บทที่ 87: หนึ่งคนละโมบเงินตรา หนึ่งคนมักมากในกาม

“พี่ชายรูปหล่อคะ พี่อย่าลังเลเลยค่ะ ราคานี้ถือว่าคุ้มค่ามากๆ แล้วนะคะ นี่มันแบรนด์ดังระดับโลกเลยนะ คุณภาพเสื้อผ้าก็รับประกันได้อยู่แล้ว อีกอย่างหนูมองพี่แวบเดียว ก็ไม่เหมือนกับไอ้หมอนั่นเมื่อกี้แล้ว พี่น่ะดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนรวย”

คำพูดท่อนแรก เฉียนอี้ฉี่ยังไม่รู้สึกอะไร

แต่คำพูดท่อนหลังนี่สิ กระแทกใจเฉียนอี้ฉี่เข้าอย่างจัง

เฉียนอี้ฉี่ยิ้มเล็กน้อย พูดอย่างใจป้ำ: “ได้ หลินหลิน เธอไปลองดูสิ ถ้าใส่พอดี พวกเราก็ซื้อเลย”

วังหลินหลินดีใจ รีบคว้าเสื้อผ้าเดินไปยังห้องลองเสื้อ

ฉวยโอกาสนี้ เฉียนอี้ฉี่ก็รีบโทรศัพท์หาเสวี่ยเหมี่ยวทันที บอกให้เสวี่ยเหมี่ยวโอนเงินมาให้เขาสักหน่อย

พูดตามตรง บ้านของเฉียนอี้ฉี่ก็พอจะมีเงินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ หลายล้านหยวนก็คงพอมี แต่นั่นมันก็เป็นเงินของที่บ้านเขา ในตัวเขาเองจริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีเงินเท่าไหร่เลย เสื้อผ้าแบรนด์เนมชุดนี้ที่เขาสวมอยู่ รวมถึงรถหรูคันนั้น ก็ล้วนเป็นของที่ใช้มาหลายปีแล้ว

เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์ไป

วังหลินหลินก็เดินออกมาจากห้องลองเสื้อพอดี นางยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ บิดตัวไปมา

ต้องยอมรับเลยว่า วังหลินหลินคนนี้นี่หุ่นดีเหมือนนางแบบจริงๆ สวมเสื้อดาวน์ทับลงไปก็ยังคงมองเห็นรูปร่างได้ชัดเจน

เพียงแต่ว่าเสื้อดาวน์ตัวนี้มันแพงบรรลัยไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ

ยิ่งไปกว่านั้น เฉียนอี้ฉี่ยังต้องแสร้งทำสีหน้าภายนอกให้ดูเหมือนกับกำลังไปซื้อผักที่ตลาดสด เพื่อรักษาภาพลักษณ์เศรษฐีรุ่นสองของตัวเองไว้

“ตัวนี้สวย”

“ฉันก็ว่าสวยเหมือนกันค่ะ” วังหลินหลินยิ้ม จ้องมองตัวเองในกระจก พอใจอย่างยิ่ง

“แบรนด์ดังนี่มันไม่เหมือนใครจริงๆ นะ ทั้งทรงเสื้อ ทั้งสัมผัสเนื้อผ้า สุดยอดไปเลยจริงๆ”

“ถ้าเธอว่าดี งั้นพวกเราก็เอาเลย”

เฉียนอี้ฉี่เดินเข้าไปบอกให้พนักงานขายเปิดบิล

พนักงานขายยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู ตอนที่เดินไปยังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ ทั้งร่างรู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะลอยได้

วังหลินหลินเองก็กำลังดื่มด่ำอยู่กับเสื้อดาวน์ราคาห้าพันหยวนตัวนี้ ดีใจอย่างยิ่ง ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มีเพียงเฉียนอี้ฉี่คนเดียวเท่านั้นที่ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่

“ถ้ารู้แบบนี้ เมื่อกี้ไม่น่าพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลย ให้ตายสิ”

เฉียนอี้ฉี่สบถในใจ

ตอนนั้นวังหลินหลินก็พูดขึ้น: “ฉันไม่เปลี่ยนแล้วค่ะ ใส่ตัวนี้ออกไปเลยก็แล้วกัน พอดีข้างนอกก็หนาวด้วย”

“ก็ได้เหมือนกัน”

ซื้อก็ซื้อไปแล้ว เฉียนอี้ฉี่ก็ไม่ได้พูดอะไร พยักหน้า จ่ายเงินเสร็จ ก็เดินออกไปพร้อมกับวังหลินหลิน ลมหนาวที่พัดมาจากหน้าประตูห้างสรรพสินค้า ราวกับคมมีดบาดผ่านใบหน้าของเฉียนอี้ฉี่ เขารู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

“หลินหลิน ดูสิ ของก็ซื้อให้เธอแล้ว พวกเราไป...”

