บทที่ 94: ความรักที่ไม่ปนเปื้อนด้วยเงินตรา

“ขอโทษนะคะ... คุณนั่งผิดที่รึเปล่าคะ?”

เซี่ยฮวนพูดกับหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ในโรงภาพยนตร์ นางมองเห็นใบหน้าของเซี่ยฮวนไม่ชัดเจน รู้แค่ว่าเป็นเด็กสาวเหมือนกัน

หลินเยี่ยนหยิบตั๋วออกมาเปรียบเทียบดูโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ผิดนี่คะ คุณดูสิ”

หลินเยี่ยนยื่นตั๋วให้เซี่ยฮวน

เซี่ยฮวนก้มลงมอง

ชะงักไปเล็กน้อย

ตั๋วใบนี้นั่งที่นี่จริงๆ ด้วย

“ไม่น่าจะใช่นะ ตั๋วใบนี้นี่ฉันให้หลินเทาไปไม่ใช่เหรอ”

เซี่ยฮวนพึมพำกับตัวเอง

หลินเยี่ยนได้ยินเข้า ก็รู้ตัวในทันที นางเพ่งมองเซี่ยฮวนอย่างละเอียด แสงจากจอภาพยนตร์สาดกระทบใบหน้าของเซี่ยฮวนวูบวาบไปมาหลายครั้ง แต่ละครั้งก็จะมีเงาบางส่วนบดบังใบหน้าของเซี่ยฮวนไว้

“คุณรู้จักพี่เทาเหรอคะ?”

“พี่เทาเหรอ?” เซี่ยฮวนยังตามไม่ทันในชั่วขณะ

“ก็คือหลินเทาไงคะ”

“ฉัน...”

ตอนนั้นเซี่ยฮวนก็จ้องมองหลินเยี่ยนเช่นกัน: “แล้วเธอคือ?”

“ฉันคือ ฉันชื่อหลินเยี่ยนค่ะ เป็นเพื่อนบ้านของพี่เทา ตั๋วใบนี้เขาเป็นคนให้ฉันมาค่ะ”

เซี่ยฮวนได้ยินดังนั้น

ก็เข้าใจในทันที

“ไอ้หลินเทานี่นะ จริงๆ เลย...”

ในตอนนี้เซี่ยฮวนอยากจะฆ่าเขาทิ้งเสียจริงๆ

“แล้วคุณคือ?” หลินเยี่ยนเอ่ยถามขึ้นในตอนนั้น

เซี่ยฮวนชะงักไป ในใจรู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง แต่ภายนอกก็ยังคงยิ้มแย้ม กล่าวว่า: “อ๋อ... ฉันชื่อเซี่ยฮวน เป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมปลายของเขาน่ะ ตั๋วใบนี้ของเขาก็เป็นฉันที่ให้เขาไปเอง”

“หา!?”

หลินเยี่ยนพลันรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

“พี่เทาไม่ได้บอกฉันเลยค่ะ เดี๋ยวฉันโทรศัพท์ไปถามเขาสักหน่อย”

“ไม่ต้องถามแล้วน่า ในเมื่อเขาให้เธอแล้ว เธอก็ดูไปตามสบายเถอะ จริงสิ เธอก็ชอบหนังเรื่องนี้เหมือนกันเหรอ?” เซี่ยฮวนชวนหลินเยี่ยนคุย

“ค่ะ ฉันชอบนิยายเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว พี่เทาก็เป็นฉันที่แนะนำให้เขาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ ตอนนั้นพวกเรายังเรียนอยู่มัธยมต้นกันอยู่เลย”

เมื่อได้ยินหลินเยี่ยนพูดแบบนั้น

เซี่ยฮวนก็ยิ้มๆ ลองหยั่งเชิงพูดว่า: “ถ้างั้นพวกเธอก็ถือว่าเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กกันน่ะสิ”

“น่าจะใช่นะคะ” หลินเยี่ยนยิ้มตอบ

“ฉันได้ยินมาว่าหลินเทายังไม่ได้หาเมียเลยนี่นา พวกเธอเหมาะสมกันขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ได้คบกันล่ะ” เซี่ยฮวนจงใจพูด

หลินเยี่ยนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“พี่เทาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ส่วนฉันเรียนจบแค่มัธยมต้นก็ออกไปทำงานหาเช้ากินค่ำแล้ว พวกเราเป็นคนละโลกกันค่ะ”

“ยุคสมัยนี้น่ะ นักศึกษามหาวิทยาลัยก็เหมือนหมู มีเกลื่อนกลาดไปหมด ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย ขอแค่เธอชอบเขา เขาชอบเธอ ก็พอแล้ว” เซี่ยฮวนกล่าว

“ฉันชอบเขาก็จริง แต่เขาไม่ชอบฉันนี่คะ” หลินเยี่ยนเผยความในใจออกมา

ในใจของเซี่ยฮวนแอบดีใจขึ้นมา

เมื่อครู่นี้นางยังรู้สึกโมโหอยู่เลยที่หลินเทาเอาตั๋วไปให้หลินเยี่ยน ตอนนี้ความโกรธก็พลันมลายหายไปหมดสิ้น

“แล้วเขารู้ไหมว่าเธอชอบเขา?”

