บทที่ 88: แสงจันทร์นวลล้วนเป็นพวกคลั่งรัก เด็กสาวต้องรู้จักความเป็นจริงหน่อยถึงจะดี

“หลินหลิน เธอนี่ฉลาดจริงๆ นะ ฉลาดกว่าแม่เสียอีก ตอนนั้นพ่อแกมาจีบฉัน ฉันก็ซื่อบื้อตอบตกลงไปง่ายๆ ทำเอาตอนนี้ต้องมาลำบากยากจนไปทั้งชีวิต”

วังหลินหลินยิ้ม แค่นเสียงเย็นชาออกมาเฮือกหนึ่ง

นางรู้สึกภาคภูมิใจกับความคิดของตัวเองอย่างยิ่ง

“หลินหลิน... เสื้อดาวน์ที่แกสวมอยู่นี่?”

เมื่อครู่ฉินซูฉินไม่ได้ให้ความสนใจไปที่ตัววังหลินหลิน

“เพิ่งซื้อมาค่ะ ซื้อมาจากร้านแบรนด์เนมในต้าจงหัว พลาซ่า ห้าพันหยวน” วังหลินหลินพูดอย่างภาคภูมิใจ แถมยังหมุนตัวไปมาสองรอบต่อหน้าฉินซูฉิน

“แม่คะ... สวยไหมคะ?”

“สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ว่าห้าพันหยวนนี่นะ มันก็แพงเกินไปหน่อยรึเปล่า”

ฉินซูฉินถึงกับตกตะลึงไปเลย เสื้อผ้าทั้งชีวิตของนางยังไม่เคยมีตัวไหนเกินห้าร้อยหยวนเลยด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นไรค่ะ เฉียนอี้ฉี่เป็นคนจ่ายเงิน” วังหลินหลินบอก

ตอนนั้นวังจงซูก็รีบออกมาจากในบ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญาที่มีต่อลูกสาว

“หลินหลิน ถึงแม้ว่าการคบกันเป็นแฟน ผู้ชายซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงสักชิ้นมันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ว่าก่อนที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ถูกต้องขึ้นมาจริงๆ พ่อว่าลูกก็ยังไม่ควรจะใช้เงินเขาจะดีกว่านะ”

“ไม่ใช้เงินเขาเหรอคะ? ถ้างั้นหนูจะออกมากับเขาทำไม? หนูว่างนักรึไง อีกอย่าง หนูก็ไม่ได้ไปบังคับให้เขาซื้อให้นี่นา เขาต่างหากที่อยากจะซื้อให้เอง”

พอพูดถึงตรงนี้

วังหลินหลินก็นึกถึงหลินเทาขึ้นมา

“จริงสิคะ แม่ยังจำหลินเทาคนนั้นได้ไหมคะ คนที่อยู่หมู่บ้านตระกูลหลินน่ะค่ะ วันนี้หนูเจอเขาที่ต้าจงหัว พลาซ่าด้วยนะ เขายังอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งด้วย”

“โย่... เขามีคู่ควงแล้วเหรอ” ฉินซูฉินประหลาดใจอย่างมาก ต่อมาพอนึกขึ้นได้ว่าหมู่บ้านตระกูลหลินโดนเวนคืนไปแล้ว ก็พลันรู้สึกปลงตกไป

มีเงินชดเชยหลายแสนหยวน การจะไปหลอกล่อเด็กสาวสมองกลวงสักคนมันก็ง่ายนิดเดียว

“น่าจะใช่ค่ะ” วังหลินหลินกล่าว

“ก็แค่ครอบครัวแบบนั้น แถมยังไม่มีงานการเป็นหลักเป็นแหล่งอีก ก็ยังมีผู้หญิงไปชอบเขาได้นะ” ฉินซูฉินดูถูกหลินเทาอย่างยิ่ง

วังหลินหลินกล่าว: “ก็แค่หน้าตาแบบเขาน่ะ มีผู้หญิงไปชอบมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เพียงแต่ว่าผู้หญิงพวกนี้น่ะล้วนเป็นพวกคลั่งรักทั้งนั้นแหละ ต่อไปต้องเสียใจแน่นอน”

“ใช่”

ฉินซูฉินพยักหน้า

“ยังไงลูกหลินหลินบ้านฉันก็ฉลาดกว่า”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ นี่หนูเรียกว่ามองโลกตามความเป็นจริงต่างหาก” วังหลินหลินพูดอย่างภาคภูมิใจ

ฉินซูฉินยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

วังจงซูทำหน้าจนปัญญาเดินจากไป กลับเข้าห้องไปนั่งหน้ามุ่ยไม่พอใจอยู่เงียบๆ

หลินหลินไม่รู้จักความ แล้วทำไมฉินซูฉินถึงไม่รู้จักความไปด้วย?

เสื้อดาวน์ตัวละห้าพันหยวน? นี่มันเชือดเฉียนอี้ฉี่เหมือนหมูชัดๆ!

...

