บทที่ 86: พบวังหลินหลินอีกครั้ง การประชันหน้าระหว่าง (ว่าที่) แฟนปัจจุบันกับอดีตคู่ดูตัว

“เยี่ยนจื่อ อย่ามัวแต่มองเลยน่า อีกสองวันเธอก็จะได้เอาตั๋วที่ฉันให้ไปดูแล้วไม่ใช่เหรอ”

หลินเทากระตุ้นเตือน

หลินเยี่ยนพยักหน้า

หลินเทาเตรียมจะเดินจากไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์สตรีทที่อยู่ข้างๆ เพื่อหาเสื้อผ้าดีๆ สักสองชุดให้หลินเยี่ยน ในความทรงจำของหลินเทา หลินเยี่ยนยังไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ เลย ส่วนใหญ่จะเป็นเสื้อผ้าที่ถึงแม้จะไม่ถึงกับเชยระเบิด แต่ก็เรียกได้ว่าไม่ทันสมัยอย่างแน่นอน

“เร็วเข้าๆๆ ลู่เซียวมาแล้ว!”

ขณะที่หลินเทากับหลินเยี่ยนกำลังเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ ที่หน้าประตูก็เห็นคนคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งลงบันไดมา ปากก็พึมพำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับลู่เซียว เหมือนจะเป็นดาราคนหนึ่ง หลินเทาไม่รู้จัก

แต่หลินเยี่ยนรู้จัก

“อะไรนะคะ?”

หลินเยี่ยนทำหน้าประหลาดใจ พร้อมกันนั้นก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

“ลู่เซียวเหรอคะ? ลู่เซียวคือใครเหรอครับ?” หลินเทางุนงงเป็นไก่ตาแตก มองเห็นผู้คนบนชั้นนี้ ต่างก็วิ่งกรูลงไปชั้นล่างอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าข้างล่างกำลังแจกเงินอยู่

“ลู่เซียวพี่ก็ไม่รู้จักเหรอคะ... ก็คือนักแสดงนำของเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย นี่ไงคะ เขาดังมากเลยนะ พวกเราไปดูกันเถอะค่ะ”

เมื่อก่อนหลินเทาไม่ชอบไปมุงดูเรื่องครึกโครมแบบนี้เลยสักนิด

แต่ครั้งนี้เป็นหลินเยี่ยนที่เป็นฝ่ายเสนอขึ้นมา อีกอย่างเขาก็เห็นว่าหลินเยี่ยนดูเหมือนจะสนใจมากจริงๆ เขาจึงพยักหน้า แล้วก็ปะปนเข้าไปในกองทัพฝูงชนพร้อมกับหลินเยี่ยนสองคน

พอลงมาชั้นล่าง

หลินเทาก็เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่งยืนอยู่บนเวทีในห้องโถงกลางชั้นหนึ่ง

“คนนี้แหละค่ะลู่เซียว”

หลินเยี่ยนพูดอย่างตื่นเต้น โบกไม้โบกมือเหมือนกับแฟนคลับคลั่งไคล้พวกนั้น หวังว่าลู่เซียวจะหันมาสนใจเธอบ้าง

“อ๋อ”

หลินเทาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าลู่เซียวนี่เป็นผู้ชายด้วยซ้ำ

ถ้าหากเป็นผู้หญิง เขาก็ยังพอจะมองเพิ่มอีกสักสองแวบ

“เฮ้ๆๆ... ถ้านายไม่ชอบลู่เซียว แค่มามุงดูเฉยๆ ล่ะก็ ก็อย่ามาขวางทางสิ”

ในตอนนั้น ก็มีเสียงแหลมเสียดหูดังเข้ามา

หลินเทาถึงกับโมโหขึ้นมาทันที พอหันหลังกลับไปเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเงาร่างของวังหลินหลิน

คนที่มาพร้อมกับวังหลินหลินด้วยก็คือเฉียนอี้ฉี่ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเฉียนอี้ฉี่ก็เหมือนกับหลินเทา ถูกลากมานั่นเอง

ไอ้เรื่องตามกรี๊ดดารานี่ ไม่เหมาะกับผู้ชายหรอก

“หลินเทา?”