เซี่ยฮวนเริ่มสอดรู้สอดเห็นขึ้นมา

หลินเยี่ยนส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล

“ไม่รู้ค่ะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“ถ้างั้นเธอก็ไม่รังเกียจที่งานการเขาไม่ดี ฐานะทางบ้านก็ไม่ดีเหรอ”

“ไม่รังเกียจค่ะ”

หลินเยี่ยนกล่าว: “ฉันชอบที่ตัวตนของเขาค่ะ”

“เธออายุเท่าไหร่แล้ว?” เซี่ยฮวนถาม

“ก็ไล่เลี่ยกับพี่เทาน่ะค่ะ แค่อ่อนกว่าเดือนกว่าๆ เอง”

“งั้นก็สามสิบแล้วสิ ผ่านพ้นวัยที่จะฟังแต่คำรักหวานหูไปนานแล้วนะ ความคิดแบบเธอน่ะมีแต่เด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปด หรือยี่สิบต้นๆ เท่านั้นแหละที่จะคิดแบบนี้ เด็กสาวสมัยนี้น่ะ ขอแค่เป็นพวกแก่แดดหน่อยก็ยึดติดกับความเป็นจริงกันทั้งนั้นแหละ” เซี่ยฮวนกล่าวตามความจริง

ในตอนนั้น ในภาพยนตร์เรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย นางเอกกำลังพูดกับพระเอกอยู่พอดี ฉันรักคุณ มันไม่เกี่ยวกับเงินทอง ต่อให้คุณเป็นแค่คนธรรมดาๆ ไม่มีเงิน ฉันก็จะอยู่กับคุณ

จากนั้นก็มีท่วงทำนองเพลงเศร้าๆ เบาๆ ดังขึ้นมาเป็นเพลงประกอบฉาก

เป็นการบ่งบอกถึงความรักอันบริสุทธิ์ ต่อยหน้าสังคมที่เงินเป็นใหญ่นี้อย่างจัง

...

สองชั่วโมงกว่าผ่านไป

ภาพยนตร์ฉายจบแล้ว

พอเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ หลินเยี่ยนกับเซี่ยฮวนสองคนถึงได้มองเห็นใบหน้าของกันและกันอย่างชัดเจน

“ฉันรู้จักคุณ คุณยังเคยไปบ้านพี่เทาด้วยนี่นา”

หลินเยี่ยนพูด

เซี่ยฮวนยิ้ม: “จริงเหรอ?”

“คุณจำไม่ได้แล้วเหรอคะ เมื่อไม่นานมานี้คุณขับรถไปที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ตอนนี้ฉันก็พักอยู่ที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ พักอยู่ที่บ้านพี่เทาน่ะค่ะ”

“หา? เธอพักอยู่ที่บ้านหลินเทาเหรอ? เธอไม่ใช่เพื่อนบ้านเขาหรอกเหรอ? ยังไงกัน?” เซี่ยฮวนชักจะคิดไม่ตก

จากนั้นหลินเยี่ยนก็เล่าเรื่องราวครอบครัวของนางให้เซี่ยฮวนฟัง

“พี่เทาเห็นว่าหนูน่าสงสาร ไม่มีที่ไปฉลองปีใหม่ ก็เลยให้หนูไปพักอยู่ที่บ้านเขาน่ะค่ะ”

“อย่างนี้นี่เอง”

เซี่ยฮวนถอนหายใจอย่างโล่งอก

นางก็นึกว่าทั้งสองคนแอบตกลงปลงใจกันไปแล้วเสียอีก

“เอาล่ะ... เธอกำลังจะกลับใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปส่งนะ”

“หนูนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้ค่ะ” หลินเยี่ยนรู้สึกเกรงใจที่จะให้เซี่ยฮวนขับรถไปส่ง

“ไม่เป็นไรน่า”

เซี่ยฮวนหยิบกุญแจรถออกมา กดปุ่ม

ริมถนน รถเบนซ์คันหนึ่งก็ส่งเสียงดังขึ้นแวบหนึ่ง

“รถฉันก็จอดอยู่ตรงนั้นเอง อีกอย่างบ้านฉันก็ต้องผ่านตัวอำเภอฉีสุ่ยอยู่แล้วด้วย”

