บทที่ 90: ความรู้สึกของการใช้เงินเล่นกับธาตุแท้ของมนุษย์

“ก็หลินฉางฟานั่นแหละบอกว่าไม่เอาฉัน” หลินเฉียงโมโหอย่างยิ่ง นั่งลง กระดกน้ำดื่มเข้าไปอึกใหญ่: “ไอ้หลินฉางฟานั่นบอกว่าฉันไม่เหมาะจะทำงานนี้ บอกว่าร่างกายฉันไม่ไหว ฉันก็บอกว่าลองดูก่อนก็รู้เอง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันลอง เห็นๆ กันอยู่ว่าก็คือไม่เอาฉันนั่นแหละ”

หลินเทาได้ยินดังนั้น

ก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง

“วันนี้แกไปน่ะ ไม่ได้เอาบุหรี่ซองอะไรติดไม้ติดมือไปให้หลินฉางฟาบ้างเหรอ?”

“เอาบุหรี่เหรอ? เอาบุหรี่อะไร? ฉันไปทำงานนะ ไม่ใช่ไปให้ของขวัญเขาสักหน่อย” หลินเฉียงทำสีหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

หลินเทาหัวเราะอย่างขมขื่น

“เฉียง สังคมสมัยนี้น่ะมันก็เป็นแบบนี้แหละ แกอยากจะทำธุระอะไรให้สำเร็จ ถ้าไม่ให้ผลประโยชน์เขาบ้าง เขาก็ไม่มีทางช่วยแกหรอกน่า อีกอย่างนะ เรื่องคนในทีมงานรื้อถอนนั่นหลินฉางฟาเป็นคนดูแลอยู่ แกให้ผลประโยชน์เขาหน่อย มันก็แค่คำพูดคำเดียวของเขาก็สิ้นเรื่องแล้ว”

“ไอ้หลินฉางฟานี่นะ เมื่อก่อนยังไงก็คนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ เรื่องแค่นี้ก็ไม่ยอมช่วย? ยังจะต้องให้ของขวัญเขาก่อนถึงจะยอม ให้ตายสิ”

หลินเฉียงสบถด่าออกมาอย่างแรง

จ้าวซี่ชิวรีบเอ็ดขึ้นทันที: “เฉียง!”

“เฉียง แกเป็นแบบนี้อยู่ข้างนอกเอาตัวไม่รอดหรอกนะ เดี๋ยวนี้มันสังคมแห่งความสัมพันธ์ ทำธุระอะไรก็ต้องใช้เงินเบิกทางทั้งนั้นแหละ”

พอหลินเทาพูดถึงตรงนี้

เขาก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เอาเถอะน่า เรื่องนี้ เดี๋ยวฉันไปที่หมู่บ้านตระกูลหลินอีกรอบ ไปคุยกับหลินฉางฟาดูอีกที”

งานในทีมงานรื้อถอนนี่ถือเป็นตำแหน่งอ้วนพี

หลินเฉียงเองก็อยากได้

“พี่ครับ ผมไปด้วยกันสิครับ”

หลินเทาลังเลอยู่เล็กน้อย งานนี้ก็หาให้หลินเฉียง เขาตามไปด้วยกัน ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

“ก็ได้”

“ทานข้าวก่อนเถอะน่า”

จ้าวซี่ชิวเห็นสองพี่น้องตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ก็ใช้ตะเกียบเคาะขอบชามเบาๆ

“กับข้าวนี่จะเย็นหมดแล้วนะ”

...

หลังจากทานข้าวเสร็จ

หลินเทากับหลินเฉียงก็จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย แล้วก็เดินไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ข้างๆ ก่อนเพื่อซื้อของ

“เถ้าแก่ครับ เอาบุหรี่จงหัวแถวหนึ่ง”

“พี่ครับ... พี่ซื้อบุหรี่แพงขนาดนี้ทำไม ไอ้หลินฉางฟานั่นมันจะไปสูบรู้เรื่องเหรอ?”

