บทที่ 82: เซี่ยฮวนใช้หลินเทาเป็นเกราะกำบัง

“คุณเกาคะ ฉันไม่ได้ทำงานที่บริษัทร่วมลงทุนแล้ว คุณยังจะโทรมาหาฉันทำไมอีก”

เซี่ยฮวนทำหน้าจนปัญญาอย่างยิ่ง

เมื่อก่อนก็เป็นเพราะเกาฟู่ลี่ใช้อำนาจส่วนตัวแก้แค้น ถึงทำให้นางโดนบริษัทไล่ออก ยิ่งไปกว่านั้น เกาฟู่ลี่ยังใช้อิทธิพลของตัวเองทำให้เซี่ยฮวนไม่สามารถหางานในแวดวงการเงินทั้งหมดได้อีก

“คุณเซี่ยครับ คุณอย่าสุดโต่งขนาดนั้นได้ไหม ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน คุณลองคิดดูสิ ถ้าหากคุณยอมร่วมมือกับผมสักหน่อย ผมก็คงไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ใช่ไหมล่ะ ผมชอบคุณจริงๆ นะ”

“แต่ฉันไม่ชอบคุณค่ะ”

เซี่ยฮวนพูดตรงๆ

เกาฟู่ลี่ยิ้มเล็กน้อย

“คุณไม่ชอบก็ได้ ขอแค่คุณยอมตกลงกับผมสักครั้ง ครั้งเดียวก็พอ ผมรับรองว่าจะทำให้คุณได้กลับไปทำงานที่บริษัทร่วมลงทุนนั่นอีกครั้ง หลังจากออกจากบริษัทร่วมลงทุนไปแล้ว ผมคิดว่าคุณคงจะรู้ซึ้งถึงสังคมนี้ดีแล้ว ว่าไม่มีวงการไหนที่จะหาเงินได้ดีเท่ากับการทำงานสายการเงินอีกแล้ว”

“คุณเกาคะ ถ้าไม่มีธุระอะไรอื่นแล้ว ฉันขอวางสายนะคะ”

“เฮ้ๆๆ... อย่าๆ คุณเซี่ยครับ ผมชอบคุณจริงๆ นะ คุณให้โอกาสผมสักครั้งเถอะนะครับ”

เซี่ยฮวนรู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง

เคยเจอคนหน้าด้านมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านได้ขนาดนี้มาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่มีความรู้สึกใดๆ กับพวก ไก่ฟ้าในสังคมชั้นสูง อย่างเกาฟู่ลี่คนนี้เลยจริงๆ

“คุณเกาคะ ฉันขอบอกคุณอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ว่าฉันมีแฟนแล้วค่ะ”

“คุณโกหก ผมรู้ว่าคุณไม่มีแฟน คุณก็แค่จงใจพูดแบบนี้เพื่อที่จะปฏิเสธผมเท่านั้นแหละ”

“คุณไม่เชื่อ... สุดสัปดาห์นี้ฉันกับแฟนจะไปดูรอบพิเศษของเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ด้วยกัน ที่โรงภาพยนตร์ในเมืองฉีอานค่ะ”

เซี่ยฮวนคิดในใจว่าถึงตอนนั้นก็พาหลินเทาไปอยู่ต่อหน้าเกาฟู่ลี่ ต่อให้แค่แสร้งทำก็ยังดี จะต้องทำให้เกาฟู่ลี่ตัดใจให้ได้

เกาฟู่ลี่ชะงักไปเล็กน้อย ไม่พูดอะไร

“คุณเกาคะ ไม่มีธุระอะไรอื่นแล้วฉันวางสายนะคะ”

เซี่ยฮวนกดวางสายทิ้งทันที

เกาฟู่ลี่โกรธจนตัวสั่น เขวี้ยงโทรศัพท์มือถือทิ้งจนแตกกระจาย ทำเอาผู้ช่วยหญิงที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

“ยัยเซี่ยฮวนนี่ แกคิดว่าตัวเองเป็นใครหา ฉัน เกาฟู่ลี่ ชอบแก นั่นมันเป็นเกียรติของแกนะเว้ย ให้ตายสิ!”

เกาฟู่ลี่สบถด่า

จากนั้นก็เรียกผู้ช่วยหญิงเข้ามา

“เธอไปโทรศัพท์หาบริษัทร่วมลงทุน บอกให้เซี่ยฮวนกลับไปทำงานได้”

“หา? ไม่ใช่ท่านประธานเหรอคะที่ให้บริษัทร่วมลงทุนไล่คุณเซี่ยฮวนออกไปน่ะค่ะ แล้วทำไม...”

