บทที่ 89: ธาตุแท้ของมนุษย์ไม่อาจทนต่อการทดสอบได้

“ไม่ได้ซื้อครับ” หลินเทาบอก

“มันแพงเกินไปค่ะ เสื้อดาวน์ตัวที่หนูถูกใจนั่นราคาตั้งห้าพันหยวนแน่ะ”

หลินเยี่ยนพอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก็ยังคงมีท่าทีหวาดๆ อยู่เล็กน้อย

จริงอยู่ที่เสื้อดาวน์ตัวหนึ่งสำหรับคนธรรมดาที่มีรายได้ปกติแล้ว นั่นถือเป็นราคาสูงลิ่วเลยทีเดียว

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งอึ้งไปกันใหญ่

“มันก็แพงไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ เสื้อดาวน์ตัวละห้าพันหยวน เสื้อดาวน์นี่มันทำมาจากทองคำรึไง”

จ้าวซี่ชิวสบถออกมาเล็กน้อย

ตอนนั้นหลินเจี้ยนหมินก็เดินออกมาจากห้องเก็บของ กล่าวว่า: “ก็ไปดูตัวอื่นก็ได้นี่นา” คำพูดเมื่อครู่นี้ เขาก็ได้ยินทั้งหมดแล้ว

“ช่างมันเถอะค่ะลุง หนูไม่ค่อยได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ตอนปีใหม่เท่าไหร่ ชินแล้วค่ะ” หลินเยี่ยนกล่าว

หลินเทาได้ยินดังนั้นก็ล้มเลิกความคิดไป

เขาตบพุงตัวเองเบาๆ เร่งจ้าวซี่ชิว: “แม่ครับ แม่รีบไปทำกับข้าวเถอะน่า ท้องผมหิวจนแฟบหมดแล้ว”

“ได้ๆ”

จ้าวซี่ชิวมองดูท่าทางทำเกินจริงของหลินเทาลูกชายคนโต ยิ้มแล้วเดินเข้าครัวไป

ตอนนั้นหลินเทาถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าจ้าวเสวี่ยไม่อยู่บ้าน

ไม่อย่างนั้น เมื่อครู่ตอนที่เขาเข้าบ้านมา นางก็ควรจะออกมาแล้ว

“แล้วจ้าวเสวี่ยล่ะครับ?”

หลินเทามองไปยังห้องของหลินเฉียงแล้วถาม

“กลับบ้านแม่ไปแล้ว”

หลินเจี้ยนหมินบอก

หลินเทายืนอึ้งไปครู่ใหญ่ ถึงได้กล่าวว่า: “ไม่ใช่... นางทะเลาะกับทางบ้านนางไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมถึงกลับไปอีกล่ะ?”

“ทะเลาะก็ส่วนทะเลาะ ยังไงซะเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกัน นางไม่มีทางตัดขาดพ่อแม่พี่ชายนางได้หรอกน่า”

ที่หลินเจี้ยนหมินพูดมาก็ถูกเหมือนกัน

เพียงแต่หลินเทารู้สึกว่าจ้าวเสวี่ยคนนี้ก็น่าอึดอัดใจอยู่เหมือนกัน เพิ่งจะทะเลาะใหญ่กับเสิ่นหลันฟางไปหมาดๆ ตอนนี้กลับไปอีกแล้ว

“เสิ่นหลันฟางเป็นคนเรียกนางให้กลับไป? หรือว่านางกลับไปเอง?” หลินเทาเอ่ยถามขึ้น

หลินเจี้ยนหมินคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันได้ยินแม่แกบอกว่าเหมือนจะเป็นเสิ่นหลันฟางที่เรียกไปนะ” พูดจบ หลินเจี้ยนหมินก็เดินไปยังหน้าประตูครัว ถามว่า: “เสวี่ยกลับบ้านแม่ไปน่ะ ใช่ว่าแม่นางเป็นคนเรียกให้กลับไปรึเปล่า?”

จ้าวซี่ชิวพยักหน้า

เมื่อเห็นหลินเจี้ยนหมินมาถึงห้องครัว นางก็ถือโอกาสดึงหลินเจี้ยนหมินเข้าไปเป็น ‘แรงงานทาส’ ด้วยเลย

“ทุบกระเทียมให้หน่อย ฉันจะเอาไปทำกระเทียมสับ แล้วก็ต้นหอมนี่ก็เด็ดๆ ให้ด้วย”