หลินเฉียงรีบห้ามหลินเทาทันที

ซื้อบุหรี่แพงขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ใช่เขาเป็นคนออกเงิน เขาก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

“แกไม่เข้าใจหรอกน่า”

หลินเทาจ่ายเงินเรียบร้อย

พอเดินออกมาจากร้าน หลินเฉียงก็จ้องมองหลินเทาราวกับมองคนแปลกหน้า ไม่พูดอะไร

หลินเทายิ้ม: “มองอะไรฉัน? จำไม่ได้รึไง”

“พี่ครับ ทำไมผมรู้สึกว่าพี่ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยนะ พี่ตอนนี้น่ะ... จะพูดยังไงดี ก็รู้สึกเหมือนกับรวยมากๆ เลย ใช้เงินเหมือนสายน้ำ” หลินเฉียงอธิบายไม่ถูก ยังไงก็ความหมายประมาณนี้แหละ

“ฉันแค่ซื้อบุหรี่จงหัวแถวเดียว ก็ใช้เงินเหมือนสายน้ำแล้วเหรอ?” หลินเทาแกล้งถาม

“ไม่ใช่ครับ มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นน่ะครับ”

หลินเฉียงกล่าว

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น

“เอาเถอะน่า เดี๋ยวพอไปถึงที่ทำการหมู่บ้าน พูดจากับหลินฉางฟาให้มันสุภาพหน่อย เรียกอาฉางฟาด้วยล่ะ”

“อันนี้ผมรู้ครับ”

หลินเฉียงพยักหน้า เดินตามหลินเทาไปเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งไปยังที่ทำการหมู่บ้านตระกูลหลินด้วยกัน

ตอนนี้ที่ทำการหมู่บ้านมีคนหลายคนกำลังนั่งเล่นไพ่อยู่ คนข้างในต่างก็สูบบุหรี่กัน พอเข้าไปถึงก็รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์ไปเลยทีเดียว

หลินเทาเป็นคนไม่สูบบุหรี่ พอเข้าไปก็โดนควันสำลักจนต้องวิ่งออกมาอีกครั้ง

“อาฉางฟาครับ... อาออกมาข้างนอกหน่อยสิครับ” หลินเทาร้องตะโกนเข้าไปข้างใน

หลินฉางฟาถึงได้เดินออกมา

“โย่ อาเทาเหรอ เมื่อกี้ฉันก็นึกว่าใคร เข้ามาแป๊บเดียวก็วิ่งออกไปอีกแล้ว”

“ข้างในอาควันมันอบอ้าวเกินไปครับ”

หลินเทาเอามือปิดจมูกเล็กน้อย แล้วก็ยื่นบุหรี่จงหัวซองนั้นให้หลินฉางฟา

“อาฉางฟาครับ อันนี้อารับไว้ครับ”

หลินฉางฟาเหลือบมองไปทางหลินเฉียงที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง ก็เข้าใจในทันที เขายิ้มให้หลินเทา

“อาเทา อันนี้ของแกฉันไม่รับหรอกน่า”

“เป็นอะไรไปเหรอครับ? อาฉางฟา อา บุหรี่ผมไม่ดีเหรอครับ” หลินเทาพูดหยอกล้อ

“ไม่ใช่ๆ ฉันกลัวว่ารับบุหรี่แกไปแล้วจะทำธุระให้ไม่ได้น่ะสิ งานในทีมงานรื้อถอนนั่นน่ะ มีคนทำแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องการคนแล้ว” หลินฉางฟาบอก

หลินเฉียงได้ยินดังนั้น

ก็เดือดปุดๆ ขึ้นมาทันที

“พี่ครับ เห็นไหมล่ะ ผมก็บอกแล้วว่าไอ้หลินฉางฟานี่มันเชื่อถือไม่ได้ พี่ยังจะซื้อบุหรี่ดีๆ แบบนี้มาให้มันสูบอีก”

หลินเฉียงพูดไปพลาง คว้าซองบุหรี่นั้นกลับมาทันที

“ฉันเอาให้หมาสูบ ยังดีกว่าให้แกสูบ!”

