บทที่ 92: ผู้หญิงทำงานเก่ง สู้แต่งงานกับคนรวยไม่ได้

เจ้าของร้านเช่ารถยิ้ม เดินเข้าไปหา

“ประธานหลิว จีบสาวน้อยได้สำเร็จแล้วเหรอครับ?”

หลิวชิงซานยิ้มๆ ไม่สนใจเจ้าของร้านเช่ารถ

...

ทางด้านบ้านตระกูลจ้าว

พอหลิวชิงซานไปแล้ว

จ้าวซานก็กลับไปกล่อมความคิดจ้าวเสวี่ยต่อ

รวมถึง เสิ่นหลันฟางกับจ้าวต้าไป๋ด้วย

เดิมทีจ้าวต้าไป๋ไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ มีที่ไหนยุให้ลูกสาวตัวเองหย่ากัน

แต่พอได้ยินว่าหลิวชิงซานตกลงจะซื้อบ้านในเมืองฉีอานให้จ้าวเสวี่ยหลังหนึ่ง แถมยังมีรถเก๋งเล็กๆ อีกคัน ท่าทีก็พลันเปลี่ยนไปทันที

“เสวี่ย พ่อก็รู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แต่ชีวิตมันก็เป็นของตัวเอง ดีหรือไม่ดีแกก็รู้แก่ใจตัวเองดี แกคิดว่าแกอยู่กับหลินเฉียงแล้วจะมีความสุขได้เหรอ? ถ้าแกไปอยู่กับหลิวชิงซานคนนี้นะ แกก็เห็นแล้ว กำไลข้อมือทองคำราคาสามหมื่นหยวนบอกว่าจะให้ก็ให้เลย นี่มันไม่ใช่คนรวยธรรมดาๆ นะ ถ้าแกแต่งเข้าไป ชีวิตทั้งชาติก็ร่ำรวยสุขสบายแล้ว”

จ้าวต้าไป๋กล่าว

เสิ่นหลันฟางพูดสมทบ: “นั่นน่ะสิ ไอ้หลินเฉียงนั่นมันไม่มีปัญญาอะไร ตอนนั้นฉันก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องของพวกแกอยู่แล้ว เธอลองพูดดูสิว่าด้วยหน้าตาอย่างแก ผู้ชายแบบไหนจะหาไม่ได้ เอาแค่จ้าวลู่ลู่ในหมู่บ้านพวกเรา แกก็รู้ นางทั้งหน้าตาทั้งรูปร่างก็สู้แกไม่ได้ เขายังหาคนรวยแต่งงานไปด้วยได้เลย ตอนนี้ชีวิตเขาน่ะ ในเมืองมีบ้านตั้งหลายหลังแน่ะ ทุกวันก็ไม่ต้องไปทำงาน เอาแต่เที่ยวไปทั่วประเทศ ดีจะตายไป แกก็ลองหันกลับมาดูตัวเองสิ...”

เสิ่นหลันฟางยังพูดไม่ทันจบ

จ้าวเสวี่ยก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

สีหน้าฉายแววกระอักกระอ่วน

ตอนนั้นที่จ้าวลู่ลู่แต่งงานกับคนรวย นางก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้างจริงๆ

“แม่คะ พอเถอะน่า จริงๆ แล้วหลินเฉียงเขาก็ดีกับหนูมากนะคะ”

“เขาดีกับแก แล้วเขาซื้อบ้านให้แกได้ไหม ซื้อกำไลทองราคาสามหมื่นหยวนให้แกได้ไหม? เสวี่ย แกต้องหัวไวหน่อยสิ อย่าซื่อบื้อนักเลยน่า”

“เขาใกล้จะได้ไปทำงานที่ทีมงานรื้อถอนแล้วนะคะ อีกเดี๋ยวก็จะหาเงินได้แล้ว” จ้าวเสวี่ยกล่าว

“ทีมงานรื้อถอนเหรอ?”