“ถ้าเสวี่ยโดนเสิ่นหลันฟางเรียกกลับไป งั้นก็ยังพอเข้าใจได้... เพียงแต่ว่า ยัยเสิ่นหลันฟางนี่คงไม่ได้มีเจตนาดีอะไรหรอกมั้ง เรียกเสวี่ยกลับไป คาดว่าคงจะไปยุยงให้เสวี่ยหย่ากับเจ้าเฉียงอีกแล้วล่ะสิ” หลินเทาพูดอย่างกังวล

“วางใจเถอะน่า”

จ้าวซี่ชิวยิ้ม ท่าทางดูมั่นใจในตัวจ้าวเสวี่ยอย่างยิ่ง

“เสวี่ยบอกฉันแล้ว นางไม่มีทางหย่ากับเจ้าเฉียงหรอก”

“คนเราไม่อาจทนต่อการทดสอบได้หรอกครับ”

หลินเทาทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ไม่ได้ติดใจอยู่กับประเด็นเรื่องจ้าวเสวี่ยอีกต่อไป หันหลังกลับไปยังห้องนั่งเล่น เปิดทีวี พอทีวีเปิดขึ้นมา ก็กำลังฉายรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นอีกแล้ว จากนั้นเขาก็มองแวบเดียวก็จำเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมต้น หม่าลู่ ได้ทันที

หญิงงามยามสิบแปด หม่าลู่คนนี้สวยกว่าตอนสมัยมัธยมต้นมากจริงๆ

แต่ว่า นี่ก็คงเป็นผลจากการแต่งหน้าด้วยแหละ

ตอนนั้น ในรายการ หม่าลู่กำลังกล่าวสุนทรพจน์อยู่พอดี: “ผู้ชายในอุดมคติของฉัน แน่นอนว่าจะต้องดีกว่าฉันค่ะ”

พิธีกรถาม: “ดีกว่าคุณในด้านไหนเหรอครับ?”

หม่าลู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง: “แน่นอนว่าเป็นด้านเศรษฐกิจค่ะ”

นี่เดิมทีก็เป็นบทอยู่แล้ว

รายการต้องการผลลัพธ์แบบนี้แหละ

พิธีกร: “ถ้างั้นขออนุญาตถามสักหน่อยนะครับ คุณหม่าลู่ทำงานอะไรเหรอครับ? สภาพเศรษฐกิจเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ฉันมีโรงงานอยู่สองแห่งค่ะ ทำเสื้อผ้า กำไรสุทธิต่อปีอยู่ที่ประมาณห้าล้านหยวนค่ะ”

พอหม่าลู่พูดประโยคนี้ออกมา

ทั้งห้องส่งก็ฮือฮาขึ้นมาทันที

ด้วยเงื่อนไขทางเศรษฐกิจระดับนี้ จะมีผู้ร่วมรายการชายคนไหนคู่ควรอีก?

จากนั้นหม่าลู่ก็เปลี่ยนเรื่องทันที: “จริงๆ แล้วก็ไม่จำเป็นว่าเงื่อนไขทางเศรษฐกิจจะต้องดีกว่าฉันเสมอไปหรอกค่ะ ขอแค่เป็นคนดี มีจิตใจเมตตาก็พอแล้ว”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ภาพลักษณ์เศรษฐีนีของหม่าลู่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างมั่นคงทันที

หลินเทานั่งอยู่หน้าจอทีวี ดูไปก็แค่เพื่อความบันเทิงเท่านั้น จากที่เขารู้มา หม่าลู่ในชีวิตจริงไม่ได้ร่ำรวยขนาดนั้นหรอก อย่างมากที่สุดก็แค่ระดับชนชั้นกลางค่อนข้างดีเท่านั้นเอง

“พี่เทาคะ พี่ก็ดูรายการนี้ด้วยเหรอคะ หนูเห็นน้าชิวชอบดูรายการนี้เป็นประจำเลย” หลินเยี่ยนพูดขึ้นในตอนนั้น

“นางยังไปสมัครให้ฉันด้วยนะ”

“หา!?”

หลินเยี่ยนตกใจอย่างมาก

พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หลินเทาก็หันหลังกลับไปตะโกนถามจ้าวซี่ชิวเสียงดัง: “แม่ครับ แม่ไม่ได้ไปสมัครรายการ เฟยเฉิงอู้เหร่า นั่นให้ผมเหรอครับ ทำไมถึงเงียบหายไปเลยล่ะ? ผมก็บอกแล้วไงว่า ด้วยเงื่อนไขอย่างผม... ทางรายการเขาไม่มีทางเอาผมไปออกหรอกน่า”

จ้าวซี่ชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

ก็ยอมรับแต่โดยดี

ผู้ร่วมรายการชายที่จะไปออกรายการได้ ล้วนเป็นคนที่มีงานการเป็นหลักเป็นแหล่ง หรือไม่ก็เป็นเจ้าของบริษัทที่มีทรัพย์สินไม่น้อยเลยทีเดียว

