บทที่ 83: ลูกพี่ลูกน้องเกิดเรื่อง ป้าใหญ่มาขอยืมเงิน

หลินเทายิ้มเล็กน้อย

“อันนี้น่ะ... เพื่อนฉันคนหนึ่งให้มาน่ะ”

“หนังเรื่องนี้เริ่มโปรโมทมาตั้งนานแล้ว หนูรอมาตลอดเลยค่ะ”

หลินเยี่ยนจ้องมองตั๋วหนัง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่นางรู้สึกดีใจขึ้นมาบ้าง

หลินเทาเห็นดังนั้น ในใจก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง

“มีแค่ใบเดียวเองเหรอคะ?” หลินเยี่ยนถาม

หลินเทาพยักหน้า

หลินเยี่ยนเบ้ปากเล็กน้อย

“หนูยังคิดอยู่เลยว่าพวกเราจะไปดูด้วยกันซะอีก”

“รอให้เธอไปดูเสร็จแล้ว กลับมาค่อยมาเล่าให้ฉันฟังก็ได้” หลินเทายิ้มแล้วพูด

“ได้ค่ะ” หลินเยี่ยนพยักหน้ารัวๆ จ้องมองตั๋วหนัง เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ในจังหวะนั้นเอง

นอกประตู จ้าวซี่ชิวก็เดินเข้ามา

“อาเทา ป้าใหญ่แกกลับมาแล้ว”

ป้าใหญ่หลินชิวหัวดีกับเขามาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นพอได้ยินว่าป้าใหญ่มา เขาก็รีบพูดทันที: “ได้ครับ เดี๋ยวผมลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“ฉัน...” หลินเยี่ยนทำอะไรไม่ถูกในชั่วขณะ

“เธอก็ลงไปกับฉันสิ ป้าใหญ่ฉันเธอก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้จัก”

หลินเทาพูด

“ฉัน...”

หลินเยี่ยนคิดอยากจะแต่งตัวสักหน่อย แต่ก็ถูกหลินเทาลากตัวลงไปชั้นล่างเสียแล้ว

ถึงแม้ว่าหลินเยี่ยนจะเคยเจอหน้าป้าใหญ่ของหลินเทามาก่อน แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร นางกลับรู้สึกประหม่าเหมือนกำลังจะไปเจอผู้ใหญ่ฝ่ายชาย

“ป้าใหญ่ครับ”

ยังไม่ทันจะลงไปถึงชั้นล่างดี หลินเทาก็ตะโกนเรียก

หลินชิวหัวยิ้ม คิดในใจว่า หลินเทาคงไม่ได้เก็บเรื่องที่ครั้งที่แล้วเติ้งเฉียงไม่ยอมให้ยืมเงินมาคิดแค้นนาง นางรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

“อาเทา”

“นี่ นี่เยี่ยนจื่อใช่ไหม”

ตอนที่หลินเทาลงมาถึง หลินชิวหัวถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นหลินเยี่ยนที่เดินตามหลังหลินเทามา ก้มหน้าต่ำ ท่าทางดูเขินอายอย่างยิ่ง เวลาพูดคุยกับคน ใบหูถึงกับแดงก่ำ

“ค่ะ ป้าใหญ่”

หลินเยี่ยนพยักหน้า ร้องเรียก

หลินชิวหัวมองหลินเยี่ยนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“โอ๊ยตายแล้ว... โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เจอหนู ก็สิบกว่าปีก่อนแล้วมั้ง ตอนนั้นยังเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ อยู่เลย”

หลินชิวหัวมองสำรวจหลินเยี่ยนไปพลาง ถึงเพิ่งจะนึกออกว่าหลินเยี่ยนกับหลินเทาลงมาจากชั้นบนด้วยกัน

นางไม่กล้าที่จะถามหลินเทาต่อหน้าหลินเยี่ยน

จึงแอบไปกระซิบถามจ้าวซี่ชิว: “เด็กสองคนนี้เรื่องราวมันเป็นยังไงกัน?”