วังหลินหลินเองก็จำหลินเทาได้เช่นกัน

ประหลาดใจอย่างมาก

“นายก็ชอบลู่เซียวด้วยเหรอ?”

วังหลินหลินเริ่มมองหลินเทาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะมีผู้ชายน้อยคนมากที่จะชอบลู่เซียว อย่างเช่นเฉียนอี้ฉี่ที่อยู่ข้างๆ นางนี่ ก็ต้องทั้งออดอ้อนทั้งบีบบังคับกว่าจะยอมมาด้วย

“ฉันไม่ชอบ”

หลินเทาขานรับ หลุดออกมาจากฝูงชน ไปนั่งรอหลินเยี่ยนอยู่บนม้านั่งสาธารณะที่อยู่ข้างๆ

กลุ่มเด็กสาวกลุ่มใหญ่กำลังตะโกนโห่ร้องใส่เวทีอย่างบ้าคลั่ง หลินเทาทำหน้าดูแคลน เขาไม่รู้เลยว่ามันมีอะไรน่าสนใจนักหนา

แต่พอนึกถึงว่าภาพยนตร์เรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ตัวเองก็ลงทุนไปด้วย ถ้าหากดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาตัวเองก็จะได้เงินด้วย ทันใดนั้นก็รู้สึกปลงตกไปมาก

ดูจากสถานการณ์แบบนี้แล้ว ถ้าไม่ดังเปรี้ยงปร้างสิถึงจะแปลก

“พี่เทาคะ”

ตอนนั้นหลินเยี่ยนก็ออกมาแล้วเหมือนกัน

“ทำไมพี่ออกมาล่ะคะ?”

หลินเยี่ยนถามหลินเทา

หลินเทาหัวเราะอย่างขมขื่น กล่าวว่า: “หูฉันแทบจะโดนพวกเธอตะโกนใส่จนหนวกแล้วเนี่ย”

หลินเยี่ยนเอามือป้องปากหัวเราะเบาๆ พลางถือโอกาสดึงมือขึ้นมา แล้วเดินไปเลือกดูเสื้อผ้าพร้อมกับหลินเทา

วังหลินหลินที่อยู่ในฝูงชนเอาแต่จ้องมองหลินเทาอยู่ตลอดเวลา พอเห็นภาพฉากนี้ ในใจก็พลันรู้สึกหึงหวงขึ้นมาอย่างประหลาดโดยไม่ทราบสาเหตุ

“ไปกันเถอะน่า”

วังหลินหลินพูดกับเฉียนอี้ฉี่อย่างมีโทสะ

เฉียนอี้ฉี่ทำหน้างุนงง ถูกวังหลินหลินลากมาที่นี่ กระโดดโลดเต้นไปสองสามที ตะโกนโห่ร้องไปสองสามประโยค แล้วก็ถูกลากกลับไปอีก

“เป็นอะไรไปเหรอ?”

“ไม่ได้เป็นอะไร... แค่รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ นายรู้จักเขา แต่เขาไม่รู้จักนายสักหน่อย”

“เรื่องนั้นมันจะยากอะไร วันหลังฉันวานเพื่อน ให้ไอ้ลู่เซียวอะไรนั่นออกมาทานข้าวกับเธอสักมื้อก็ได้” เฉียนอี้ฉี่กล่าว

วังหลินหลินได้ยินดังนั้น ก็ชะงักไปเล็กน้อย

“จริงเหรอ? คุณมีปัญญาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“พูดอะไรแบบนั้น บนโลกใบนี้ยังไม่มีเรื่องอะไรที่เงินทำไม่ได้หรอกน่า”