ในขณะเดียวกัน

ทางด้านเฉียนอี้ฉี่ หลังจากออกมาจากหมู่บ้านวัง ก็กลับมาถึงตัวอำเภอฉีสุ่ย เรียกเสวี่ยเหมี่ยวออกมา

“ท่านประธานเฉียน สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?” พอมาถึง เสวี่ยเหมี่ยวก็เอ่ยถามขึ้นทันที

เฉียนอี้ฉี่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

พูดก่อนว่า: “เงินห้าพันหยวนที่นายโอนมาให้ฉันน่ะ รออีกสักพัก ฉันไปเอามาจากแม่ฉันแล้วจะคืนให้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

สำหรับเสวี่ยเหมี่ยวแล้ว เงินห้าพันหยวนนี่ไม่ได้มากมายอะไร ที่สำคัญคือคอนเนคชั่นของครอบครัวเฉียนอี้ฉี่ต่างหาก

“ท่านประธานเฉียน สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ? ดูสีหน้าท่านไม่ค่อยดีเลย”

“อย่าพูดถึงเลย ให้ตายสิ ยัยวังหลินหลินนี่มันเข้ากันไม่ได้จริงๆ...” เฉียนอี้ฉี่อ้ำๆ อึ้งๆ

เสวี่ยเหมี่ยวเข้าใจในทันที

ยิ้มๆ แล้วพูดว่า: “ยังจัดการไม่ได้เหรอครับ”

“นางบอกฉันว่า ก่อนแต่งงาน ห้ามฉันแตะต้องตัวนาง ให้ตายสิ คิดอะไรอยู่หา คิดจะแต่งงานแบ่งสมบัติบ้านฉันรึไง นี่มันคิดคำนวณดีจริงๆ เลยนะ”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ช่างมันเถอะครับ หญ้าหอมๆ ยังมีอยู่ทั่วหล้าไป ด้วยฐานะอย่างท่านประธานเฉียน ที่ไหนจะหาผู้หญิงไม่ได้ล่ะครับ” เสวี่ยเหมี่ยวกล่าว

เฉียนอี้ฉี่ลังเล

“ฉันรู้สึกไม่เต็มใจนิดหน่อย ให้ตายสิ ฉัน เฉียนอี้ฉี่ จีบสาวเมื่อไหร่เคยต้องมาต่ำต้อยขนาดนี้กัน คนไหนบ้างที่ไม่ใช่ว่ารู้จักกันวันแรก วันที่สองก็จัดการได้แล้ว”

“นั่นน่ะสิครับ”

เสวี่ยเหมี่ยวยิ้มพูดสมทบ

“ท่านประธานเฉียน ถ้าจะให้ผมพูดนะ ยัยวังหลินหลินนี่ช่างมันเถอะครับ”

“ช่างมันไม่ได้ ยิ่งเป็นแบบนี้ ฉันยิ่งต้องจัดการนางให้ได้ อีกอย่าง วันนี้ฉันยังซื้อเสื้อดาวน์ราคาห้าพันหยวนให้นางไปตัวหนึ่งเลยนะ จะให้ช่างมันไปง่ายๆ แบบนี้ งั้นฉันก็ขาดทุนย่อยยับเลยน่ะสิ”

“หา?” เสวี่ยเหมี่ยวชะงักไปเล็กน้อย

รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

“ที่แท้ที่ท่านให้ผมโอนห้าพันหยวนให้ ก็คือเอาไปซื้อเสื้อดาวน์ให้วังหลินหลินเหรอครับ”

“ใช่สิ”

เฉียนอี้ฉี่ทำหน้าห่อเหี่ยว กล่าวว่า: “ว่าไปแล้วก็ต้องโทษเพื่อนร่วมรุ่นคนนั้นของนาย หลินเทา ให้ตายสิ ฉันกับวังหลินหลินไปด้วยกันที่ร้าน พอดีก็เจอหลินเทาเข้า เขาก็ไปเดินดูร้านแบรนด์เนมร้านนั้นกับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนกัน ก็ร้านที่อยู่ในต้าจงหัว พลาซ่านั่นแหละ ผู้หญิงคนนั้นถูกใจเสื้อดาวน์ตัวนั้น แต่ว่าราคามันแพงเกินไปก็เลยไม่เอา ฉันก็แค่อยากจะอวดเบ่งสักหน่อยไม่ใช่เหรอ”

“ถ้ารู้แบบนี้ ฉันก็ไม่อวดเบ่งแบบนี้ดีกว่า”

เฉียนอี้ฉี่เสียใจจนไส้แทบเขียว

“เงินห้าพันหยวนพอให้ฉันไปหานักศึกษาได้คนหนึ่งเลยนะเนี่ย” เฉียนอี้ฉี่พูดกับตัวเอง

แต่เสวี่ยเหมี่ยวกลับกำลังคิดถึงเรื่องหลินเทากับผู้หญิงคนหนึ่ง

“ท่านประธานเฉียน ท่านบอกว่าหลินเทาไปเดินดูร้านแบรนด์เนมกับผู้หญิงคนหนึ่งเหรอครับ?”

