บทที่ 85: หลานสะใภ้ (ฝั่งสามี) แสร้งทำเป็นคนดี

พอมาถึงธนาคาร จ้าวซี่ชิวก็ถือสมุดบัญชีเงินฝากเดินไปยังหน้าเคาน์เตอร์ นางมองซ้ายมองขวาก่อนว่าไม่มีคน ถึงได้ยื่นสมุดบัญชีเล่มนั้นให้พนักงาน แล้วจึงพูดว่า:

“ถอนเงินสดหนึ่งแสนหยวน”

หลินเจี้ยนหมินเองก็ตั้งสติระแวดระวัง ราวกับเป็นบอดี้การ์ด เดินตามติดอยู่ด้านหลังจ้าวซี่ชิวไม่ห่าง

หลังจากถอนเงินสดเรียบร้อย จ้าวซี่ชิวก็ใช้กระเป๋าที่เตรียมมาล่วงหน้าใส่เงิน กอดไว้แนบอก แล้วเดินทางไปยังบ้านของหลินชิวหัวพร้อมกับหลินเจี้ยนหมิน

...

ขณะเดียวกัน

บ้านของหลินชิวหัว

“หย่า!” “หย่า! บ้านหลังนี้ฉันอยู่ต่อไปอีกแค่วินาทีเดียวก็ไม่ได้แล้ว!”

หยางเหมยตะโกนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดใจ เติ้งเฉียงนั่งเงียบอยู่ข้างๆ ก้มหน้าต่ำไม่พูดอะไร หยางเหมยเข้าไปทุบตีเขา เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

“เหมยเหมย... ครั้งนี้เป็นอาเฉียงที่ทำไม่ถูกเอง”

หลินชิวหัวคอยพูดปลอบอยู่ข้างๆ

หยางเหมยได้ยินดังนั้น อารมณ์ก็ค่อยๆ ดีขึ้นเล็กน้อย

“แม่คะ ไม่ใช่ว่าหนูจงใจจะอาละวาดนะคะ แต่เขาโง่เกินไปจริงๆ ตอนนั้นหนูก็บอกแล้วว่าให้เขาอย่าไปยุ่งกับนายหยางอี้สุ่ยคนนั้น เขาก็ไม่ฟัง ยอมเอาเงินไปให้คนอื่นยืม แต่กลับไม่ยอมให้ยืมท่านลุงใหญ่ คุณลองพูดดูสิคะว่าคนแบบนี้นี่มันจริงๆ เลย...”

พอพูดถึงเรื่องนี้ หยางเหมยเองก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ที่ตอนนั้นไม่ได้ให้เติ้งเฉียงเอาเงินให้หลินเจี้ยนหมินยืม ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ลงเอยแบบนี้

หลินชิวหัวกล่าว: “เหมยเหมย ตอนนี้เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราก็ค่อยๆ หาทางแก้ไขกันสิ จะมาทะเลาะหย่ากันทำไม เธอกับอาเฉียงอยู่กันมาตั้งหลายปีแล้ว ก็ดีต่อกันมาตลอด จะมาเพราะเรื่องเงินแค่นี้แล้วก็...”

คำว่าหย่าสองคำหลัง หลินชิวหัวไม่ได้พูดออกมา

“แม่คะ นี่มันไม่ใช่เรื่องเงินค่ะ ไม่มีเงินแล้วค่าใช้จ่ายลูกจะเอาที่ไหน? ค่าเทอมปีละแสนกว่าหยวนจะเอาที่ไหน? แล้วยังมีค่าผ่อนบ้าน ค่าเช่าโรงงานนั่นอีกปีละสี่ห้าแสนหยวน พวกนี้จะเอาที่ไหนมาจ่าย? แล้วชีวิตมันจะอยู่ต่อไปยังไงได้อีกคะ?”

พอหยางเหมยพูดแบบนี้ออกมา

ทันใดนั้นความกดดันก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เรื่องราวเหล่านี้ราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่มองไม่เห็น กดทับนางจนแทบหายใจไม่ออก

“หนูไม่ใช่ผู้หญิงวัตถุนิยมนะคะ แต่ว่าถ้าคุณไม่มีเงิน ชีวิตมันก็อยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ นะคะ”

“เอาล่ะๆ แม่รู้ว่าพวกแกลำบากกันมาก แม่ก็กำลังช่วยพวกแกหาทางอยู่ไม่ใช่เหรอ ทางฝั่งลุงใหญ่แกเขาก็ตกลงจะให้ยืมหนึ่งแสนแล้ว เดี๋ยวแม่จะลองไปขอยืมจากทางฝั่งลุงรอง ลุงเล็กแกดูอีกหน่อย” หลินชิวหัวกล่าว

หยางเหมยได้ยินดังนั้น

ก็ชะงักไปเล็กน้อย

“แม่คะ ท่านลุงใหญ่ยังยอมให้ยืมเงินพวกเราอีกเหรอคะ? ครั้งที่แล้วเติ้งเฉียงทำกับเขาขนาดนั้น”