เสิ่นหลันฟางชะงักไปเล็กน้อย

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า นี่มันตำแหน่งอ้วนพี

ยิ่งไปกว่านั้น หมู่บ้านจ้าววานก็ใกล้จะโดนเวนคืนเหมือนกัน ถ้าหากหลินเฉียงได้เข้าไปทำงานในทีมงานรื้อถอน ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยเจรจาต่อรองอะไรได้บ้าง ได้เงินชดเชยเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อยก็ได้นะ

ถึงแม้ว่าจะเทียบกับหลิวชิงซานไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรจ้าวเสวี่ยกับหลินเฉียงก็เป็นสามีภรรยาคู่แรก แถมยังมีลูกด้วยกันตั้งสองคน

“จริงเหรอเนี่ย?” เสิ่นหลันฟางถาม

“จริงค่ะ วันนี้เขาก็ไปแล้วด้วยนะคะ” จ้าวเสวี่ยบอก

“ถ้างั้น...”

เสิ่นหลันฟางมองไปทางจ้าวซาน

“อาซาน ฉันว่าเรื่องทางฝั่งอาหลิวนั่นน่ะ ก็พักไว้ก่อนเถอะน่า ถ้าหากหลินเฉียงสามารถเข้าทีมงานรื้อถอนได้จริงๆ งั้นก็ยังคง...”

“แม่ครับ แค่เข้าทีมงานรื้อถอนแล้วมันจะยังไงได้อีก ประธานหลิวเขาสามารถซื้อทีมงานรื้อถอนได้ทั้งทีมเลยนะ” จ้าวซานทำหน้าดูแคลน

“แม่ก็รู้น่าว่าอาหลิวมีเงิน แต่ถึงอย่างไรเสวี่ยกับหลินเฉียงก็เป็นสามีภรรยาคู่แรก สามีภรรยาน่ะยังไงคู่แรกก็ดีที่สุดอยู่แล้ว” เสิ่นหลันฟางเปลี่ยนใจในทันที

เสิ่นหลันฟางเป็นห่วงจ้าวเสวี่ยจริงๆ

แต่จ้าวซานกลับคิดจะอาศัยจ้าวเสวี่ย ไปเกาะติดต้นไม้ใหญ่หลิวชิงซานต้นนั้น เพื่อมาช่วยเขาใช้หนี้ต่างหาก เขาเล่นพนันยังติดหนี้อยู่อีกไม่น้อยเลยนะ

“แม่ครับ แม่นี่ทำไมเปลี่ยนใจไปมาอยู่ได้”

จ้าวซานทนไม่ไหว กลับเข้าห้องไปนั่งหน้ามุ่ยอยู่เงียบๆ ถือโอกาสคิดหาทางไปด้วย

จ้าวเสวี่ยเห็นจ้าวซานเป็นแบบนั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“แม่คะ พ่อคะ หนูขอกลับก่อนนะคะ”

“ไม่ทานข้าวที่บ้านแล้วเหรอ?” เสิ่นหลันฟางถาม

“ไม่ดีกว่าค่ะ”

จ้าวเสวี่ยโบกมือไปมา แค่ทัศนคติแบบนี้ของจ้าวซานพี่ชายนาง จะยังจะอยู่ทานข้าวที่บ้านแม่ต่อไปได้อย่างไร

นางหันกลับไปเรียกลูกทั้งสองคน พาลูกๆ กลับไปยังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ย

“เฉียง!”

จ้าวเสวี่ยยังไม่ทันจะเข้าประตูบ้านก็ตะโกนเรียก

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น ก็ตื่นเต้นจนกระโดดสูงขึ้นไปสามฉื่อกว่า

ก่อนหน้านี้หลินเทาเคยบอกกับเขาไว้แล้วว่า ถ้าหากจ้าวเสวี่ยยอมกลับมา ก็แสดงว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

“พี่ครับ เสวี่ยกลับมาแล้วครับ”

หลินเฉียงยิ้มแล้วพูดกับหลินเทา จากนั้นก็วิ่งตื๋อไปเปิดประตู

หลินเทาคิดในใจ จ้าวเสวี่ยคนนี้นี่ก็ยังพอมีความรู้สึกให้เจ้าเฉียงอยู่บ้างนะ ไม่ใช่ว่าเป็นพวกบ้าเงินโดยสิ้นเชิงเสียทีเดียว