สีหน้าของหลินฉางฟาพลันมืดครึ้มลงทันที

“เฉียง ฉันเห็นแก่หน้าพี่ชายแก จะไม่ถือสาหาความกับแกแล้วนะ ด้วยนิสัยแบบแกนี่ ต่อให้งานในทีมงานรื้อถอนนั่นไม่มีคนทำ ข้าก็ไม่มีวันเอาแกหรอก!”

“ให้ตายสิ ข้าก็ไม่ทำแล้วเหมือนกัน!”

หลินเฉียงพลันเลือดขึ้นหน้า

หลินเทาเห็นท่าไม่ดี รีบเอ็ดขึ้นเสียงหนึ่งทันที

“เฉียง!”

หลินเฉียงถึงได้ค่อยๆ สงบลง

หลินเทารีบกล่าวขอโทษหลินฉางฟา

“อาฉางฟาครับ ผู้ใหญ่อย่าถือสาคนผิดเล็กน้อยเลยนะครับ เจ้าเฉียงยังหนุ่มยังแน่นเลือดร้อน อาอย่าไปถือสาเขานะครับ”

“ฉันรู้ ฉันเห็นแก่หน้าแก ถึงไม่ถือสาเขาน่ะสิ” หลินฉางฟาพูดจบ ก็กล่าวกับหลินเทาด้วยท่าทีเสียใจเล็กน้อย: “แต่ว่าเรื่องทีมงานรื้อถอนนั่นน่ะ ฉันก็จริงๆ แล้ว...”

“ไม่เป็นไรครับ” หลินเทายิ้มเล็กน้อย

เขาหันกลับไปหยิบบุหรี่จากมือหลินเฉียงกลับมา ส่งให้หลินฉางฟา

“อาฉางฟาครับ บุหรี่ซองนี้อารับไว้เถอะครับ ถือซะว่าเป็นค่าที่เมื่อกี้เจ้าเฉียงล่วงเกินอา เป็นการขอขมาขอโทษอาครับ”

“ฉัน...”

หลินฉางฟาอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้ายื่นมือออกไปรับ

หลินเทาก็เลยยัดบุหรี่ใส่มือหลินฉางฟาโดยตรง

“อาเทา แกนี่มันมีมุมมองกว้างไกล เหมือนคนที่จะทำการใหญ่ได้เลยนะ ต่อไปในอนาคตต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ” หลินฉางฟายิ้ม พลางยัดบุหรี่ใส่ไว้ในอกเสื้อ ยกนิ้วโป้งให้หลินเทา

“อาฉางฟาครับ ต่อไปถ้ามีเรื่องดีๆ อะไร ก็นึกถึงผมบ้างนะครับ” หลินเทาพูด

“แน่นอนอยู่แล้ว” หลินฉางฟายิ้ม

“ได้ครับ”

หลินเทาเห็นว่าไม่มีธุระอะไรอื่นแล้ว

“ถ้างั้นพวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“งั้นฉันก็ไม่ส่งแล้วนะ”

หลินฉางฟากล่าว

“ไม่ต้องส่งหรอกครับ”

หลินเทาพูด หันหลังกลับไปเรียกหลินเฉียง หลินเฉียงยังไม่อยากจะไป เขายังคิดไม่ตกว่าในเมื่อหลินฉางฟาไม่ยอมช่วยทำธุระให้แล้ว ทำไมถึงยังต้องเอาบุหรี่ซองนั้นให้เขาไปอีก

“เฉียง ทำอะไรอยู่หา รีบๆ สิ!”

