บทที่ 93: คู่สามีภรรยาที่ยากจนร้อยเรื่องล้วนเศร้า

“เสวี่ย”

ตอนนั้นหลินเฉียงก็ถือตะหลิววิ่งตามออกมา

“ฉันเข้าทีมงานรื้อถอนไม่ได้แล้วเธอจะมีปฏิกิริยาใหญ่โตอะไรขนาดนั้น ต่อไปฉันก็ไปหางานอื่นที่ดีกว่านี้ได้นี่นา”

“งานที่ดีกว่าเหรอ? แกจะไปหางานอะไรที่ดีกว่านี้ได้”

จ้าวเสวี่ยทำหน้าดูแคลน ไม่อยากจะฟังหลินเฉียงขายฝันอีกต่อไป หันหลังกลับไปขังตัวเองกับลูกอยู่ในห้อง

หลินเฉียงเองก็มีสีหน้ากลัดกลุ้ม

แม้แต่อารมณ์จะทำกับข้าวก็ไม่มีแล้ว

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวก็เดินออกมาจากในห้อง

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เมื่อกี้ยังดีๆ กันอยู่เลย ทำไมเดี๋ยวเดียวก็ทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ”

“เรื่องทีมงานรื้อถอนน่ะครับ” หลินเทาบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้นก็เข้าใจในทันที นางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“นี่มันก็เป็นเพราะเงินก่อเรื่องทั้งนั้นแหละ คนโบราณเขาว่าไว้ดีจริงๆ ว่าคู่สามีภรรยาที่ยากจนร้อยเรื่องล้วนเศร้าจริงๆ สินะ”

“แม่ครับ แม่วางใจเถอะน่า ต่อไปผมจะทำให้บ้านพวกเรามีชีวิตที่ดีให้ได้แน่นอนครับ”

หลินเทาพูดขึ้นในตอนนั้น

จ้าวซี่ชิวไม่ได้เก็บคำพูดของหลินเทามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ช่วงเวลานี้หลินเทาพูดจาทำนองนี้ออกมาบ่อยครั้งเกินไป ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

นางล้วนเห็นว่าหลินเทากำลังขายฝันอยู่ทั้งสิ้น

หลินเจี้ยนหมินที่อยู่ในห้องเก็บของตอนนั้นก็เดินออกมา กล่าวว่า: “อาเทา ฉันว่าแกนี่มันเป็นพวกทะเยอทะยานเกินตัวโดยแท้เลยนะ พวกเราไม่ต้องการให้แกมาทำให้พวกเราทุกคนมีชีวิตที่ดีหรอก แกแค่ดูแลชีวิตตัวเองให้ดีก่อนก็พอแล้ว น้องชายแกถึงแม้จะไม่มีเงินเท่าไหร่ แต่เขาก็มีทั้งเมียทั้งลูกแล้ว แกลองดูตัวเองสิ เงินก็ไม่มี เมียก็ไม่มี...”

พอพูดถึงตรงนี้

หลินเจี้ยนหมินก็รู้สึกว่าตัวเองพูดจาซ้ำซากเกินไปแล้ว

“เอาเถอะน่า ฉันไม่พูดแล้ว” หลินเจี้ยนหมินยกมือขึ้นยอมแพ้ จากนั้นก็หันหลังกลับไปง่วนอยู่กับของของเขาในห้องเก็บของต่อ

จ้าวซี่ชิวเองก็อบรมสั่งสอนหลินเทา

“อาเทา ไม่ใช่ว่าพ่อแกจะว่าแกนะ แต่แกก็ออกจะทะเยอทะยานเกินตัวไปหน่อยจริงๆ”

“ครับๆๆ ผมรู้แล้วครับ ผมทะเยอทะยานเกินตัว”

หลินเทายิ้มตอบปัดๆ ไปสองสามประโยค แล้วก็เดินขึ้นไปชั้นบน

“ผมไปพักผ่อนก่อนนะครับ”

พอมาถึงในห้อง

หลินเทาปิดประตูลง คิดในใจว่า รอให้เขาสารภาพฐานะของตัวเอง บอกกับพวกเขาว่าตัวเองมีเงินฝากอยู่ร้อยสามสิบล้านหยวน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้างนะ?

คาดว่าถึงตอนนั้น พวกเขาคงจะไม่พูดว่าตัวเองทะเยอทะยานเกินตัวอีกแล้วล่ะมั้ง

...