“ให้ไปก็ไปสิ จะมีคำถามอะไรนักหนา”

เกาฟู่ลี่คิดในใจ ถ้าเซี่ยฮวนไม่กลับไปทำงานที่บริษัทร่วมลงทุน ออกจากแวดวงการเงินไปแล้ว เขาก็จะไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย เมื่อก่อน อย่างน้อยเขาก็ยังสามารถอาศัยโอกาสเรื่องงานไปเจอหน้าเซี่ยฮวนได้บ้าง

“ค่ะ ท่านประธานเกา”

ผู้ช่วยหญิงรีบไปติดต่อบริษัทร่วมลงทุนทันที

เกาฟู่ลี่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกถึงเซี่ยฮวนขึ้นมา ก็รู้สึกจนปัญญาจริงๆ

เมื่อก่อนเขาชอบผู้หญิงคนไหน ขอแค่ใช้เงินฟาด สุดท้ายก็ต้องได้มาครอบครองอย่างแน่นอน

แต่ยัยเซี่ยฮวนคนนี้นี่สิ... ไม้แข็งไม้อ่อนก็ใช้ไม่ได้ผล

คุณว่าคนเรามันก็เป็นสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่งนะ บังเอิญว่าเกาฟู่ลี่ก็ดันมาถูกใจเซี่ยฮวนตรงจุดนี้แหละ จนถอนตัวไม่ขึ้น

“เฮ้... เธอกลับมานี่ก่อน”

ผู้ช่วยหญิงเพิ่งจะเดินออกจากประตูไป เกาฟู่ลี่ก็เรียกนางกลับมา

“เอ่อ เธอไปจัดการเรื่องหนึ่งให้ฉันหน่อย ไปจองตั๋วหนังเรื่องอะไรนะ วัยเยาว์ไร้เสียดาย นั่นน่ะ เอาเป็นรอบสุดสัปดาห์นี้”

ผู้ช่วยหญิงชะงักไปเล็กน้อย

พยักหน้า

คิดในใจว่า ท่านประธานเกาคนนี้ทำไมถึงเกิดสนใจอยากดูหนังขึ้นมาได้นะ

“ได้ค่ะ”

เกาฟู่ลี่มองผู้ช่วยหญิงเดินจากไป ปากก็พึมพำกับตัวเอง: ฉันอยากจะเห็นนัก ว่าแกไปหาแฟนแบบไหนมา?

...

ขณะเดียวกัน

ทางด้านหลินเทาก็กลับมาถึงเทียนสุ่ย อพาร์ตเมนต์ ในตัวอำเภอฉีสุ่ย

พอเข้ามาในบ้าน ก็เห็นจ้าวซี่ชิวกำลังปลอบใจหลินเยี่ยนอยู่ หลินเยี่ยนเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว กระเป๋าใบใหญ่วางอยู่ข้างเท้า เสื้อผ้าก็เปลี่ยนเสร็จแล้ว เตรียมตัวจะไป

“แม่ครับ?”

“อาเทา แกมาก็ดีแล้ว เยี่ยนจื่อจะไป แกช่วยเกลี้ยกล่อมหน่อยสิ”

จ้าวซี่ชิวพูดอย่างร้อนใจ

หลินเทาบอกให้จ้าวซี่ชิวไปทำธุระของตัวเองก่อน แล้วจึงถามหลินเยี่ยน: “เป็นอะไรไปเหรอ? เยี่ยนจื่อ หรือว่าคนที่บ้านฉันรังแกเธอ? เธอบอกมาเลย ใคร? เดี๋ยวฉันไปจัดการให้”

“เปล่าค่ะ” หลินเยี่ยนตอบกลับ

“ถ้างั้นทำไมเธอถึงจะไปล่ะ? ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอว่าปีนี้จะฉลองปีใหม่ที่บ้านฉัน นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้วนะ ตอนนี้เธอจะไปไหน?”

“พี่เทาคะ... หนูอยากจะออกไปทำงาน ตอนนี้พ่อหนูก็ไปแล้ว หนู...”

พอพูดถึงเฒ่าหลิน หลินเยี่ยนก็เริ่มสะอื้นไห้ออกมาอีกครั้ง

หลินเทาเห็นดังนั้น ก็ไม่พูดอะไรกับหลินเยี่ยนต่ออีก

สภาพจิตใจแบบนี้ออกไปข้างนอก เขาก็ไม่วางใจเหมือนกัน

“พอเลยน่า ปีนี้ก็ฉลองปีใหม่ที่บ้านฉันนี่แหละ รอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อน แล้วค่อยวางแผนกันใหม่”

หลินเทาคิดในใจว่ารอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อน

เขาจะสารภาพความจริงเรื่องที่ตัวเองถูกรางวัล

เงินฝากร้อยกว่าล้านหยวน แค่เซ้งโรงแรมสักแห่ง ให้หลินเยี่ยนไปบริหาร ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

หลินเยี่ยนเมื่อก่อนตอนไปทำงานข้างนอก ก็เคยทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในโรงแรมนี่นา

ไม่รอให้หลินเยี่ยนปฏิเสธ หลินเทาก็คว้ากระเป๋าสัมภาระในมือหลินเยี่ยนกลับเข้าห้องไปทันที แล้วพูดว่า: “ต่อไปนี้ห้ามพูดเรื่องจะไปอีกนะ ไม่อย่างนั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”