ตั้งแต่เด็กหลินชิวหัวก็ชอบพูดหยอกล้ออยู่บ่อยๆ ว่าจะให้หลินเยี่ยนมาเป็นเมียหลินเทา

จ้าวซี่ชิวเล่าเรื่องของเฒ่าหลินให้ฟังคร่าวๆ

หลินชิวหัวตกใจเล็กน้อย

“หา? เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน? ฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด”

“ก็เพิ่งจะสองวันก่อนนี่เอง งานศพก็เป็นหลินเทาที่ช่วยจัดการให้” จ้าวซี่ชิวบอก

“เยี่ยนจื่อนี่ น่าสงสารจริงๆ เลยนะ”

หลินชิวหัวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

นางนึกถึงเรื่องราวชีวิตของหลินเยี่ยนขึ้นมา ตอนเด็กมากๆ แม่ก็จากไป ตอนนี้พ่อก็จากไปอีกแล้ว ที่บ้านก็เหลือแค่นางตัวคนเดียว

“แล้วเยี่ยนจื่อหาคู่ครองได้รึยัง?”

หลินชิวหัวถามขึ้นมาทันที

จ้าวซี่ชิว: “ยังเลย”

“ฉันว่านางกับอาเทาก็ดูดีต่อกันนะ”

“ฉันกับเจี้ยนหมินก็พูดกันอยู่เหมือนกัน เยี่ยนจื่อนี่พวกเราก็เห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เด็กคนนี้นิสัยดี หน้าตาก็ไม่เลว แต่ว่าอาเทาเขาไม่ยอมตกลงน่ะสิ” จ้าวซี่ชิวพูดอย่างจนปัญญา

“ทำไมถึงไม่ยอมตกลงล่ะ?” หลินชิวหัวถาม

“เขาบอกว่าเขาเห็นเยี่ยนจื่อเป็นน้องสาว ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น เธอลองพูดดูสิว่าไอ้เด็กคนนี้น่าโมโหรึเปล่า” ตอนที่จ้าวซี่ชิวพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็เจือปนความรู้สึกหัวเราะขื่นๆ อยู่บ้าง

หลินชิวหัวยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตอนนั้นจ้าวซี่ชิวถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าไม่เห็นเงาของเติ้งกวงหมิง เมื่อก่อนเวลากลับมาบ้านแม่ หลินชิวหัวมักจะพาเติ้งกวงหมิงมาด้วยเสมอ

“แล้วพี่เขยล่ะ? ทำไมพี่เขยไม่มาด้วย”

หลินชิวหัวได้ยินดังนั้น

ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เขาไปหาอาเฉียงที่นั่นน่ะ อาเฉียงช่วงนี้กำลังทะเลาะจะหย่ากับหยางเหมยอยู่”

“เป็นอะไรไปล่ะ? อยู่ดีๆ ทำไมถึงจะมาทะเลาะหย่ากันได้?” จ้าวซี่ชิวประหลาดใจอย่างมาก

“ครั้งที่แล้วที่อาเทาไปขอยืมเงินค่าสินสอดนั่นกับอาเฉียง อาเฉียงไม่ได้ให้ยืมใช่ไหมล่ะ จริงๆ แล้วอาเฉียงไม่ใช่ว่าไม่มีเงินนะ แต่เขาเอาเงินทั้งหมดไปให้คนอื่นยืม ตอนนี้คนคนนั้นก็ไม่รู้ว่าหนีไปไหนแล้ว ติดต่อไม่ได้ เงินที่ให้ยืมไปมากกว่าหนึ่งล้านหยวนก็สูญเปล่าไปเลย” หลินชิวหัวกล่าว

“หา!?”