หน้าประตู หลินเฉียงเปิดประตูออก

จ้าวเสวี่ยก็ยื่นลูกส่งมาให้

“แกอุ้มลูกหน่อยสิ ลูกหลับแล้ว เบาๆ หน่อยนะ”

ครู่ต่อมาจ้าวซี่ชิวก็เดินตามออกมา

“เสวี่ยกลับมาแล้วเหรอ”

“ค่ะ แม่” จ้าวเสวี่ยร้องเรียก

“ทานอะไรรึยัง?” จ้าวซี่ชิวถาม

“ยังเลยค่ะ”

พอได้ยินว่าจ้าวเสวี่ยยังไม่ได้ทานข้าว

จ้าวซี่ชิวก็รีบพูดทันที: “เดี๋ยวแม่ไปทำให้”

“แม่ครับๆ เดี๋ยวผมทำเองดีกว่าครับ” หลินเฉียงแย่งทำ เขาส่งลูกให้จ้าวซี่ชิว แล้วเดินเข้าครัวไป

จ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้น ก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ใจ

พอนึกถึงว่าวันนี้เกือบจะตอบตกลงหลิวชิงซานไปแล้ว นางก็รู้สึกผิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“เฉียง เดี๋ยวฉันช่วยนะ”

จ้าวเสวี่ยก็เดินเข้าครัวไป ช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ให้หลินเฉียง

จ้าวซี่ชิวอุ้มหลานเข้าห้องไปอย่างอารมณ์ดี หลินเทาเดินตามเข้าไป: “จ้าวเสวี่ยนี่วันนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ ยังรู้จักเข้าครัวด้วย”

จ้าวซี่ชิวไม่ได้ฟังที่หลินเทาพูดเลยสักนิด ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่หลานๆ

“แกเบาๆ เสียงหน่อยสิ เดี๋ยวก็ปลุกลูกตื่นหรอก”

“ก็ได้ครับ”

หลินเทาทำท่ารูดซิปปาก ยิ้มให้หลานชายตัวน้อยที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง กำลังจะเตรียมกลับขึ้นไปห้องของตัวเองที่ชั้นบน

ก็เห็นจ้าวเสวี่ยเดินออกมาจากในครัวอย่างฉุนเฉียว

“เป็นอะไรไปเหรอ?”

จ้าวเสวี่ยบังเอิญเดินสวนมากับหลินเทาพอดี หลินเทาจึงเอ่ยถามขึ้นประโยคหนึ่ง

“พี่คะ ไม่ใช่ว่าพี่แนะนำให้หลินเฉียงไปทำงานที่ทีมงานรื้อถอนเหรอคะ ทำไมถึงไม่ได้ล่ะคะ”

“ฉัน...”

หลินเทาไม่รู้ว่าจะอธิบายให้จ้าวเสวี่ยเข้าใจได้อย่างไรในชั่วขณะ

จ้าวเสวี่ยทำสีหน้าโมโห

“ฉันว่าแล้วว่ามันไม่ได้เรื่อง ทีมงานรื้อถอนเป็นงานดีขนาดนั้น พี่พูดแค่ประโยคเดียวก็จะให้เจ้าเฉียงเข้าไปได้เลยเหรอ? จะเป็นไปได้ยังไง พี่ก็ไม่ใช่คนรวยอะไรสักหน่อย ยิ่งไม่ใช่คนมีอิทธิพลอะไรด้วย ฉันไม่น่าเชื่อพี่เลยจริงๆ”

คำพูดท่อนหลังนี้ จ้าวเสวี่ยพูดอยู่ในใจ

นางรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ไปพูดเรื่องหลินเฉียงจะได้เข้าทีมงานรื้อถอนกับเสิ่นหลันฟาง

ตอนนี้ดีล่ะ นางคุยโวโอ้อวดออกไปแล้ว แต่หลินเฉียงกลับเข้าทีมงานรื้อถอนไม่ได้