“ใช่สิ หน้าตาก็สวยใช้ได้เลยนะ น่าจะเป็นแฟนเขาล่ะมั้ง” เฉียนอี้ฉี่กล่าว

“เขาไม่มีแฟนสักหน่อยนี่นา”

เสวี่ยเหมี่ยวรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง: “ครั้งที่แล้วงานเลี้ยงรุ่นพวกเรา เขาก็บอกเองว่าเขาไม่มีแฟน ไม่อย่างนั้นจะไปดูตัวกับวังหลินหลินทำไมกัน นี่มันเพิ่งจะกี่วันเอง ก็มีแล้วเหรอ?”

พอพูดถึงตรงนี้ เสวี่ยเหมี่ยวก็นึกถึงเซี่ยฮวนขึ้นมา

ในใจอุทาน ให้ตายสิ ออกมาคำหนึ่ง เขาชอบเซี่ยฮวนมาโดยตลอด แต่ตอนสมัยเรียนเซี่ยฮวนชอบหลินเทา หรือว่าพวกเขาจะคบกันแล้ว?

“ใช่ผู้หญิงคนนี้รึเปล่าครับ?”

เสวี่ยเหมี่ยวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ภาพพักหน้าจอบนมือถือของเขาคือรูปเซี่ยฮวน

เฉียนอี้ฉี่มองดูแวบหนึ่ง ส่ายหน้า

เสวี่ยเหมี่ยวถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เฉียนอี้ฉี่ยิ้มแล้วถาม: “โย่ ท่านประธานเสวี่ย สาวสวยคนนี้ใครเหรอครับ?”

“เพื่อนร่วมรุ่นฉันน่ะ ตอนสมัยเรียนฉันก็ชอบนางแล้ว” เสวี่ยเหมี่ยวพูดออกมาโดยไม่ปิดบัง

“ถ้างั้นท่านก็รักเดียวใจเดียวพอสมควรเลยนะ ชอบมานานขนาดนี้แล้ว”

“ช่วยไม่ได้นี่นา นางเป็นแสงจันทร์นวลของฉันน่ะ”

เสวี่ยเหมี่ยวยิ้มแล้วพูด

เฉียนอี้ฉี่เห็นว่าไม่มีธุระอะไรอื่นแล้ว ก็ส่งสัญญาณให้เสวี่ยเหมี่ยวเล็กน้อย

“ท่านประธานเสวี่ย แสงจันทร์นวลที่หลิวจินเยว่ก็มีเหมือนกันนะ หรือว่าพวกเราจะไปหาแสงจันทร์นวลที่นั่นกันดีกว่า”

หลิวจินซุ่ยเยว่เป็นร้านคาราโอเกะแบบเหมาจ่ายรายชั่วโมงแห่งเดียวในอำเภอฉีสุ่ย และได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่คนมีฐานะของอำเภอนี้

เสวี่ยเหมี่ยวยิ้มเล็กน้อย พยักหน้า เดินทางไปยังหลิวจินซุ่ยเยว่พร้อมกับเฉียนอี้ฉี่

...

ในตอนนั้น หลินเทากับหลินเยี่ยนก็ได้กลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์แล้ว

พอเข้ามาในบ้าน ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวมาจากในบ้าน เป็นหลินเจี้ยนหมินกับจ้าวซี่ชิวที่กลับมาแล้ว หลินเจี้ยนหมินก็ยังคงเหมือนปกติ พอกลับมาถึงก็เข้าไปง่วนอยู่กับเครื่องมือทำมาหากินของตัวเองในห้องเก็บของนั่น จากข้างในมีเสียงดังต่างๆ นานาเล็ดลอดออกมา ส่วนจ้าวซี่ชิวก็มักจะยุ่งอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัวเสมอ เสียงหม้อกระทะตะหลิวกระทบกัน ราวกับดนตรีซิมโฟนีที่มีชื่อเสียงบทหนึ่งเลยทีเดียว

“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ!”

หลินเทาตะโกนเรียก เดินไปยังห้องครัวก่อน

จ้าวซี่ชิวหันกลับมามองแวบหนึ่ง ไม่เห็นหลินเยี่ยน

“แล้วเยี่ยนจื่อล่ะ?”

“น้าชิวคะ หนูอยู่นี่ค่ะ”

หลินเยี่ยนเดินออกมาจากด้านหลังหลินเทา

จ้าวซี่ชิวยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า: “เยี่ยนจื่อ ร่างกายแกนี่ผอมบางเกินไปแล้วนะ แกต้องกินเยอะๆ หน่อยสิ ให้อ้วนขึ้นหน่อยถึงจะดี”

จ้าวซี่ชิวพูดจบ ก็นึกขึ้นได้ว่าหลินเทาพาหลินเยี่ยนออกไปซื้อเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ?

“อาเทา เอาเสื้อผ้าที่แกซื้อให้เยี่ยนจื่อออกมาสิ แม่ขอดูหน่อย”