บทที่ 91: ขายลูกสาวให้คนรวยเหรอ?

“อย่าไปเลยน่า อึดอัดเปล่าๆ” หลินเทาห้ามหลินเฉียงไว้

“งั้นก็คงจะปล่อยให้เสวี่ยตกไปเป็นของคนอื่นง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ” หลินเฉียงทำหน้าจนปัญญา ได้แต่เกลียดตัวเองที่ไม่มีเงิน

“พอเถอะน่า”

หลินเทาเอ็ดขึ้นเสียงหนึ่ง

กับน้องชายคนนี้นี่ เขาจนปัญญาจะพูดจริงๆ

“ทำไมแกถึงคิดไม่ออกนะ ถ้าหากจ้าวเสวี่ยอยากจะหย่ากับแกจริงๆ ต่อให้แกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก คนเราพอเปลี่ยนใจไปแล้ว ยังไงก็ดึงกลับมาไม่ได้หรอก”

“แต่ว่า...” หลินเฉียงอ้ำๆ อึ้งๆ

“ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้นแหละ กลับไปกับฉัน วันนี้ถ้าเมียแกไม่กลับมา ฉันจะไปกับแกด้วย ยัยเสิ่นหลันฟางนี่คิดว่าบ้านพวกเราไม่มีคนแล้วรึไง ถึงได้มารังแกคนกันขนาดนี้”

หลินเทาพูด พลางลากหลินเฉียงกลับไปยังเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ยก่อน

“จริงสิ เฉียง เรื่องที่เอาบุหรี่ให้หลินฉางฟานั่นน่ะ แกอย่าไปบอกพ่อกับแม่นะ”

ถ้าหากจ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินรู้เข้า

เรื่องที่หลินเฉียงได้ไปทำงานที่ทีมงานรื้อถอน ก็แล้วไป

แต่ว่าหลินเฉียงไม่ได้ไป แถมยังให้บุหรี่ไปอีก

ต่อให้เป็นท้าวสักกะเทวราชเสด็จมา พวกเขาก็ต้องไปทวงบุหรี่ซองนั้นคืนมาให้ได้

ถึงตอนนั้น เรื่องราวก็จะดูไม่ดีกันไปหมด ไม่จำเป็นเลย

หลินเฉียงชะงักไปเล็กน้อย

ก็เข้าใจความหมายโดยนัยเช่นกัน

“เข้าใจแล้วครับ”

“เข้าไปเถอะน่า”

หลินเทาเบี่ยงตัว ปล่อยให้หลินเฉียงเข้าบ้านไปก่อน เขาตามเข้าไปทีหลัง ถือโอกาสปิดประตูบานใหญ่นี้ไปด้วย

“แม่ครับ พวกเรากลับมาแล้วครับ”

หลินเฉียงเดินไปพลาง ตะโกนเรียกไปพลาง

จ้าวซี่ชิวอยู่ที่บ้านกำลังนั่งดูทีวีอยู่ ขานรับไปคำหนึ่ง เหลือบมองไปด้านหลังหลินเฉียง

“แล้วพี่ชายแกล่ะ?”

“อยู่ข้างหลังครับ”

จ้าวซี่ชิวลุกขึ้นยืน เดินเข้าไป เห็นหลินเทากำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ที่หน้าประตู ก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น: “อาเทา ทีมงานรายการติดต่อกลับมาแล้ว แกได้รับเลือกแล้วนะ”

หลินเทาอึ้งไปเล็กน้อย ยังตามไม่ทัน

“อะไรนะครับ? อะไรได้รับเลือกเหรอครับ?”

“เฟยเฉิงอู้เหร่าไง”

หลินเทาถึงกับตกตะลึงไปเลย

“ไม่น่าจะใช่หรอกมั้งครับ”

เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด ก่อนหน้านี้ที่จ้าวซี่ชิวให้เขากรอกแบบฟอร์ม ตอนที่กรอกในช่องอาชีพ ความสามารถพิเศษ เขาก็พยายามกรอกไปในทิศทางที่ธรรมดาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็เพื่อที่จะไม่ให้ถูกรายการเลือกนั่นแหละ

คิดไม่ถึงว่า ทีมงานรายการนี้นี่มันช่างทำตรงกันข้ามจริงๆ

“อะไรคือไม่น่าใช่ นี่จดหมายเชิญก็ส่งมาถึงแล้ว”

จ้าวซี่ชิวหยิบการ์ดที่ทำอย่างประณีตใบหนึ่งออกมา

หลินเทาก้มลงมอง ก็มีโลโก้ของสถานีโทรทัศน์อยู่จริงๆ ด้วย

“ต้องไปบันทึกเทปก่อนปีใหม่เลยเหรอครับ?”