เฉียนอี้ฉี่ยิ้ม อ้ำๆ อึ้งๆ

วังหลินหลินไม่ใช่เด็กเล็กๆ นางเข้าใจความหมายของเฉียนอี้ฉี่ในทันที

“ไม่ได้ค่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงานกับคุณนะ”

“ไม่ใช่สิ... นี่ก็แค่แฟนกัน ไปเปิดห้องกัน มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ”

เฉียนอี้ฉี่ถึงกับจนปัญญา

“อะไรกันคะ หรือว่าคุณออกมากับฉัน ก็คิดแต่เรื่องนั้นอย่างเดียวเหรอ” วังหลินหลินพูดตรงๆ

เฉียนอี้ฉี่ถึงกับรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“เธอเบาๆ เสียงหน่อยสิ เธอไม่ไปก็ช่างมันเถอะน่า”

เฉียนอี้ฉี่เองก็ปวดหัวตุบๆ เหมือนกัน

จะว่าไปแล้ววังหลินหลินก็ไม่ใช่คนหัวโบราณอะไรนักหนา แต่ก็ยังคงเอาชนะใจนางไม่ได้สักที

“หรือว่าพวกเราไปดูหนังกันไหมคะ”

วังหลินหลินเสนอขึ้นในตอนนั้น

ถึงแม้ว่าเฉียนอี้ฉี่จะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังคงตอบตกลง

พอไปถึงโรงภาพยนตร์ ตอนที่กำลังดูหนังอยู่ เฉียนอี้ฉี่ก็เอาแต่พยายามจะแตะเนื้อต้องตัววังหลินหลินอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ถูกนางปฏิเสธทุกครั้ง

“เฉียนอี้ฉี่ ถ้าคุณยังทำแบบนี้อีก ฉันโกรธจริงๆ ด้วยนะ”

“ฉัน...” เฉียนอี้ฉี่พูดอะไรไม่ออก

“ก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับคุณ เป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะยอมให้คุณแตะต้องตัวฉัน”

วังหลินหลินกล่าว

คำพูดประโยคนี้ เมื่อก่อนวังหลินหลินก็เคยพูดกับเฉียนอี้ฉี่แล้วเหมือนกัน

แต่ว่า เฉียนอี้ฉี่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ คิดว่าวังหลินหลินแค่แสร้งทำเป็นไว้ตัว แต่ดูจากตอนนี้แล้ว วังหลินหลินคนนี้ไม่ใช่แค่แสร้งทำเป็นไว้ตัวจริงๆ

“ก็ได้ๆๆ”

เฉียนอี้ฉี่ยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ นั่งนิ่งๆ อยู่อย่างสงบเสงี่ยม บนจอภาพยนตร์ขนาดยักษ์กำลังฉายฉากคลาสสิกที่ฝ่ายธรรมะกับฝ่ายอธรรมกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ผู้ชมต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ แต่เขากลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

หลังจากดูหนังกับวังหลินหลินจบ เฉียนอี้ฉี่เห็นว่าคงจะฉวยโอกาสกับวังหลินหลินไม่ได้แล้ว ก็เลยส่งนางกลับบ้านไปเลยดีกว่า

“โย่ อาเฉียน กลับมาเร็วจังเลยนะ”

วังจงซูนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นวังหลินหลินกับเฉียนอี้ฉี่กลับมา ก็เผลอมองดูเวลาโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ถึงห้าหกโมงเย็นเลยด้วยซ้ำ

ปกติคนหนุ่มสาวเวลาออกไปเดทกัน ก็ต้องอยู่กันจนถึงเที่ยงคืนไม่ใช่เหรอ

มีที่ไหนกลับมาเร็วขนาดนี้

ฉินซูฉินเองก็รีบออกมาจากในห้องเช่นกัน

“อาเฉียน พวกเธอทะเลาะอะไรกันมารึเปล่าหา?”

