญญา: “นายจะไปออกรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า จริงๆ เหรอเนี่ย”

“ช่วยไม่ได้ แม่ฉันดึงดันจะให้ไป ฉันก็แค่ไปทำตามๆ ไปเท่านั้นแหละ”

“ทำตามๆ ไปเหรอ? ในรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นมีสาวสวยตั้งมากมาย ฉันกลัวว่านายจะโดนหลงเสน่ห์เข้าสักคน แล้วยังจะมาบอกว่าทำตามๆ ไปอีก” เซี่ยฮวนจงใจพูดแบบนี้

“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เขามองคนอย่างฉันที่ทำงานขันน็อตในโรงงาน ฐานะทางบ้านก็ไม่ดีได้ยังไงกัน?”

“นั่นก็ใช่เหมือนกันนะ ฉันเคยดูรายการนั้น ผู้ร่วมรายการชายที่ไปออกก่อนหน้านี้น่ะล้วนเป็นคนรวยทั้งนั้น ไม่ก็ฐานะทางบ้านไม่ธรรมดาเลย นายได้รับเลือก ฉันประหลาดใจจริงๆ นะ”

“อย่าว่าแต่เธอเลย ฉันเองก็ยังคิดไม่ถึงเหมือนกัน”

หลินเทาพูด ขณะนั้นทีมงานรายการก็เริ่มเร่งแล้ว

“เอาล่ะน่า ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว”

เซี่ยฮวนอยากจะพูดต่อ แต่หลินเทาก็หันหลังเดินจากไปแล้ว เขาเดินไปหาทีมงานรายการคนนั้น แล้วก็เดินตามเข้าไปในบริเวณชุมชนเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ด้วยกัน

เซี่ยฮวนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

ในใจรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

“ไอ้หลินเทานี่นะ”

เซี่ยฮวนสบถเบาๆ ขึ้นรถเตรียมกลับบ้าน

เกาฟู่ลี่ส่งข้อความสั้นๆ มานัดนาง นางก็กดปิดมือถือทิ้งไปตามสบาย ต่อให้หลินเทาจะไม่ชอบนาง นางก็ไม่มีวันยอมตกลงกับไอ้ไก่ฟ้าเกาฟู่ลี่คนนั้นเด็ดขาด

...

ทางด้านนี้

หลินเทาแสร้งทำเป็นกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ทีมงานรายการก็ถ่ายทำจากมุมต่างๆ

ถ่ายทำไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า ถึงได้ถ่ายทำเสร็จ

“เรียบร้อยครับ”

ผู้กำกับถอนหายใจยาว นี่ก็ถือว่าทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หลินเทาถือเป็นผู้ร่วมรายการชายที่ถ่ายทำยากที่สุดเท่าที่เขาเคยถ่ายทำมาเลยทีเดียว ผู้ร่วมรายการชายคนอื่นๆ น่ะ แค่ไปถ่ายรูปบริษัทสักสองสามใบ หรือไม่ก็ตรงไปที่สนามกอล์ฟอะไรพวกนั้นเลย ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสถานที่หรูหราไฮโซแล้ว

แต่หลินเทาคนนี้นี่สิ จริงๆ เลย... ธรรมดาเกินไปแล้ว

“โอ๊ยตายแล้ว ลำบากแย่เลยนะคะ พวกคุณทานข้าวที่นี่เถอะค่ะ”

จ้าวซี่ชิวหยิบน้ำมาให้หลายคน แถมยังรั้งให้ทานข้าวด้วย

“ไม่ต้องหรอกครับ พวกเรายังต้องไปบ้านต่อไปอีก”

รายการเทปนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะมีแค่หลินเทาเป็นผู้ร่วมรายการชายเพียงคนเดียวเสียหน่อย

“หัวหน้าครับ เหมือนว่าผู้ร่วมรายการชายคนต่อไปก็เป็นคนอำเภอฉีสุ่ยนี่เหมือนกันนะครับ” ช่างภาพคนหนึ่งในทีมงานพูดคุยกับผู้กำกับ

แต่ทว่า หลินเทากับจ้าวซี่ชิวต่างก็ไม่ได้ยิน

“ในเมื่อยุ่งอยู่ งั้นพวกเราก็ไม่รั้งแล้วล่ะค่ะ”