พอเฉียนอี้ฉี่พูดถึงเรื่องเงิน วังหลินหลินก็พลันแฟบลงเหมือนลูกโป่งที่ปล่อยลมทันที

“ฉันบอกให้คุณซื้อบ้านในเมืองฉีอานให้ฉันหลังหนึ่ง คุณยังไม่ยอมเลย ยังจะมาบอกว่าไม่มีเรื่องอะไรที่เงินทำไม่ได้อีก”

วังหลินหลินไม่เชื่อคำพูดของเฉียนอี้ฉี่เลยสักนิด นางหันหลังเดินจากไป

เฉียนอี้ฉี่รีบเดินตามไปทันที

“หลินหลิน ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ซื้อนะ พ่อฉันแม่ฉันทางนั้นบอกแล้ว ให้รอพวกเราแต่งงานกันก่อนแล้วค่อยซื้อ”

“แต่งงานแล้วค่อยซื้อเหรอ?”

วังหลินหลินมองไปทางเฉียนอี้ฉี่ แสยะยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน

“ถ้าหากฉันแต่งงานกับคุณแล้ว งั้นก็ต้องแล้วแต่คุณจะจัดการแล้วสิ แม่ฉันบอกแล้วว่า ผู้หญิงจะมีค่าที่สุดก็คือตอนก่อนแต่งงานนี่แหละ”

เฉียนอี้ฉี่ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ตอนนั้นวังหลินหลินก็เดินมาถึงหน้าร้านค้าแบรนด์เนมหรูหราแห่งหนึ่ง แล้วหยุดเดินลง

“เรื่องบ้านเอาไว้ก่อน พวกเราคบกันมานานขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้ฉันสักชุดเลยนะ”

“นี่มันเรื่องเล็กน้อยน่า”

เฉียนอี้ฉี่ยิ้ม เดินเข้าร้านไปพร้อมกับวังหลินหลิน

พอเข้ามาในร้าน ก็เห็นหลินเทากับหลินเยี่ยนก็อยู่ด้วยเหมือนกัน

หลินเทากำลังให้หลินเยี่ยนลองสวมเสื้อดาวน์ตัวหนึ่งอยู่

“เป็นยังไงบ้าง? อุ่นไหม”

หลินเทาถามหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนพยักหน้า หมุนตัวไปมาหน้ากระจกสองสามรอบ ดูแล้วพอใจอย่างยิ่ง

“ตัวนี้เท่าไหร่ครับ?” หลินเทาถามพนักงานขายที่อยู่ข้างๆ

“ตัวนี้ราคาห้าพันหยวนค่ะ พอดีที่ร้านเรากำลังมีโปรโมชั่นลดราคาอยู่พอดี ลดราคาให้คุณแล้ว ก็จะเหลือประมาณสี่พันแปดร้อยค่ะ”

“ได้ครับ ห่อให้ผมเลย”

หลินเทาพูดตรงๆ

หลินเยี่ยนถึงกับตกตะลึงไปเลย

“พี่เทาคะ พี่บ้ารึเปล่า?”

“เป็นอะไรไปล่ะ? เธอชอบไม่ใช่เหรอ” หลินเทาบอก

“หนูชอบก็ชอบอยู่หรอกค่ะ แต่ว่า...” หลินเยี่ยนกลัวว่าพนักงานขายจะได้ยิน นางดึงหลินเทาไปคุยกันข้างๆ กระซิบเสียงเบา: “นี่มันแพงเกินไปนะคะ สี่พันแปดร้อยแน่ะ เงินเดือนทั้งเดือนของหนูยังไม่เยอะขนาดนี้เลย”

นับตั้งแต่ถูกรางวัลมา หลินเทาก็ไม่ค่อยมีเซนส์เรื่องเงินเท่าไหร่แล้ว แต่พอหลินเยี่ยนพูดขึ้นมาว่าเงินเดือนทั้งเดือนยังไม่เยอะขนาดนี้เลย

