บทที่ 84: รุ่นพ่อแม่ใจอ่อน จิตใจคนยากแท้หยั่งถึงจริงๆ

พอพูดถึงตรงนี้ หลินเทาก็รู้สึกว่ายิ่งอธิบายยิ่งวุ่นวาย สู้หาทางเผ่นหนีไปเลยดีกว่า

จ้าวซี่ชิวมองตามแผ่นหลังของหลินเทาที่ ‘หนีเอาตัวรอด’ ไป พลางนึกถึงหลินเทาตอนเด็กๆ ก็ซุกซนแบบนี้เหมือนกัน โดนตัวเองไล่ตีอยู่บ่อยๆ พอนึกย้อนกลับไป นางก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

ครู่ต่อมา

หลินเจี้ยนหมินก็กลับมาจากข้างนอก ทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่นผง ราวกับเพิ่งจะไปคลุกฝุ่นคลุกดินมาอย่างไรอย่างนั้น

“โอ๊ยตายแล้ว... คุณไปทำอะไรมา ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ”

จ้าวซี่ชิวประหลาดใจอยู่บ้าง เดินเข้าไปใช้มือตบฝุ่นตามตัวให้หลินเจี้ยนหมิน

ฝุ่นผงเหล่านั้น พอโดนจ้าวซี่ชิวตบเข้า ก็ฟุ้งกระจายไปในอากาศ ราวกับภูตผีปีศาจที่ถูกปลดปล่อยออกมาเริงระบำ

“ไม่ต้องตบแล้ว เดี๋ยวก็ฟุ้งไปทั้งบ้านหมด ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”

หลินเจี้ยนหมินเดินไปยังห้องน้ำ

ประตูห้องน้ำถูกล็อคจากด้านใน

“อาเทาอยู่ในนั้นน่ะ คุณขึ้นไปใช้ข้างบนเถอะ”

จ้าวซี่ชิวบอก

หลินเทาได้ยินดังนั้น ก็รีบออกมาจากข้างในทันที

“พ่อครับ พ่อกลับมาแล้ว”

หลินเทาพูดจบ ก็หันไปพูดกับจ้าวซี่ชิว: “แม่ครับ แม่บอกพ่อรึยังครับ?”

“เรื่องอะไรเหรอ?”

หลินเจี้ยนหมินสงสัย ถามขึ้นมาก่อน พลางรู้สึกปวดท้องขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็รีบพูดต่อ: “ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

หลินเจี้ยนหมินรีบร้อนวิ่งเข้าห้องน้ำไป

จ้าวซี่ชิวพูดกับหลินเทา: “แม่ยังไม่ได้บอกเลย แกดูพ่อแกสิ สกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าไปทำอะไรมา?”

พอจ้าวซี่ชิวพูดแบบนี้

หลินเทาถึงเพิ่งจะนึกออก เมื่อครู่เขาไม่ได้สังเกตเห็น

ครู่ต่อมา หลินเจี้ยนหมินก็ออกมาจากห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านแล้ว คนก็ดูสดชื่นขึ้นมาก

“พ่อครับ... พ่อไปทำอะไรมาเหรอครับ?” หลินเทาถาม

“ฉันไปเหมืองถ่านหินมา ไปช่วยเขาทำงานนิดหน่อยน่ะ” หลินเจี้ยนหมินบอก

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

“ทำไมคุณถึงไปที่นั่นอีกแล้วล่ะ สุขภาพคุณก็ไม่ดี ทำงานหนักขนาดนั้นไม่ได้นะ”

หลินเจี้ยนหมินเมื่อก่อนสมัยหนุ่มๆ ก็เคยทำงานอยู่ที่เหมืองถ่านหินนี่แหละ ต่อมาพออายุมากขึ้นก็เลยไม่ได้ไปทำแล้ว ก็เลยมาหัดเรียนรู้วิชาชีพกลางคัน รับจ้างตกแต่งอะไรพวกนั้นไปเรื่อย

“ไม่เป็นไรน่า”

หลินเจี้ยนหมินกลับรู้สึกว่าจ้าวซี่ชิวทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้

“เมื่อก่อนฉันก็เคยทำอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้าฉันไม่ทำอันนี้ ตอนนี้ก็ไม่มีงานอื่นให้ทำแล้ว คนอายุเท่าฉัน ไปทำงานอย่างอื่นเขาก็ไม่รับแล้วนะ”

“ไม่รับก็ไม่ต้องทำสิครับ” หลินเทากล่าว

“ไม่ทำเหรอ?”