“พี่ครับ... พี่เอาบุหรี่ให้เขาทำไม พี่โง่รึเปล่าครับ”

หลินเฉียงเดินตามมา พูดกับหลินเทา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

หลินเทาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“เฉียง เรื่องนี้แกไม่เข้าใจหรอก ฉันจะบอกแกให้นะ มีคำพูดประโยคหนึ่งว่าไว้ดี ยอมล่วงเกินคนดีสิบคน ยังดีกว่าไปล่วงเกินคนเลวเพียงคนเดียว ไอ้หลินฉางฟานี่มันก็คือคนเลว เมื่อกี้คำพูดไม่กี่ประโยคของแกน่ะ ก็ล่วงเกินเขาไปแล้ว ถึงแม้ว่าหมู่บ้านตระกูลหลินจะเวนคืนไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่ วันหน้าไม่แน่ว่าอาจจะต้องทำธุระอะไร ก็ยังคงต้องไปหาเขาอยู่ดี”

จริงๆ แล้วเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องรอง

ที่สำคัญคือหลินเทาในตอนนี้มีเงินแล้ว ไม่ใส่ใจเรื่องหยุมหยิมแค่นี้ การใช้เงินเล็กน้อยแค่นี้ไป ‘ซื้อใจ’ หลินฉางฟาสักคน เขาก็ถือซะว่าเล่นสนุกไปก็แล้วกัน

เกมการเล่นกับธาตุแท้ของมนุษย์ สำหรับคนรวยแล้ว ถือเป็นเกมที่สนุกที่สุด

หลินเทาเพลิดเพลินกับเกมนี้อย่างยิ่ง

“อ๋อ” หลินเฉียงขานรับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินตามหลินเทากำลังจะเตรียมกลับไปยังตัวอำเภอฉีสุ่ย

แต่เพิ่งจะเดินพ้นหมู่บ้านตระกูลหลินไป ก็เห็นคนจากหมู่บ้านจ้าวพอดี

“โย่... หลินเฉียง”

“สวัสดีครับอา”

ชายคนนี้อยู่ที่หมู่บ้านวัง มีศักดิ์สูงกว่าวังหลินหลินหนึ่งขั้น หลินเฉียงก็เรียกตามจ้าวเสวี่ยไป

“หลินเฉียง ฉันเห็นเมียแกกลับบ้านแม่ไปแล้ว ทำไมแกไม่ตามกลับไปด้วยล่ะ”

“ผมมีธุระครับ”

“แกต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะ วันนี้ฉันเห็นที่บ้านแม่ยายแกมีผู้ชายคนหนึ่งมาหา แถมยังขับรถราคาหลายแสนหยวนมาด้วยนะ คนก็ดูภูมิฐานดี ไม่ใช่ว่าฉันปากมากนะ แม่ยายแกคนนั้นน่ะใช้ไม่ได้จริงๆ นังเสวี่ยก็แต่งงานกับแกไปแล้ว นางยังจะมากีดกันคู่รักอีก”

เรื่องนี้กลายเป็นที่รู้กันไปทั่วแล้ว

ถึงแม้ว่าทุกคนจะประณามเสิ่นหลันฟาง แต่พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา หลินเฉียงก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“อาครับ เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้วครับ อีกอย่างเสวี่ยก็แสดงท่าทีกับผมแล้ว นางไม่มีทางฟังคำพูดแม่นางหรอกครับ คนที่ขับรถดีๆ ไปบ้านนางวันนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคนที่แนะนำให้เสวี่ยหรอกครับ”

“ไม่ใช่ก็ดีแล้ว เอาเถอะน่า... ไม่รบกวนพวกแกแล้ว”

ชายคนนั้นพูดไปประโยคหนึ่ง รีบร้อนเดินเข้าไปในที่ทำการหมู่บ้าน หมู่บ้านจ้าวก็จะโดนเวนคืนเหมือนกัน ชายคนนี้มาเพื่อสืบถามสถานการณ์การชดเชยของหมู่บ้านตระกูลหลิน

เขาไม่ได้ใส่ใจอะไร พูดเรื่องที่บ้านจ้าวเสวี่ยมีคนมาหาขึ้นมาลอยๆ เท่านั้นเอง

แต่หลินเฉียงกลับรู้สึกถึงวิกฤตขึ้นมาทันที

“พี่ครับ ผมไปหาเสวี่ยก่อนนะ”