จ้าวซี่ชิวยิ้ม เดินไปส่งทีมงานรายการหลายคนออกไป

หลินเทาก็เดินตามไปด้วย เพิ่งจะส่งทีมงานรายการไปหมาดๆ ก็มีคนจากหมู่บ้านตระกูลหลินเมื่อก่อนมาหาหลายคน หลังจากหมู่บ้านตระกูลหลินโดนเวนคืนไป พวกเขาก็ย้ายไปอยู่ที่ชุมชนฝั่งตรงข้ามเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ก็มักจะแวะเวียนมาเที่ยวเล่นอยู่บ่อยๆ

“โย่ ซี่ชิว... อาเทาบ้านแกจะได้ออกทีวีแล้วเหรอเนี่ย”

“ก็แค่ไปเข้าร่วมรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นน่ะ”

“ฉันดูประจำเลย รายการนี้น่ะช่วงนี้ดังมากเลยนะ อาเทาบ้านแกจะได้เป็นคนดังแล้วนะเออ”

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น

ก็ยิ้มๆ กล่าวว่า: “ดังอะไรกัน ฉันให้แกไปออกรายการนี้ ก็เพื่อให้ไปหาเมีย ไม่ใช่ให้ไปเป็นคนดังสักหน่อย”

“หาเมียเหรอ? ล้อเล่นน่า เธอลองดูผู้ร่วมรายการชายคนอื่นๆ ที่ไปออกรายการสิ นั่นมันคนประเภทไหนกันบ้าง ไหนจะซีอีโอบริษัทจดทะเบียนเอย ไหนจะผู้บริหารกิจการครอบครัวเอย นั่นมันคนรวยทั้งนั้นแหละ ผู้หญิงพวกนั้นสิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดก็คือเงินทองนั่นแหละ อาเทาบ้านแกก็ไม่มีงานการดีๆ บ้านแกก็ไม่มีเงินอะไร... อ้อ จริงสิ บ้านแกเพิ่งโดนเวนคืน ได้มาไม่กี่แสน แต่ว่าไม่กี่แสนในสายตาคนพวกนั้นน่ะ เขาเรียกว่าเงินเหรอ? นั่นมันคนระดับทรัพย์สินหลายล้านกันทั้งนั้นนะ อาเทาบ้านแกน่ะไม่ได้เรื่องหรอก ไม่มีศักยภาพในการแข่งขัน ไปก็เปล่าประโยชน์!”

จ้าวซี่ชิวฟังคำวิเคราะห์ของชายคนนี้จบ

ก็ไม่ได้โต้เถียงอะไร

เพียงแค่ยิ้มๆ กล่าวว่า: “ฉันเข้าใจที่แกพูดนะ ฉันก็รู้ตัวดีอยู่เหมือนกันว่าอาเทาบ้านเราเงื่อนไขไม่ดีจริงๆ แต่ว่าไม่แน่ว่าอาจจะมีคนที่ไม่สนใจเงื่อนไขทางเศรษฐกิจพวกนี้ สนใจแค่ตัวตนของอาเทาก็ได้นี่นา เรื่องนี้มันก็พูดแน่นอนไม่ได้หรอก”

“สังคมสมัยนี้น่ะจะมีผู้หญิงแบบนั้นที่ไหนกัน ยึดติดกับความเป็นจริงกันทั้งนั้นแหละ”

“ก็ไม่ใช่ว่าผู้หญิงยึดติดกับความเป็นจริงหรอกนะ แต่เป็นเพราะช่วยไม่ได้ต่างหาก แต่งงานก็ต้องมีบ้านใช่ไหมล่ะ พอแต่งงานไปแล้วมีลูก ค่ากินค่าอยู่ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้นแหละ ไม่มีเงินมันก็ดำรงชีวิตต่อไปไม่ได้เลย เพราะงั้นมีเงินถึงจะเป็นสัจธรรมที่แท้จริง”

เมื่อได้ฟังหลายคน ‘รุมล้อม’ จ้าวซี่ชิว

หลินเทาก็ยิ้มอย่างใจเย็น เดินเข้าไป

“คุณอาครับ คุณป้าครับ ฟังพวกอาพูดแบบนี้แล้ว ผมรู้สึกว่าถ้าไม่มีเงินก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่แล้วสินะครับ”