จ้าวซี่ชิวชะงักไปเล็กน้อย

“ถ้างั้นจะทำยังไงล่ะ? ไปฟ้องร้องคนคนนั้นได้รึเปล่า”

“ตอนนี้คนก็หาไม่เจอ ฟ้องไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร หยางเหมยก่อนหน้านี้ก็เคยบอกแล้วว่าอย่าให้อาเฉียงให้เงินคนคนนั้นยืม แต่อาเฉียงไม่ฟัง เขาอยากจะอาศัยคนคนนั้นไปทำความรู้จักกับผู้บริหารระดับสูงของกรีนโอเอซิส กรุ๊ป หวังจะได้ออเดอร์มาบ้าง ตอนนี้คนก็หาไม่เจอแล้ว เงินทุนหมุนเวียนในโรงงานของอาเฉียงก็เกิดปัญหาขึ้นมาด้วย”

พอพูดถึงตรงนี้

หลินชิวหัวก็หยุดไปครู่หนึ่ง ถามจ้าวซี่ชิว: “ที่เธอนี่พอจะมีเงินบ้างไหม?”

จ้าวซี่ชิวถึงกับยืนนิ่งไป

ยังไม่ทันที่จ้าวซี่ชิวจะได้เอ่ยปาก หลินชิวหัวก็พูดต่อ: “ครั้งนี้ฉันก็ถือว่าไม่รักษาหน้าแก่ๆ นี้แล้ว ถึงได้มาเอ่ยปากกับเธอ ฉันรู้ว่าครั้งที่แล้วที่เธอไปเอ่ยปากยืมเงินกับอาเฉียง อาเฉียงมันไม่รู้จักความ แต่ฉันก็ไม่อาจจะมองดูอาเฉียงโดยไม่สนใจได้...”

“ฉัน...”

จ้าวซี่ชิวอ้ำๆ อึ้งๆ

ตอนนั้นหลินเทาก็เดินเข้ามาพูดว่า: “ป้าใหญ่ครับ เรื่องของพี่เติ้ง เงินก้อนนี้ผมไม่ให้ยืมเด็ดขาดครับ”

คำพูดเมื่อครู่นี้ หลินเทาได้ยินทั้งหมดแล้ว

หลินชิวหัวไม่ได้พูดอะไร รู้สึกอับอายอยู่บ้าง

จ้าวซี่ชิวเห็นดังนั้น ก็รีบเอ่ยปากดุทันที: “อาเทา!”

หลินเทาไม่ได้พูดอะไร หันหลังเดินออกไปนอกบ้าน

“เจ๊คะ เจ๊อย่าไปถือสาอาเทาเลยนะคะ เขาก็แค่เพราะเรื่องที่ครั้งที่แล้วอาเฉียงไม่ยอมให้ยืมเงินน่ะค่ะ”

“เรื่องนั้นฉันรู้ ฉันก็เข้าใจเขาอยู่ จริงๆ แล้วฉันเองก็รู้สึกละอายใจเหมือนกัน” หลินชิวหัวกล่าว

“เจ๊คะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ๊หรอกค่ะ พวกเราไม่ได้เจาะจงที่เจ๊ เพียงแต่ว่า...”

จ้าวซี่ชิวอ้ำๆ อึ้งๆ

หยุดไปครู่หนึ่ง ถึงได้พูดว่า: “เจ๊คะ ในเมื่อเจ๊เอ่ยปากแล้ว เงินก้อนนี้ ฉันก็ไม่พูดว่าจะไม่ให้เจ้ายืมหรอกนะคะ แต่ว่าที่ฉันนี่ก็ไม่มีเงินเท่าไหร่ บ้านพวกเราโดนเวนคืนได้มาหกแสนก็จริง แต่ว่าโดนอาเล็กกับอาสองพวกเขาแบ่งไปคนละสองแสนแล้ว พวกเราให้ยืมได้อย่างมากก็แค่หนึ่งแสนค่ะ”

เรื่องนี้จริงๆ แล้วหลินชิวหัวก็รู้เหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ที่หลิวพานกับหลี่เหมยมาอาละวาดที่บ้าน หลินเจี้ยนหมินเคยเล่าเรื่องนี้ให้หลินชิวหัวฟังแล้ว