หลินเจี้ยนหมินจ้องมองหลินเทาด้วยสายตาจริงจัง

“ถ้าไม่ทำ แล้วบ้านพวกเราจะเอาเงินที่ไหนมาให้แกแต่งเมีย”

“ผมมีเงินของผมเองครับ” หลินเทาบอก

คำพูดประโยคนี้ของหลินเทา เขาพูดมาหลายครั้งเกินไปแล้ว

จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินฟังจนหูชาไปหมดแล้ว

“เอาเถอะน่า”

หลินเจี้ยนหมินก็ไม่โต้เถียงหลินเทาต่อ ไม่ฟังคำอธิบายของหลินเทาอีกต่อไป เขาเปลี่ยนเรื่องทันที

“เมื่อกี้แกไม่ได้บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉันเหรอ? เรื่องอะไรล่ะ”

“ป้าใหญ่มาครับ” หลินเทาบอก

หลินเจี้ยนหมินได้ยินดังนั้น ก็มองซ้ายมองขวา

“คนล่ะ?”

“นางมาขอยืมเงินน่ะค่ะ” จ้าวซี่ชิวตอบกลับ จากนั้นก็เล่าเรื่องของเติ้งเฉียงให้หลินเจี้ยนหมินฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อได้ฟัง หลินเจี้ยนหมินก็เงียบไปเล็กน้อย

“แม่ครับ... เห็นไหมล่ะ ผมก็บอกแล้ว ครั้งที่แล้วพ่อไปขอยืมเงินเติ้งเฉียงก็โดนปฏิเสธหน้าชา คราวนี้เติ้งเฉียงกลับมาขอยืมเงินพวกเราแทน พวกเรายังจะให้ยืมอีกก็โง่แล้วสิครับ พ่อต้องไม่ยอมแน่ๆ...”

หลินเทายังพูดไม่ทันจบ

หลินเจี้ยนหมินก็โพล่งพูดขึ้นมาลอยๆ: “แต่ว่านี่มันป้าใหญ่แกเป็นคนเอ่ยปาก พวกเราก็ยังคงต้องให้ยืม”

“พ่อครับ พ่อเชื่อไหมว่า ก่อนหน้านี้ที่พ่อให้ป้าใหญ่ไปขอยืมเงินกับเติ้งเฉียง เติ้งเฉียงก็คงไม่ให้ยืมเหมือนกันนั่นแหละ ทำไมพอสลับข้างกันถึงไม่ได้ล่ะครับ พวกพ่อนี่มันโดนผูกมัดทางศีลธรรมเข้าแล้ว”

“อะไรคือผูกมัดทางศีลธรรม ป้าใหญ่แกเป็นพี่สาวแท้ๆ ของฉันนะ”

“พ่อก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของป้าใหญ่เหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”

“แก...”

หลินเจี้ยนหมินถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาบ่นพึมพำเสียงเบา ‘ฉันจะไปเถียงอะไรกับแก’ จากนั้นก็หันไปถามจ้าวซี่ชิว: “พวกเรายังเหลือเงินเท่าไหร่?”

“เงินที่อาเทาหามาสมทบค่าสินสอดครั้งที่แล้วน่ะ งานแต่งนั่นมันไม่สำเร็จไม่ใช่เหรอ เงินสองแสนหยวนก้อนนั้นยังไม่ได้แตะเลย” จ้าวซี่ชิวบอก

หลินเจี้ยนหมินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ให้ยืมเถอะ”

หลินเจี้ยนหมินเป็นคนใจอ่อน แถมยังซื่อตรงเกินไป

แต่หลินเทามองทะลุปรุโปร่งแล้ว เมื่อเห็นพ่อแม่ทั้งสองคนเป็นแบบนี้ ก็จนปัญญาเช่นกัน

คิดในใจ ตัวเองจะต้องหาโอกาสทำให้พ่อแม่ได้เห็นธาตุแท้ของคนให้ได้

“พวกพ่อแม่อยากให้ยืม ก็ให้ยืมไปเถอะครับ ผมไปพักผ่อนก่อนนะ”

หลินเทาเดินขึ้นไปชั้นบน

หลินเยี่ยนบังเอิญออกมาจากห้องพอดี

“เยี่ยนจื่อ วันนี้เธอจะไปทำอะไรเหรอ?”