เมื่อได้ยินเซี่ยฮวนพูดแบบนั้น

หลินเยี่ยนก็ไม่สามารถโต้เถียงได้

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า

“ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นก็ขอบคุณล่วงหน้านะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”

เซี่ยฮวนยิ้ม พาหลินเยี่ยนเดินไปยังรถยนต์

ในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

“คุณเซี่ยครับ”

เซี่ยฮวนหันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นเกาฟู่ลี่ ในใจก็กระตุกวูบ นางนึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้นางเคยบอกกับเกาฟู่ลี่ไว้ว่าจะมาดูหนังพร้อมกับแฟน

นางยังคิดอยู่เลยว่าจะพาหลินเทามา ต่อให้แค่แสร้งทำก็ยังดี เพื่อให้เกาฟู่ลี่ตัดใจที่จะตามจีบนางเสีย

แต่คิดไม่ถึงว่าไอ้หลินเทาคนนั้นกลับเอาตั๋วไปให้คนอื่นเสียแล้ว ส่วนเกาฟู่ลี่กลับมาจริงๆ

นี่มันไม่เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งหรอกเหรอ

“คุณ... คุณเกาคะ?”

เซี่ยฮวนหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

เกาฟู่ลี่ก็ไม่อ้อมค้อมเช่นกัน เขามองไปทางหลินเยี่ยนแวบหนึ่ง

“คุณเซี่ยครับ คุณไม่ได้บอกว่าจะมาดูหนังพร้อมกับแฟนหรอกเหรอครับ ทำไมถึงไม่เห็นเงาเลยล่ะครับ?”

เกาฟู่ลี่ทำท่าทางราวกับมองทะลุกลอุบายของเซี่ยฮวนออกหมดแล้ว

เซี่ยฮวนก็ขี้เกียจที่จะอธิบายแล้ว

“คุณเกาคะ พอดีฉันมีธุระด่วน ขอตัวกลับก่อนนะคะ”

เซี่ยฮวนพูดจบ ก็ลากตัวหลินเยี่ยนขึ้นรถไปด้วยกัน ขับรถกลับไปยังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ย

ตลอดเส้นทาง หลินเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ และก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร ตั๋วหนังใบนี้นเดิมทีเป็นของเซี่ยฮวนที่ให้หลินเทา เซี่ยฮวนบอกว่าจะมาดูหนังพร้อมกับแฟน ความหมายนี้มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว

ในไม่ช้า รถก็จอดลง

“ถึงแล้ว”

เซี่ยฮวนบอก

หลินเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย ลงจากรถ

“ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไร”

เซี่ยฮวนยิ้มให้หลินเยี่ยน มองเห็นที่หน้าประตูเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์มีฝูงชนกลุ่มใหญ่กำลังยืนมุงดูกันอยู่ เหมือนกับกำลังดูเรื่องสนุกอะไรสักอย่าง

“เรื่องอะไรกันเหรอ?”

เซี่ยฮวนเองก็สงสัย ลงมาจากรถ เดินตามหลินเยี่ยนไปด้วยกัน

หลินเยี่ยนส่ายหน้า เบียดตัวเข้าไปในฝูงชนพลางพูดว่า: “อาจจะมีคนมาตั้งแผงขายของอะไรสักอย่างล่ะมั้งคะ เมื่อก่อนก็เคยมีคนต่างถิ่นมาตั้งแผงที่นี่บ่อยๆ”

เซี่ยฮวนเดินตามไปด้วย เบียดตัวเข้าไปในฝูงชน ก็เห็นหลินเทากำลังให้ความร่วมมือถ่ายทำอะไรบางอย่างอยู่

“หลินเทา?”

“พี่เทาคะ?”

หลินเยี่ยนกับเซี่ยฮวนสองคนต่างก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย

หลินเทาอยู่ดีๆ มาถ่ายทำอะไรอยู่ที่นี่กัน

“พี่เทาคะ”

หลินเยี่ยนร้องเรียก ตอนนั้นหลินเทาก็เพิ่งจะถ่ายทำฉากสุดท้ายเสร็จพอดี

“พี่กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?”

“อ๋อ... น้าชิวแกไม่ได้ไปสมัครรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นให้ฉันเหรอ เขาก็เลยมาถ่ายทำวิดีโอโปรโมทสั้นๆ นี่ไง”

หลินเทาพูดจบ ก็นึกขึ้นได้ว่าหลินเยี่ยนไปดูหนังมานี่นา จึงถามว่า: “หนังเป็นยังไงบ้าง? สนุกรึเปล่า”

“สนุกค่ะ”

หลินเยี่ยนพยักหน้า

ตอนนั้นเซี่ยฮวนก็เดินเข้ามา ถลึงตาใส่หลินเทา