ฉินซูฉินเป็นคนช่างสังเกต มองแวบเดียวก็เห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของเฉียนอี้ฉี่แล้ว

วังหลินหลินพูด: “เปล่านี่คะ เขาต่างหากที่อยากจะส่งหนูกลับมาเอง”

“ผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับ”

เฉียนอี้ฉี่รีบพูด

วังจงซูพูดขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ: “มีธุระก็ไปทำธุระสิ ถูกต้องแล้ว ผู้ชายจะเอาแต่ใช้พลังงานไปกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่ได้”

“คุณจะไปรู้อะไรกัน”

ฉินซูฉินเหลือบมองค้อนใส่วังจงซูแวบหนึ่ง

“ถ้าคุณรู้ดีขนาดนั้น ตอนนั้นทำไมคุณถึงไม่ไปสร้างเนื้อสร้างตัวหาเงินล่ะ ทำเอาตอนนี้ที่บ้านจะไม่รวยก็ไม่รวย จะจนก็ไม่จนอยู่ได้”

พอโดนฉินซูฉินพูดแบบนี้เข้า

วังจงซูก็ไม่ได้พูดอะไร หันกลับไปอ่านหนังสือต่อ

เฉียนอี้ฉี่หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ กล่าวว่า: “คุณลุงครับ คุณน้าครับ ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“อย่าสิ อยู่ทานข้าวที่บ้านก่อนค่อยไปเถอะน่า” ฉินซูฉินเอ่ยรั้งไว้

“ไม่ดีกว่าครับ”

วันนี้เสียเงินไปตั้งห้าพันก้อนใหญ่ เฉียนอี้ฉี่แม้แต่มือของวังหลินหลินก็ยังไม่ได้แตะ คนก็ห่อเหี่ยวจะตายอยู่แล้ว จะมีอารมณ์อะไรมาทานข้าวอีกล่ะ

“ก็ได้เหมือนกัน แกก็ไปทำธุระของแกเถอะ แกไม่เหมือนพวกเรา แกเป็นคนทำธุรกิจหาเงินก้อนโต” ฉินซูฉินยิ้ม เดินไปส่งเฉียนอี้ฉี่ที่นอกประตูพร้อมกับวังหลินหลิน

มองดูจนเฉียนอี้ฉี่ขับรถจากไป

ฉินซูฉินถึงได้แอบกระซิบถามวังหลินหลิน: “หลินหลิน แกไปทำอะไรให้อาเฉียนโกรธมารึเปล่า เมื่อกี้แม่เห็นเขาดูไม่ค่อยกระตือรือร้นกับพวกเราเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ”

“เปล่านี่คะ”

วังหลินหลินจงใจแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ฉินซูฉินจ้องมองวังหลินหลิน ไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องมองนางอยู่อย่างนั้น

วังหลินหลินเห็นว่าคงจะปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว

ก็เลยกล่าวว่า: “เฮ้อ พอแล้วๆ ค่ะ บอกความจริงกับแม่ก็ได้”

วังหลินหลินเหลือบมองไปทางวังจงซูที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง รู้สึกเขินอายเล็กน้อย: “พ่อคะ พ่อกลับเข้าบ้านไปก่อนเถอะค่ะ”

“เป็นอะไรไปเหรอ?” วังจงซูทำหน้างุนงง

“ลูกสาวบอกให้กลับเข้าบ้านก็กลับเข้าบ้านไปสิ จะมีคำถามอะไรนักหนา”

ฉินซูฉินร้องบอก วังจงซูถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หันหลังเดินเข้าบ้านไป

วังหลินหลินกระซิบเสียงเบา: “เขาจะพาหนูไปเปิดห้อง หนูไม่ยอมค่ะ”

ฉินซูฉินได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมา

“คือว่า... จริงๆ แล้วเรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดานะ”

“ไม่ปกติค่ะ หนูรู้สึกว่าเขามาเดทกับหนู ก็แค่คิดแต่เรื่องนั้นอย่างเดียว หนูจะยอมให้เขาได้ตัวหนูไปง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน” วังหลินหลินกล่าว

ฉินซูฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“จริงๆ แล้วแกก็ทำไม่ผิดหรอก แต่ว่าแกเคยคิดบ้างรึเปล่า สังคมสมัยนี้น่ะ เวลาคบกันเป็นแฟน มันก็เป็นแบบนั้นกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ”

“หนูไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกน่า ที่จะยอมมอบตัวเองให้เขาไปง่ายๆ แบบนั้น เกิดว่าพอไอ้เฉียนอี้ฉี่นี่ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ไม่เห็นค่าหนูขึ้นมา แถมยังเขี่ยหนูทิ้งอีก ตอนนั้นหนูจะไปร้องเรียนกับใครได้ เพราะงั้นหนูถึงได้บอกเขาไปแล้วว่า นอกจากจะซื้อบ้านในเมืองฉีอานให้หนูหลังหนึ่ง หรือไม่ก็แต่งงานกัน ไม่อย่างนั้นหนูก็ไม่มีทางยอมให้เขาแตะต้องตัวหนูเด็ดขาด” วังหลินหลินพูดอย่างดื้อรั้น

ฉินซูฉินได้ยินดังนั้น

ก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้วังหลินหลินลูกสาวของนาง