ช่วงเวลานี้ หลินเทารู้สึกว่ามันกระชั้นชิดเกินไปหน่อย

นี่ก็เหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสิ้นปีแล้ว

“ก่อนปีใหม่ก็ก่อนปีใหม่สิ ยังไงซะสถานีโทรทัศน์นั่นก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองฉีอานเท่าไหร่ อีกอย่างนะ ทางสถานีโทรทัศน์เขาออกค่าเดินทางค่าที่พักให้ด้วยนะเออ”

สิ่งที่จ้าวซี่ชิวให้ความสำคัญที่สุดก็คือการออกค่าเดินทางกับค่าที่พักนี่แหละ

ไปแบบนี้ ต่อให้ไม่ได้ลูกสะใภ้กลับมาก็ไม่ขาดทุนอะไร

“ผมว่าผมไม่ไปดีกว่าครับ”

หลินเทาขมวดคิ้ว รู้สึกยากลำบากใจเล็กน้อย

จ้าวซี่ชิวถาม: “ทำไมล่ะ?”

“ผมอายน่ะครับ” หลินเทาตอบปัดๆ ไป

“นี่เรื่องหาเมียมีอะไรต้องอายกันด้วย อีกอย่างนะ หม่าลู่เพื่อนร่วมรุ่นแกคนนั้นก็ยังอยู่บนรายการเลยนะ ทำไมนางไม่เห็นจะรู้สึกอายเลย” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“นางก็ไม่ใช่ว่าไปหาคู่ครองสักหน่อย นางก็แค่ไปออกรายการ อยากจะเป็นดารา” หลินเทาอธิบาย

“ไม่ว่ายังไงก็ตาม ยังไงแกก็ต้องไป”

จ้าวซี่ชิวพูดอย่างแข็งขัน

หลินเทาเห็นดังนั้น ก็จนปัญญา

“ครับๆๆ ผมไปครับ”

หลินเทาคิดในใจ ก็ถือซะว่าไปเที่ยวเล่น เปิดหูเปิดตาดูโลกก็แล้วกัน

“พี่ครับ นี่พี่กำลังจะได้ออกทีวีแล้วนะ” หลินเฉียงพูดหยอกล้อ

“ไอ้เด็กนี่...”

หลินเทายิ้มแล้วสบถเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองเห็นหลินเยี่ยนยืนอยู่ที่ชั้นสอง

“จริงสิ เยี่ยนจื่อ ถ้าเธอไม่มีอะไรทำก็ไปด้วยกันกับฉันสิ ถือโอกาสไปเที่ยวเล่นที่เมืองซูเจียงด้วย ได้ยินว่าที่นั่นทิวทัศน์สวยงามเป็นพิเศษเลยนะ”

“ได้ค่ะ” หลินเยี่ยนยิ้มแล้วพยักหน้า

“ผมกลับเข้าห้องก่อนนะครับ”

ตอนนั้นหลินเฉียงก็กลับเข้าห้องไป คิดจะโทรศัพท์หาจ้าวเสวี่ย

แต่พอนึกถึงคำพูดของหลินเทา รอดูสิว่าคืนนี้จ้าวเสวี่ยจะกลับมารึเปล่าก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?

เขาก็เลยไม่ได้โทรไป

...

ในตอนนั้นเอง

ณ หมู่บ้านจ้าว

หน้าประตูบ้านของจ้าวเสวี่ย มีรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู ดึงดูดสายตาชาวบ้านในหมู่บ้านให้มามุงดูกัน

เสิ่นหลันฟางออกมาเทน้ำ ก็ถูกคนดึงไปซุบซิบ

“หลันฟาง นี่ใครเหรอ? ขับรถแบบนี้มาได้ ดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่”

“ไม่มีใครหรอก ก็แค่เพื่อนของอาซานคนหนึ่ง ชื่อหลิวชิงซาน เป็นคนซูเจียง ที่บ้านมีบริษัทจดทะเบียนแห่งหนึ่ง” เสิ่นหลันฟางกล่าว

“โย่... บริษัทจดทะเบียนเลยเหรอ งั้นก็ต้องรวยมากเลยสิเนี่ย”

“ก็พอใช้ได้ล่ะน่า”