“ฉันรู้ ได้ หนึ่งแสนก็ได้”

หลินชิวหัวพยักหน้า

เมื่อเห็นว่าธุระเสร็จสิ้นแล้ว

นางก็ลุกขึ้นยืนกล่าวว่า: “ถ้างั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

จ้าวซี่ชิวพยายามจะรั้งไว้ แต่ก็ถูกหลินชิวหัวปฏิเสธ

“ตอนนี้อาเฉียงทะเลาะกับหยางเหมยรุนแรงมาก ฉันต้องรีบกลับไป”

“ค่ะ”

จ้าวซี่ชิวพยักหน้า เดินไปส่งหลินชิวหัวจนพ้นประตูชุมชน

หลินเทาก็เดินตามไปด้วย พอหลินชิวหัวไปแล้ว หลินเทาก็พูดขึ้น: “แม่ครับ... แม่มีเงินเท่าไหร่กันเชียว ถึงได้ไปให้คนนั้นยืมคนนี้ยืมอยู่เรื่อย”

“อาเทา ป้าใหญ่แกเป็นคนดีนะ ในเมื่อนางเอ่ยปากแล้ว แม่จะไม่สนใจเลยได้ยังไงล่ะ” จ้าวซี่ชิวกล่าว

“ป้าใหญ่เป็นคนดีก็จริงครับ แต่ไอ้เติ้งเฉียงนั่นน่ะ แม่ลองไปถามพ่อดูสิ พ่อไม่เคยเอ่ยปากขอใครมาก่อน อุตส่าห์ไปหาถึงบริษัทซึ่งๆ หน้า ก็ยังโดนเขาปฏิเสธกลับมา แถมยังบอกว่าไม่มีเงิน บริษัทต้องใช้เงินหมุนเวียน? แต่ความจริงล่ะ? ตัวเองซื้อรถหรู แถมยังเอาเงินไปให้คนอื่นยืมอีก นี่มันคนประเภทไหนกัน ผมต่อให้มีเงิน ผมก็ไม่ให้คนแบบนี้ยืมหรอกครับ”

พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

หลินเทาก็โมโหจนแทบทนไม่ไหว

จ้าวซี่ชิวไม่ได้พูดอะไร

หลินเทาพูดต่อ: “แม่ครับ เรื่องนี้แม่รอพ่อกลับมาก่อน รอดูสิว่าพ่อจะว่ายังไง พ่อก็ต้องไม่ยอมเหมือนกันแน่ๆ”

“แล้วบ้านพวกเราสถานการณ์เป็นยังไง? มีเงินเหรอครับ? เงินชดเชยหกแสน โดนอาสองอาเล็กมาอาละวาดเอาไปสี่แสนแล้ว เหลือเท่าไหร่กัน?”

“คนอื่นเขามีเงินยังไม่ยอมให้แม่ยืมเลย แม่นี่สิ ดีจริงๆ ไม่มีเงินยังจะให้ยืมอีก นี่มันโง่ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ”

หลินเทาโกรธจนควันออกหู ต่อให้ต้องให้ยืมเงินเติ้งเฉียงไปสักหยวนเดียว เขาก็รู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าสิ้นดีแล้ว

จ้าวซี่ชิวได้ยินดังนั้น คิดในใจว่า นี่มันกำลังด่าตัวเองอยู่ไม่ใช่เหรอ

นางเหลือบมองค้อนใส่หลินเทา

“ไอ้ลูกคนนี้นี่...”

พอโดนจ้าวซี่ชิวถลึงตาใส่แบบนั้น หลินเทาก็หัวเราะร่าออกมา รีบอธิบายแก้ต่าง: “แม่ครับ ผมก็แค่เปรียบเปรยเฉยๆ นี่นา ผมไม่ได้ว่าแม่โง่นะครับ”