วันรุ่งขึ้น

ตอนเช้า

หลินเทายังไม่ทันจะลืมตาดี ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูพูดคุยกันอยู่

“อาเทา... ตื่นเร็วเข้า” เป็นเสียงของจ้าวซี่ชิว

หลินเทาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“โธ่แม่ครับ ทำอะไรแต่เช้าเนี่ย ผมยังอยากจะนอนต่ออีกหน่อยนะครับ”

“ไม่ต้องนอนแล้ว คนจากทีมงานรายการเขามาถึงแล้ว บอกว่าจะมาถ่ายทำสารคดีชีวิตประจำวันของพวกเราหน่อย จะเอาไปใช้ในรายการน่ะ” จ้าวซี่ชิวบอก

“ทีมงานรายการเหรอครับ?”

หลินเทาอึ้งไป

ถึงเพิ่งจะนึกถึงรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า ขึ้นมาได้

เขาแต่งตัวด้วยสีหน้าจนปัญญา ทีมงานรายการมีอยู่หลายคน ช่างภาพคนหนึ่ง ผู้กำกับคนหนึ่ง เหมือนจะมีผู้ช่วยเลขาติดตามมาอีกคนด้วย

“สวัสดีครับ”

“คุณคือหลินเทาใช่ไหมครับ”

“ตัวจริงหล่อมากเลยนะเนี่ย”

พอเจอหน้าหลินเทา ผู้กำกับก็กล่าวชมตามมารยาทไปประโยคหนึ่ง จริงๆ แล้วก็ไม่ถือว่าเป็นคำชมตามมารยาทเสียทีเดียว เพราะหลินเทาก็หล่อมากจริงๆ นั่นแหละ ในบรรดาคนทั่วไป ถือเป็นประเภทที่มองแวบเดียวก็ต้องตะลึงในความหล่อ

ไม่อย่างนั้นเซี่ยฮวนก็คงไม่ชอบเขาหรอก

“ขอบคุณครับ”

หลินเทาตอบรับอย่างสุภาพ เมื่อเห็นว่าประตูห้องของหลินเยี่ยนข้างๆ เปิดอยู่ แต่ไม่เห็นคน หลินเทาก็เลยไปถามจ้าวซี่ชิว: “แม่ครับ เยี่ยนจื่อไปไหนเหรอครับ?”

“นางไปดูหนังแล้วไง ไม่ใช่ว่าแกให้ตั๋วหนังนางไปเหรอ?” จ้าวซี่ชิวบอก

หลินเทาถึงเพิ่งจะนึกออก ตบหน้าผากตัวเองเบาๆ เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

“คุณหลินครับ ผมเห็นในประวัติที่คุณกรอกมา บอกว่าเงื่อนไขของคุณธรรมดามาก แล้วทำไมถึงพักอยู่ที่เทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ล่ะครับ... บ้านที่นี่ไม่ถูกเลยนะ”

ผู้กำกับพูดขึ้นพลางยิ้มในตอนนั้น

ยังไม่ทันที่หลินเทาจะได้เอ่ยปาก

จ้าวซี่ชิวก็ชิงอธิบายขึ้นมาก่อน: “อ๋อ คืออย่างนี้นะคะ บ้านพวกเราเดิมทีอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหลิน ไม่ใช่ว่าโดนเวนคืนไปแล้วเหรอคะ ก็ได้เงินชดเชยมานิดหน่อย ชั่วคราวก็ยังหาที่อยู่ไม่ได้ ก็เลยมาเช่าที่นี่อยู่ค่ะ เช่ามานะคะ ไม่ได้ซื้อ”

“อย่างนั้นเหรอครับ”

ผู้กำกับมองซ้ายมองขวา

“งั้นก็ดีเลยครับ... งั้น คุณหลินครับ วันนี้ที่พวกเรามา ก็อยากจะมาถ่ายทำภาพชีวิตประจำวันของคุณสักหน่อย เอาไปใช้ประกอบในรายการน่ะครับ”

หลินเทาพยักหน้า

“พวกคุณอยากจะถ่ายทำแบบไหนเหรอครับ?”

“เอางี้ครับ...”

ผู้กำกับคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: “ปกติคุณมีงานอดิเรกอะไรบ้างครับ? วิ่งออกกำลังกาย ฟิตเนส? เล่นบอล อะไรพวกนั้น”

“พวกนั้นเหมือนจะไม่มีเลยนะครับ ปกติเวลาว่างทั่วๆ ไปของผม... ไม่สิ เหมือนผมจะไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่เลย ที่โรงงานพวกเราทำงานกันเป็นกะน่ะครับ พอว่างปุ๊บก็นอนอยู่บนเตียงชดเชยเวลานอนแล้ว”

คำพูดชุดนี้ของหลินเทา ทำเอาผู้กำกับถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยทีเดียว

“เอ่อ คุณพอจะช่วย... ไม่ติดดินขนาดนั้นหน่อยได้ไหมครับ?”

“พวกเราช่วยแสร้งทำกันหน่อยก็ได้ อย่างเช่น วิ่งออกกำลังกาย ฟิตเนส เล่นบอล พวกนี้คุณสามารถเลือกมาสักอย่างก็ได้ครับ”

...