เขาก็ถึงเพิ่งจะนึกออกว่า ตัวเองอาจจะเหลิงไปจริงๆ แล้วก็ได้

“โย่ หลินเทา บังเอิญจังเลยนะ”

ตอนนั้นวังหลินหลินก็เดินเข้ามา ทักทายขึ้น

หลินเยี่ยนจำวังหลินหลินได้ ยิ้มให้เล็กน้อย

หลินเทาพยักหน้า

“เธอก็มาซื้อเสื้อผ้าด้วยเหรอ?”

“ใช่สิ มาเดินดูเล่นน่ะ” วังหลินหลินกล่าว

“พี่ชายรูปหล่อคะ... เสื้อดาวน์ตัวนี้พวกคุณยังจะเอาอยู่ไหมคะ?” ตอนนั้นพนักงานขายคนนั้นก็ถือเสื้อดาวน์ตัวนั้นเดินเข้ามา ถามหลินเทา

ยังไม่ทันที่หลินเทาจะได้เอ่ยปาก หลินเยี่ยนก็พูดขึ้นโดยตรง: “พวกเราไม่เอาแล้วค่ะ” จากนั้นก็ลากตัวหลินเทาเดินจากไป

พอหลินเทาสองคนจากไป พนักงานขายก็เลิกเสแสร้งทันที

“ไม่มีเงินแล้วจะเข้ามาเดินดูในร้านทำไมกัน เสียอารมณ์จริงๆ ให้ตายสิ... ทำฉันต้องวิ่งขึ้นวิ่งลง แถมยังลองใส่ไปแล้วด้วยนะ ฉันก็นึกว่าจะซื้อจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่า... ถุย!”

“อย่างพวกคุณพนักงานขายน่ะ น่าจะดูคนแม่นมากๆ นะ อย่างพวกเขาสองคนนั่นน่ะ ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่จะมาซื้อของ ก็แค่เข้ามาเหมือนนักท่องเที่ยวชมวิวทิวทัศน์นั่นแหละ ปกติไม่เคยเห็นของหรูหราอะไร ถือโอกาสนี้เข้ามาดูสักหน่อย เปิดหูเปิดตา”

เฉียนอี้ฉี่จงใจพูดแบบนี้

เขารู้ว่าหลินเทากับวังหลินหลินเคยดูตัวกันมาก่อน เรื่องนี้วังหลินหลินเคยเล่าให้เขาฟังแล้ว

ที่เขาพูดแบบนี้ ก็เพื่อต้องการจะด้อยค่าหลินเทาต่อหน้าวังหลินหลิน เพื่อที่จะยกตัวเองให้ดูสูงขึ้น

พนักงานขายได้ยินดังนั้น ก็เกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที

“พี่ชายรูปหล่อคะ พี่นี่แหละที่เข้าใจพวกเราที่สุด”

พูดจบก็เริ่มแนะนำเสื้อดาวน์ตัวที่ขายไม่ออกตัวนี้ทันที

“พี่ชายรูปหล่อคะ... ดูสิคะ แฟนพี่สวยขนาดนี้ ใส่คู่กับเสื้อดาวน์ของร้านเราตัวนี้แล้ว บอกเลยว่าสมบูรณ์แบบสุดๆ เลยค่ะ พี่ลองดูสิคะ!”

วังหลินหลินชะงักไปเล็กน้อย จริงๆ แล้วนางไม่ได้ชอบเสื้อดาวน์ตัวนี้หรอก แต่พอมองดูราคาแล้วก็เกิดใจสั่นขึ้นมาทันที

นางมองไปทางเฉียนอี้ฉี่แวบหนึ่ง ไอ้ขี้เหนียวเฉียนอี้ฉี่คนนี้ ไม่รู้ว่าจะยอมตกลงรึเปล่า?

ห้าพันหยวนเลยนะ