เสิ่นหลันฟางยิ้มถ่อมตัวเล็กน้อย หันหลังกลับเข้าบ้านไป

หลิวชิงซานกับจ้าวซาน และจ้าวต้าไป๋ ผู้ชายฉกรรจ์สามคนกำลังนั่งคุยเรื่องบ้านเมืองกันอยู่

“ชิงซาน รถของคุณนี่มันเด่นสะดุดตาจริงๆ เลยนะ ดึงดูดคนทั้งหมู่บ้านพวกเรามามุงดูกันหมดเลย”

เสิ่นหลันฟางพูดไปพลางเข้าบ้านไปพลาง มองดูผู้คนข้างนอก

จ้าวซานได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดทันที: “แม่ครับ แม่รู้ไหมว่ารถของประธานหลิวนี่ราคาเท่าไหร่? ล้านกว่าหยวนเลยนะ นี่มันเบนซ์ มายบัค นะครับ ทั้งอำเภอฉีสุ่ยมีไม่ถึงสามคัน”

“โอ้โห”

เสิ่นหลันฟางถึงกับตกตะลึงไปเลย

“รถคันเดียวนี่ก็เทียบเท่ากับบ้านหลังหนึ่งในเมืองฉีอานแล้วนะเนี่ย”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ ถ้าเสวี่ยได้คบกับประธานหลิวนะ ประธานหลิวบอกแล้วว่า ไม่เพียงแต่จะซื้อบ้านในเมืองฉีอานให้เสวี่ยหลังหนึ่ง ยังจะซื้อรถเก๋งเล็กๆ ให้เสวี่ยอีกคันด้วย” จ้าวซานพูดอย่างตื่นเต้น

ตอนนั้นจ้าวเสวี่ยอยู่ในห้องยังไม่ออกมา เดิมทีนางก็ไม่เห็นด้วยกับการหย่ากับหลินเฉียงหรอก แต่พอได้ยินคำพูดของจ้าวซานเข้า ก็พลันเกิดใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อย บ้านในเมืองฉีอานหลังหนึ่ง แถมยังมีรถเก๋งเล็กๆ อีกคัน นี่เป็นสิ่งที่นางกับหลินเฉียงอาจจะพยายามไปทั้งชีวิตก็ยังหามาไม่ได้

“เสวี่ย แกก็ออกมาคุยบ้างสิ อย่าเอาแต่อยู่ในห้อง”

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เสิ่นหลันฟางก็เข้ามาพูด

จ้าวเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย เผลอมองไปทางลูกทั้งสองคนโดยไม่รู้ตัว

“ลูกเดี๋ยวแม่ดูให้เอง”

เสิ่นหลันฟางเดินเข้าไปเล่นกับหลานทั้งสองคนอย่างกระตือรือร้น บอกให้จ้าวเสวี่ยออกไปคุยกับหลิวชิงซานข้างนอก

แต่ตอนที่จ้าวเสวี่ยกำลังจะเดินออกไป เด็กคนหนึ่งก็ร้องเรียกแม่ขึ้นมา

วินาทีนั้น ทำให้จ้าวเสวี่ยหยุดฝีเท้าลง

“แม่คะ... หนูไม่ไปดีกว่าค่ะ”

“เป็นอะไรไปล่ะ?” เสิ่นหลันฟางถาม

“หนูรู้สึกว่าแบบนี้มันไม่ดีค่ะ” จ้าวเสวี่ยกล่าว

“มีอะไรไม่ดี แกก็ได้ยินแล้วนี่นา อาหลิวคนนั้นบอกแล้วว่า ขอแค่แกหย่าแล้วแต่งงานกับเขา เขาก็จะซื้อบ้านในเมืองฉีอานให้แกหลังหนึ่ง แถมยังซื้อรถเก๋งเล็กๆ ให้อีกคัน ของพวกนี้ หลินเฉียงมันจะให้แกได้ไหมหา?” เสิ่นหลันฟางมองจ้าวเสวี่ยอย่างไม่เข้าใจ

ตอนนั้นจ้าวซานก็เดินเข้ามาพร้อมกับหลิวชิงซานสองคน

“เสวี่ย ดูสิประธานหลิวยังเอาของขวัญมาให้แกด้วยนะ”

หลิวชิงซานหยิบกล่องเล็กๆ ที่ประณีตงดงามกล่องหนึ่งออกมา ในกล่องนั้นเป็นกำไลข้อมือทองคำเส้นหนึ่ง

“คุณจ้าวครับ นี่เป็นของขวัญที่ผมมอบให้คุณในการเจอกันครั้งแรก หวังว่าคุณจะรับไว้นะครับ”