ขณะที่หลินเทากำลังถ่ายทำภาพชีวิตประจำวันที่บ้านอยู่นั้น

ทางด้านหลินเยี่ยนก็ได้เดินทางมาถึงโรงภาพยนตร์ในต้าจงหัว พลาซ่าแล้ว นางกำลังยืนรออย่างกระวนกระวายใจที่จะได้เข้าไปดูหนัง นางมองเห็นคนอื่นๆ ต่างก็มากันเป็นคู่ๆ ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาเล็กน้อย

ในตอนนั้น เซี่ยฮวนก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน นางถือตั๋วรอบพิเศษอยู่ในมือ สอดส่ายสายตามองหาเงาร่างของหลินเทาไปทั่ว แต่ก็ไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้หมอนี่ ทำไมยังไม่มาอีกนะ?”

เซี่ยฮวนสบถในใจ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรศัพท์หาหลินเทาสายหนึ่ง

แต่ทว่า ตอนนั้นหลินเทากำลังอยู่ข้างนอกถ่ายทำวิดีโอประกาศของรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า อยู่ โทรศัพท์มือถือไม่ได้อยู่กับตัว ไม่ได้ยินเสียงเลยแม้แต่น้อย

“เรื่องอะไรกัน?”

เซี่ยฮวนเริ่มโมโหขึ้นมาเล็กน้อย คิดในใจว่า เดี๋ยวพอเจอหน้ากันจะต้องบ่นใส่หลินเทาชุดใหญ่สักหน่อย

ในตอนนั้น ก็ถึงเวลาฉายรอบพิเศษแล้ว ผู้คนเริ่มขยับเขยื้อน ภาพยนตร์เรื่องนี้ก่อนหน้านี้ได้ทำการโปรโมทไปอย่างหนักหน่วง พระเอกก็ยังเป็นดาราไอดอลยอดนิยมอีกด้วย ดังนั้นคนที่มาดูรอบพิเศษจึงมีไม่น้อยเลยทีเดียว นอกจากนักวิจารณ์หนังมืออาชีพแล้ว ส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นแฟนคลับคลั่งไคล้ของลู่เซียวทั้งสิ้น

“วัยเยาว์ไร้เสียดาย เริ่มตรวจตั๋วแล้วครับ”

พนักงานที่ทางเข้าโรงภาพยนตร์ถือโทรโข่งตะโกนบอกฝูงชน

คนที่ไม่ใช่มาดูเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ต่างก็ประหลาดใจกับจำนวนผู้ชมของเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย อย่างยิ่ง กินพื้นที่ไปแล้วครึ่งหนึ่งของจำนวนผู้ชมทั้งหมดในโรงภาพยนตร์เลยทีเดียว

หลังจากที่ผู้ชมเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ตรวจตั๋วเข้าไปข้างในแล้ว

บริเวณรอชมแทบจะไม่มีคนเหลืออยู่เลย

เซี่ยฮวนเห็นดังนั้น รอหลินเทาต่อไปก็คงไม่ได้แล้ว นางรีบถือตั๋ววิ่งไปยังจุดตรวจตั๋วทันที

“เดี๋ยวก่อนค่ะๆๆ”

พนักงานเกือบจะปิดทางเข้าอยู่แล้ว

เซี่ยฮวนแย่งเข้ามาได้ในวินาทีสุดท้าย

พนักงานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เมื่อกี้ผมก็ตะโกนเรียกตั้งนานแล้วนะครับ”

“อ๋อ ขอโทษด้วยค่ะ พอดีฉันรอคนอยู่น่ะค่ะ รอไม่เจอ”

“เอาเถอะน่า”

พนักงานฉีกมุมตั๋วหนังไปมุมหนึ่ง แล้วก็ยื่นคืนให้เซี่ยฮวน

“รีบเข้าไปเถอะครับ หนังจะเริ่มแล้ว”

จริงๆ แล้ว หนังเริ่มฉายไปแล้ว

ตอนที่เซี่ยฮวนยังไม่ทันจะได้เข้าไปข้างใน ก็ได้ยินเสียงช่วงเริ่มต้นของภาพยนตร์ดังออกมาจากข้างในแล้ว เสียงเอฟเฟกต์ 3D รอบทิศทางดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู

“ขอทางหน่อยค่ะ”

“ขอโทษนะคะ”

“ขอทางหน่อยค่ะ”

“ขอทางหน่อยนะคะ”

เซี่ยฮวนก้มตัวลง เดินหาที่นั่งของตัวเองไปตลอดทาง

เพิ่งจะมาถึงที่นั่ง ก็พบว่ามีคนนั่งอยู่บนที่นั่งที่เดิมทีควรจะเป็นของหลินเทาอยู่แล้ว