“ก็ใช่น่ะสิ” ชายคนหนึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับลุงในหมู่บ้านพูดออกมาตรงๆ

“งั้นก็ไม่เห็นอาไปตายเลยนี่นา ฐานะทางบ้านอาก็แย่กว่าบ้านผมเสียอีก” หลินเทาจงใจพูด

“เฮ้ย... ไอ้เด็กนี่ พูดจาอะไรของแกหา? สมควรแล้วที่หาเมียไม่ได้ ยากจนไปทั้งชาติ ไม่มีอีคิวเลยสักนิด”

ชายคนนั้นสบถด่าแล้วเดินจากไป

คนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็พากันจากไปเช่นกัน

หลินเทายิ้มเล็กน้อย หันกลับไปมองเห็นสีหน้าของจ้าวซี่ชิวมืดครึ้มไปแล้ว

“อาเทา ไอ้ลูกคนนี้พูดจาอะไรของแกหา นั่นเขาก็ยังไงซะก็เป็นผู้ใหญ่ แกพูดแบบนั้น ไม่รู้จักโตต่ำสูงเลยนะ”

“แม่ครับ แม่ฟังไม่ออกเหรอครับว่าเขากำลังเยาะเย้ยผมอยู่น่ะ”

“ฉันไม่ใช่คนโง่นี่นา เยาะเย้ยแกก็เยาะเย้ยไปสิ เนื้อหนังจะหายไปสักก้อนรึไง แกพูดแบบนั้นน่ะ มันไม่สมควรจริงๆ”

จ้าวซี่ชิวเป็นคนใจดีมาก

หลินเทาพูดอะไรไม่ออก นอกจากจะโมโหแล้ว ก็พลันเกิดความรู้สึกเคารพนับถือจ้าวซี่ชิวสูงส่งยิ่งขึ้นไปอีก

สังคมสมัยนี้น่ะ คนใจดีแบบนี้เหลือน้อยเต็มทีแล้ว เพราะส่วนใหญ่โดนรังแกจนเปลี่ยนไปหมดแล้ว

“แม่ครับ ผมกลับเข้าห้องนะครับ”

หลินเทาไม่โต้เถียงกับจ้าวซี่ชิว ตอบปัดๆ ไปประโยคหนึ่ง หันหลังกลับเข้าบ้านไป

จ้าวซี่ชิวก็เดินตามเข้าบ้านไปด้วย ไม่ยอมปล่อยหลินเทาไปง่ายๆ

“อาเทา ต่อไปนี้แกห้ามพูดจาแบบนี้อีกนะ มันสร้างศัตรูเกินไปแล้ว เอาแค่ว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ก็พอแล้ว พวกเราลองเปลี่ยนมุมมองดูสิ ต่อไปถ้าบ้านพวกเราเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจจะต้องไปขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ใช่เหรอ ทำดีต่อกันไว้ วันหน้าจะได้เจอกันได้ง่ายๆ”

“ไปขอความช่วยเหลือจากเขาเหรอครับ?”

หลินเทายิ้มเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกคน

แต่ว่าคนคนนี้น่ะ เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว เอาแต่ได้ ชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ มาโดยตลอด บ้านไหนสร้างบ้าน เขาก็ต้องไปขอปูนขอทรายมาใช้บ้าง จะไปขอความช่วยเหลือจากเขาเหรอ? ล้อเล่นน่า

“แม่ครับ อยู่กันมาตั้งหลายปีแล้ว แม่ยังดูธาตุแท้ของคนในหมู่บ้านพวกนี้ไม่ออกอีกเหรอครับ”

“พอเลยน่า”

จ้าวซี่ชิวไม่อยากจะคุยเรื่องนี้กับหลินเทา

นางหาข้ออ้าง: “แม่ไปทำกับข้าวแล้วนะ... อ้อ จริงสิ แกโทรหาเจ้าเฉียงหน่อยสิ ถามว่าเขากลับมารึเปล่า? เขาพาจ้าวเสวี่ยกับลูกสองคนออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกน่ะ ก็น่าจะกลับได้แล้ว”