“ลุงใหญ่แกเป็นคนดี ไม่มาถือสาหาความกับเด็กรุ่นหลังหรอกน่า” หลินชิวหัวกล่าว

เติ้งเฉียงที่อยู่ข้างๆ ตอนนั้นก็โพล่งพูดขึ้นมาลอยๆ: “บ้านท่านลุงใหญ่โดนเวนคืนได้เงินชดเชยมาหกแสนหยวนไม่ใช่เหรอครับ”

ความหมายของเติ้งเฉียงก็คือ หลินเจี้ยนหมินให้น้อยเกินไป

หยางเหมยได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดทันที: “แม่คะ แม่ฟังดูสิคะ คนแบบนี้น่ะ ไม่รู้จักรู้คุณทดแทนคุณเลย ถ้าท่านลุงใหญ่ได้ยินคำพูดนี้เข้า ต้องเสียใจมากแน่ๆ เลยค่ะ”

“ฉันก็แค่พูดกับพวกเธอเฉยๆ นี่นา ฉันจะไปพูดแบบนี้กับท่านลุงใหญ่ได้ยังไง ฉันก็ไม่ได้โง่นะ” เติ้งเฉียงเองก็รู้ว่าไม่เหมาะสม รีบอธิบายแก้ต่างทันที

หยางเหมยทำท่าไม่ใส่ใจ

“พอเลยน่า!”

หยางเหมยเอ็ดเติ้งเฉียงเสียงหนึ่ง

“เติ้งเฉียง นี่เพราะท่านลุงใหญ่เป็นคนดีนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ใครเขาจะไปสนใจแก”

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่

หลินเจี้ยนหมินกับจ้าวซี่ชิวสองคนก็มาถึงพอดี

“เจ๊ครับ”

หลินเจี้ยนหมินร้องเรียกหลินชิวหัว

หยางเหมยรีบเดินออกไปต้อนรับ: “ท่านลุงใหญ่ ท่านป้าใหญ่ มาแล้วเหรอคะ”

เติ้งเฉียงที่อยู่ข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อย ยังคงครุ่นคิดอยู่ว่าคำพูดเมื่อครู่นี้หลินเจี้ยนหมินได้ยินรึเปล่า

“อาเฉียง ลุงใหญ่มาแล้ว”

หลินชิวหัวหันกลับไปร้องเรียก

เติ้งเฉียงถึงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา เอ่ยทักทายคน

“ท่านลุงใหญ่ ท่านป้าใหญ่ครับ”

จ้าวซี่ชิวพยักหน้า ส่งสัญญาณให้หลินเจี้ยนหมินแวบหนึ่ง เปิดกระเป๋าที่กอดอยู่แนบอกออกมา ส่งให้หลินชิวหัว

“เจ๊คะ นี่เงินหนึ่งแสนหยวน บ้านพวกเราก็มีปัญญาช่วยได้เท่านี้แหละค่ะ”

“โอ๊ยตายแล้ว... เจี้ยนหมิน ซี่ชิว ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้วจริงๆ”

หลินชิวหัวซาบซึ้งใจน้องชายและน้องสะใภ้คู่นี้อย่างมาก

ตอนนั้นหยางเหมยก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง พูดกับหลินเจี้ยนหมินว่า: “ท่านลุงใหญ่คะ ครั้งที่แล้วที่ท่านไปยืมเงินที่โรงงาน เติ้งเฉียงไม่ได้ให้ท่านยืม พวกเราเสียใจจริงๆ ค่ะ”

พูดจบ หยางเหมยก็เหลือบมองไปทางเติ้งเฉียงอีกครั้ง

“เติ้งเฉียง!”

หยางเหมยร้องเรียก เติ้งเฉียงถึงได้เข้าใจความหมายโดยนัย กล่าวขอโทษหลินเจี้ยนหมิน

“ท่านลุงใหญ่ครับ ครั้งที่แล้วเป็นความผิดของผมเอง ผมเอาเงินก้อนนั้นไปให้คนนอกยืม ก็แค่อยากจะทำความรู้จักกับคนของกรีนโอเอซิส กรุ๊ป อยากจะได้ออเดอร์จากพวกเขาน่ะครับ”

“ตอนนี้ออเดอร์ก็ไม่ได้มา แถมยังต้องเสียเงินไปอีกล้านกว่า คนที่ยืมเงินไปนั่นเงาหัวก็หาไม่เจอแล้วค่ะ” หยางเหมยกล่าว

“ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ถ้ารู้แต่แรก ผมจะให้เงินเขายืมได้ยังไงล่ะครับ”

“แกคิดไม่ถึงเหรอ? ฉันเตือนแกไปกี่รอบแล้ว บอกแล้วๆ ว่านายหยางอี้สุ่ยคนนั้นมันไม่น่าไว้ใจ แกก็ไม่ฟัง ฉันว่าแกมันไม่มีสมอง!”