จ้าวเสวี่ยยืนนิ่งไม่ขยับ

เสิ่นหลันฟางคว้ามาโดยตรง ยัดใส่มือจ้าวเสวี่ยอย่างแข็งขัน

“เสวี่ย รับไว้สิ... นี่มันน้ำใจของอาหลิวนะ”

ตอนนั้นจ้าวต้าไป๋ก็เขยิบเข้ามา กล่าวว่า: “โอ้โห กำไลข้อมือทองคำเส้นนี้ไม่ถูกเลยนะเนี่ย”

จ้าวต้าไป๋ชั่งน้ำหนักดูในมือ ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

“นี่ต้องหลายหมื่นหยวนเลยใช่ไหม”

“ก็ไม่แพงหรอกครับ แค่สามหมื่นหยวนเอง” หลิวชิงซานกล่าว

“โอ้โห สามหมื่นยังไม่แพงอีกเหรอ”

ครั้งนี้ ความประทับใจที่เสิ่นหลันฟางมีต่อหลิวชิงซานยิ่งดีขึ้นไปอีก

สามหมื่นยังไม่แพง นี่ต้องรวยถึงระดับไหนถึงจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้นะ

“อาหลิวเอ๊ย แกนี่ออกโรงใจป้ำเกินไปแล้วนะ”

“คุณน้าครับ นี่เรื่องเล็กน้อยครับ”

หลิวชิงซานแสร้งทำท่าทางสบายๆ ไม่ใส่ใจ จ้องมองไปทางจ้าวเสวี่ย

เสิ่นหลันฟางเห็นดังนั้น ก็เกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที

“เสวี่ย แกรีบพูดอะไรกับอาหลิวสักคำสิ”

“ฉัน...” จ้าวเสวี่ยอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

“ไอ้เด็กคนนี้นี่”

เสิ่นหลันฟางสบถเบาๆ ยิ้มแล้วอธิบายกับหลิวชิงซาน: “อาหลิว แกอย่าไปถือสาเลยนะ เด็กบ้านนอกก็เป็นแบบนี้แหละ ขี้อาย”

“เข้าใจครับ”

หลิวชิงซานยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นก็ยกข้อมือขึ้นดูเวลา

“ถ้างั้นก็ได้ครับ คนผมก็ได้เจอแล้ว ผมพอใจมาก ส่วนคุณจ้าว ผมเคารพความคิดของคุณนะครับ ผมยังมีธุระอีกหน่อย ขอตัวกลับก่อน ผมจะรอข่าวจากคุณนะครับ”

“ประธานหลิวครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”

จ้าวซานเดินตามหลิวชิงซานออกไปนอกประตู

นอกประตู ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยกำลังยืนมุงดูรถหรูคันนั้นของหลิวชิงซานเพื่อเปิดหูเปิดตาอยู่

พอออกมาข้างนอก ก็มีคนพูดหยอกล้อถามจ้าวซาน: “อาซาน เพื่อนแกคนนี้ทำงานอะไรเหรอ? รวยขนาดนี้?”

“ที่บ้านเปิดบริษัทน่ะ”

จ้าวซานขานรับ ดึงดูดสายตาอิจฉาชื่นชมจากทุกคนมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนเขยิบเข้ามาใกล้ๆ อยากจะเห็นด้วยตาตัวเองว่าคนรวยนี่หน้าตาเป็นอย่างไร เกาะอยู่ที่กระจกรถ มองเหมือนกำลังดูลิงอยู่

“ประธานหลิวครับ พวกนี้ก็แค่คนบ้านนอก ไม่มีมารยาทเท่าไหร่...”

จ้าวซานพยายามจะอธิบายกับหลิวชิงซานที่อยู่บนรถ

“ไม่เป็นไรครับ”

หลิวชิงซานยิ้มเล็กน้อย

“แล้วเรื่องน้องสาวคุณล่ะ?”

“ท่านวางใจได้เลยครับ นางตกลงแน่นอนอยู่แล้ว” จ้าวซานกล่าว

หลิวชิงซานพยักหน้า ขับรถออกจากหมู่บ้านจ้าว ขึ้นทางด่วนโดยตรง เดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองซูเจียงตลอดเส้นทาง

พอมาถึงเมืองซูเจียง เขาก็เดินทางมาถึงร้านเช่ารถแห่งหนึ่ง

“เถ้าแก่ คืนรถครับ”

หลิวชิงซานลงมาจากรถ