หลินเทานึกขึ้นได้ ก็ไม่มีธุระอะไร หลินเยี่ยนก็เพิ่งจะอยู่ในช่วงเวลาที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก สภาพจิตใจในตอนนี้ต้องการการเยียวยาอย่างเร่งด่วน ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าได้ง่ายๆ

“ฉัน... ฉันไม่มีอะไรทำค่ะ”

เมื่อครู่หลินเยี่ยนก็ได้ยินหลินเทาคุยกับจ้าวซี่ชิวและหลินเจี้ยนหมินแล้ว นางยังคิดว่าจะปลอบใจหลินเทาสักหน่อย ผลสุดท้ายหลินเทากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เรื่องนี้กลับทำให้นางรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

“ไม่มีอะไรทำเหรอ งั้นฉันพาเธอออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว ฉันจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สักสองชุด” หลินเทาพูด

“ฉันไม่ซื้อเสื้อผ้าค่ะ” หลินเยี่ยนปฏิเสธทันที

จากนั้นก็ยิ้มแห้งๆ ให้หลินเทา: “พี่เทาคะ หนูไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ตอนปีใหม่มาหลายปีแล้วค่ะ”

“ก็เพราะเป็นแบบนี้แหละ ถึงต้องไปซื้อไง”

“แต่ว่าหนูอยากจะประหยัดหน่อย หนูยังติดหนี้พี่อยู่ตั้งเยอะแยะเลยนะคะ” หลินเยี่ยนกล่าว

“ฉันไม่เอาคืนหรอกน่า” หลินเทาพูดอย่างใจป้ำ

หลินเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย

ตั้งแต่ตอนที่พ่อของนางเข้าโรงพยาบาล หลินเทาก็เป็นคนออกเงินค่ารักษาให้ก่อน ไหนจะค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ อีก หลินเยี่ยนคำนวณดูแล้ว นางน่าจะติดหนี้หลินเทาอยู่หลายหมื่นหยวนเลยทีเดียว

หลินเทากลับบอกว่าไม่เอาคืนเหรอ?

“พี่เทาคะ แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ พี่ก็ไม่ใช่เถ้าแก่ใหญ่อะไรสักหน่อย เงินก้อนนี้หนูต้องคืนให้พี่แน่นอนค่ะ”

หลินเทาอึ้งไปเล็กน้อย

ตอนนี้เขามีเงินฝากเงินสดอยู่ร้อยสามสิบล้านหยวน

มองไปทั่วทั้งอำเภอฉีสุ่ย ต่อให้เป็นเถ้าแก่ใหญ่แค่ไหน ก็ไม่มีใครมีเงินสดเยอะเท่าเขาอีกแล้ว

เขาคือราชาเงินสดตัวจริงเสียงจริงเลยนะ

“ก็ได้น่า เธอจะคืนก็คืนไปสิ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า ฉันพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าสักสองชุด ถือโอกาสออกไปเที่ยวเล่นด้วยไง อีกอย่าง เธอก็ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ฉันสักชุดด้วยสิ”

หลินเทาจงใจพูดแบบนี้

หลินเยี่ยนได้ยินดังนั้น ก็ยอมตกลงจริงๆ ด้วย หลินเทาแอบได้ใจอยู่ลึกๆ การจะจัดการหลินเยี่ยนได้ต้องใช้วิธีนี้แหละ ได้ผลชะงัดมาตั้งแต่เล็กจนโตจริงๆ

“พ่อครับ แม่ครับ ผมกับเยี่ยนจื่อออกไปข้างนอกนะครับ”

หลินเทาลงมาชั้นล่าง หลินเยี่ยนเดินตามหลังมา

จ้าวซี่ชิวกับหลินเจี้ยนหมินสองคนมองดูทั้งสองคนเดินออกจากประตูไป สบตากัน พวกเขาทั้งคู่ต่างก็กำลังคิดว่า ถ้าหากเยี่ยนจื่อได้เป็นเมียของอาเทาก็คงจะดี

“เด็กสองคนนี้นี่...”

จ้าวซี่ชิวยิ้มออกมาอย่างจนใจ

จากนั้นนางก็นึกถึงเรื่องที่หลินเจี้ยนหมินจะให้ยืมเงินขึ้นมา

“ถ้างั้นตอนนี้ฉันไปกดเงิน เอาไปให้เจ๊เลยไหม?”

หลินเจี้ยนหมินพยักหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: “ฉันไปด้วยดีกว่า”

เดิมทีหลินเจี้ยนหมินไม่อยากจะไป แต่พอคิดดูอีกที นี่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไปยืมเงินนี่นา เขามีอะไรต้องไม่กล้าไป? คนที่ควรจะละอายใจคือเติ้งเฉียงหลานชายของเขาต่างหาก

“ได้ค่ะ”

จ้าวซี่ชิวหันกลับเข้าห้องไปรื้อค้นข้าวของในตู้ เพื่อหาสมุดบัญชีเงินฝากเล่มนั้น

ง่วนอยู่ครึ่งค่อนวัน ถึงจะหาเจอ

แล้วก็เดินทางไปยังธนาคารพร้อมกับหลินเจี้ยนหมินสองคนก่อน