งานในโรงงานของหลินเทาแบบนี้ มันธรรมดาเกินไป หรืออาจจะพูดได้ว่าเป็นระดับล่างสุดเลยด้วยซ้ำ

“พอเลยๆ กินข้าว แกไม่ได้หิวแล้วเหรอ”

พอพูดถึงรายการนี้ขึ้นมา อารมณ์ของจ้าวซี่ชิวก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เร่งให้หลินเทาทานข้าว อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก

ตอนนั้นหลินเจี้ยนหมินก็โพล่งถามหลินเยี่ยนขึ้นมาลอยๆ

“เยี่ยนจื่อ แกคบกับแฟนข้างนอกรึเปล่า?”

“ฉัน...”

หลินเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย

ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

“ฉันไม่มีค่ะ”

“อ๋อ แกอายุก็ไม่น้อยแล้วนะ น่าจะคบหาแฟนได้แล้ว หรือว่ายังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้หา?” หลินเจี้ยนหมินเอ่ยถามขึ้น

จ้าวซี่ชิวแอบยกนิ้วโป้งให้หลินเจี้ยนหมิน

นี่มันเป็นการหยั่งเชิงท่าทีของหลินเยี่ยนชัดๆ

แต่ทว่า หลินเยี่ยนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย หลินเทามองแวบเดียวก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว พูดแทรกคำพูดของหลินเจี้ยนหมินโดยตรง

“โธ่พ่อครับ... พ่อถามแบบนี้ เยี่ยนจื่อก็เขินแย่สิครับ นี่มันเรื่องส่วนตัวนะ”

“ฉัน...”

หลินเจี้ยนหมินอ้ำๆ อึ้งๆ สบถด่าเบาๆ ‘ไอ้ลูกคนนี้’ แล้วก็ลุกขึ้นยืนออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก

จ้าวซี่ชิวยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ เดินตามออกไป แย่งบุหรี่จากมือหลินเจี้ยนหมินมา โยนทิ้งลงบนพื้น แถมยังเหยียบซ้ำไปอีกสองที

“ยังจะสูบอีก สองวันนี้คุณไออยู่ตลอดเวลา จะสูบได้เหรอ”

หลินเทาที่อยู่ในห้องนั่งเล่นได้ยินเข้า ก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปถาม: “แม่ครับ พ่อเป็นอะไรไปเหรอครับ?”

“สองวันนี้เขาไม่รู้เป็นอะไร ไออยู่ตลอดเวลา ไม่ได้เป็นหวัดอะไรสักหน่อย ต้องเป็นเพราะสูบบุหรี่แน่ๆ คนเขาก็บอกแล้วว่า บุหรี่นี่มันไม่ใช่ของดี สูบไม่ได้” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“จริงเหรอครับ?”

หลินเทาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พ่อครับ ถ้างั้นพ่อต้องไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อยนะครับ”

“ตรวจอะไรกัน สิ้นเปลืองเงินเปล่าๆ ฉันก็แค่เพราะสูบบุหรี่นั่นแหละ อย่างมากที่สุดฉันก็เลิกสูบก็สิ้นเรื่องแล้ว” หลินเจี้ยนหมินกล่าว

หลินเทาเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง พยักหน้า ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เขากลับไปยังโต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น ก้มหน้าก้มตาทานอย่างเอร็ดอร่อย

“เยี่ยนจื่อ เธอก็กินสิ”

หลินเยี่ยนจ้องมองหลินเทาทาน ไม่ยอมขยับตะเกียบ

จ้าวซี่ชิวพูด พลางคีบกับข้าวให้หลินเยี่ยน

“เขาก็เป็นแบบนี้แหละ กินไม่มีมารยาทเลย”

จ้าวซี่ชิวสบถถึงหลินเทา

หลินเยี่ยนมองหลินเทา อดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าออกมา

“แม่ครับ! ผมกลับมาแล้วครับ”

ในตอนนั้น หลินเฉียงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก สีหน้าห่อเหี่ยว

“เป็นอะไรไปเหรอ?” หลินเทาเดินเข้าไป ถึงเพิ่งจะนึกออก: “แกไม่ได้ไปที่ทีมงานรื้อถอนหมู่บ้านตระกูลหลินมาเหรอ? เวลานี้ยังไม่เลิกงานไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับบ้านมาแล้วล่ะ?”

หลินเฉียงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ทีมงานรื้อถอนเขาไม่รับฉัน”

“เรื่องอะไรกัน? ฉันตกลงกับหลินฉางฟาไว้เรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ” หลินเทาทำหน้างุนงง