หลังจากหลินเทาจัดการไปชุดหนึ่ง

หลินเยี่ยนก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่กลับเข้าห้องไปอย่างหวาดๆ

จ้าวซี่ชิวแอบดูอยู่ที่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วกระซิบเสียงเบา: “อาเทา เยี่ยนจื่อนี่ยังคงเชื่อฟังแกเหมือนเดิมนะ เมื่อกี้แม่เกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ยอม แกพูดแค่สองสามประโยคก็จัดการได้แล้ว”

หลินเทายิ้มอย่างใจเย็น

ตั้งแต่เด็กหลินเยี่ยนก็เป็นแบบนี้แหละ

ในใจเขารู้ดีอยู่แล้ว

แต่สิ่งที่หลินเทาไม่รู้ก็คือ ทั้งหมดนี้มันมีพื้นฐานอยู่บนความจริงที่ว่าหลินเยี่ยนชอบเขา

คุณลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นดูสิ? หลินเยี่ยนก็ไม่เชื่อฟังเหมือนกันนั่นแหละ

“จริงสิ อาเทา แกกินอะไรรึยัง? ตอนเช้าแกออกไปรีบร้อนขนาดนั้น เรียกก็ไม่ได้ยิน”

จ้าวซี่ชิวถามขึ้นมาทันที

หลินเทาชะงักไปเล็กน้อย

“ผม... ผมกินแล้วครับ”

หลินเทาโกหกไม่เก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว

จ้าวซี่ชิวเห็นแวบเดียวก็ดูออกทันที

“แกกินแล้วก็แปลกล่ะ แม่ยังไม่ได้ถามแกเลยนะ ว่าตอนเช้าตรู่แกออกไปทำอะไรมาหา?”

“ผม...”

หลินเทาอ้ำๆ อึ้งๆ

เขากลัวว่าจ้าวซี่ชิวจะสอดรู้สอดเห็นอีก ก็เลยไม่ได้พูดถึงเรื่องเซี่ยฮวน

“เพื่อนร่วมรุ่นผมคนนั้นน่ะ เขาให้ผมออกไปหน่อย ก็คนที่อยู่หมู่บ้านสยงโหลวนั่นแหละ คืนนั้นยังขับรถมาส่งพวกเรากลับบ้านไงครับ”

“อ๋อๆๆ คนที่ขับเบนซ์คนนั้นสินะ”

พอพูดถึงสยงรุ่ยขึ้นมา

จ้าวซี่ชิวก็เริ่มบ่นพึมพำอีกครั้ง

“แกลองดูตัวเองสิ ขนาดงานการเป็นหลักเป็นแหล่งยังไม่มีเลย แล้วแกลองดูเขาบ้างสิ เป็นเถ้าแก่ใหญ่กันหมดแล้ว แกก็หัดเรียนรู้จากเขาบ้างสิ”

“นี่ผมก็ไปเรียนรู้จากเขามาไม่ใช่เหรอครับ”

หลินเทาตอบปัดๆ ไปประโยคหนึ่ง หันหลังกลับขึ้นไปชั้นบน

พอเดินมาถึงห้องของหลินเยี่ยน เขาก็นึกถึงตั๋วรอบพิเศษของเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ขึ้นมา

“เยี่ยนจื่อ!”

หลินเทาเคาะประตู

หลินเยี่ยนกำลังเอาเสื้อผ้าที่เก็บไว้เรียบร้อยแล้วออกมาจัดใส่ตู้เสื้อผ้าทีละชิ้น

“พี่เทาคะ เข้ามาได้เลยค่ะ”

หลินเทาเดินเข้าไป กวาดตามองแวบหนึ่ง เห็นหลินเยี่ยนจัดข้าวของทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาไม่ค่อยได้เข้ามาในห้องของหลินเยี่ยนเท่าไหร่ เมื่อก่อนส่วนใหญ่จะแค่เรียกอยู่ที่หน้าประตู

“เยี่ยนจื่อ จะมาบอกเรื่องดีๆ เรื่องหนึ่ง”

หลินเทาพูด พลางหยิบตั๋วหนังเรื่อง วัยเยาว์ไร้เสียดาย ส่งให้หลินเยี่ยนตามสบาย

หลินเยี่ยนชอบนิยายนเรื่องนี้มาก ตั้งตารอภาพยนตร์เรื่องนี้มาโดยตลอด นี่เป็นสิ่งที่วันนั้นที่ต้าจงหัว พลาซ่า หลินเยี่ยนเป็นคนบอกกับเขาเอง

“พี่ไปเอามาจากไหนคะ? หนังเรื่องนี้ยังไม่เข้าฉายเลยนะ พี่ไปเอาตั๋วหนังมาจากไหนอ่ะ?” หลินเยี่ยนทำหน้าเหลือเชื่อ