เติ้งเฉียงได้ยินดังนั้น ก็คิดอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่สุดท้ายก็ยังคงกดมันลงไป นั่งหน้ามุ่ยไม่พอใจอยู่ข้างๆ ตามลำพัง ไม่ยอมพูดคุยกับหยางเหมยอีก คิดในใจ ตอนนั้นเธอก็ไม่อยากให้ยืมเงินท่านลุงใหญ่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ตอนนี้กลับมาแสร้งทำเป็นคนดีซะงั้น

“เขาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ”

หยางเหมยยังคงบ่นว่าเติ้งเฉียงต่อไป

“ไม่มีสมองเลยสักนิด แถมยังไม่ยอมฟังคำเตือนคนอื่นอีก”

“พอแล้วๆ เหมยเหมย ไม่ต้องพูดแล้ว”

หลินเจี้ยนหมินเอ่ยห้าม

จ้าวซี่ชิวพูดสมทบ หันไปพูดกับเติ้งเฉียง: “อาเฉียง ไม่ใช่ว่าป้าจะว่าแกนะ แต่เหมยเหมยเขาก็หัวไวกว่าแกอยู่บ้างนะ เรื่องบางเรื่องแกก็ควรจะฟังเขาบ้าง”

เติ้งเฉียงพยักหน้า

เมื่อเห็นว่าเติ้งเฉียงก็ไม่ยอมพูดอะไร บ้านของหลินชิวหัวก็วุ่นวายไม่สงบสุข

จ้าวซี่ชิวลุกขึ้นยืนกล่าวว่า: “เจ๊คะ ถ้างั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“กลับไปทำไม ยังไงซะก็ต้องทานข้าวก่อนค่อยไป”

หลินชิวหัวพูดจบก็เดินเข้าครัวไปทำอาหาร

หยางเหมยดึงจ้าวซี่ชิวไว้: “ท่านป้าใหญ่คะ ท่านกับท่านลุงใหญ่ต้องทานข้าวที่นี่ให้ได้นะคะ”

จ้าวซี่ชิวรู้สึกยากที่จะปฏิเสธน้ำใจ เหลือบมองไปทางหลินเจี้ยนหมินแวบหนึ่ง

หลินเจี้ยนหมินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าแล้วพูดว่า: “ถ้างั้นก็ทานที่นี่ก็ได้ ยังไงซะอาเทากับเยี่ยนจื่อก็ออกไปข้างนอก เจ้าเฉียงก็ไปหมู่บ้านตระกูลหลินแล้ว เสวี่ยก็กลับบ้านแม่ไปแล้ว ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่”

พอพูดถึงหลินเทา

หลินชิวหัวก็เดินออกมาจากในครัว ในมือยังถือตะหลิวอยู่ เอ่ยถามอย่างสอดรู้สอดเห็น:

“เยี่ยนจื่อกับอาเทาสองคนออกไปด้วยกันเหรอ? พวกเขาออกไปทำอะไรกัน”

“ได้ยินอาเทาบอกว่า เหมือนจะพาเยี่ยนจื่อไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่ตอนปีใหม่สักสองชุดน่ะค่ะ”

จ้าวซี่ชิวบอก

หลินชิวหัวได้ยินดังนั้น

ก็ชะงักไปเล็กน้อย

ยิ้มๆ แล้วถามว่า: “ซี่ชิว เธอลองพูดดูสิว่าอาเทานี่คงจะไม่ได้เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเยี่ยนจื่อไปแล้วหรอกนะ มีใจให้แล้วรึเปล่า”

จ้าวซี่ชิวหัวเราะอย่างขมขื่น กล่าวว่า: “ถ้ามีก็ดีสิ อาเทาน่ะสงสารเยี่ยนจื่อต่างหาก เยี่ยนจื่อเพิ่งจะเสียพ่อไป ที่บ้านก็ไม่มีใครเหลือแล้ว นี่ก็ใกล้จะปีใหม่ เขาเห็นว่าไม่มีอะไรทำ ก็เลยคิดจะพาเยี่ยนจื่อออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง”

หลินชิวหัว “อ๋อ” ออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าฉายแววผิดหวังวูบหนึ่ง แล้วก็กลับเข้าครัวไปทำอาหารต่อ

...

ในเวลาเดียวกัน

ตอนนั้น ณ ต้าจงหัว พลาซ่า อำเภอฉีสุ่ย

หลินเยี่ยนยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงภาพยนตร์ มองเห็นว่าภาพยนตร์เรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ยังไม่เข้าฉาย แต่โปสเตอร์ข้างบนกลับเปลี่ยนไปอีกแล้ว ดูแวบเดียวก็รู้ว่าการโปรโมทยิ่งทำได้เข้าถึงมากขึ้น

หลินเทานึกถึงคำพูดของเซี่ยฮวนขึ้นมา ถ้าหากหนังเรื่องนี้ดังเปรี้ยงปร้าง เขาก็จะได้ส่วนแบ่งไม่น้อยเลยนะ

ดังนั้น เขาจึงมองหนังเรื่องนี้ไม่เหมือนกับที่หลินเยี่ยนมองอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ เขากลับรู้สึกว่านี่มันเหมือนกับไก่ตัวผู้ที่สามารถออกไข่ทองคำได้